De Wetgever (Ash-Shaari’) heeft de autoriteit aan de moslimgemeenschap (Ummah) gegeven, en heeft de benoeming van de kalief door alle moslims gemaakt. Hij (SWT) heeft het niet beperkt tot een specifieke groep met uitsluiting van een andere groep, noch tot een specifiek deel met uitsluiting van een ander deel, waardoor de eed van trouw (Bay’ah) een verplichting is voor alle moslims:

The Legislator (Ash-Shari’) has given the authority to the Ummah, and made the appointment of the Khaleefah by all Muslims. He (swt) has not confined it to a particular group to the exclusion of another group, nor to a particular section to the exclusion of another section, thus the Bay’ah is an obligation on all Muslims:

“Wie sterft terwijl er geen eed van trouw (Bay’ah) op zijn nek rustte, sterft met de dood van de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah).” [Overgeleverd door Muslim van ‘Abdullah Ibn ‘Umar] Dit is van toepassing op elke moslim. Het volgt er daarom uit dat de vooraanstaande figuren niet de enige mensen zijn die bevoegd zijn om de kalief te benoemen met uitsluiting van andere moslims. Degenen die bevoegd zijn om de kalief te benoemen zijn geen specifieke groep mensen; integendeel, dit recht behoort toe aan alle moslims zonder uitzondering, zelfs aan de hypocrieten (Munafiqeen) en de overtreders (Fujjar), zolang zij volwassen moslims zijn. Dit komt doordat de relevante teksten in een algemene vorm zijn gekomen; er is niets anders overgeleverd om deze te specificeren, behalve de verwerping van de eed van trouw (Bay’ah) van het kind dat de leeftijd van volwassenheid nog niet heeft bereikt, en daarom blijven zij algemeen in hun reikwijdte.

“Whoever dies while there was no allegiance (Bay’ah) on his neck He dies a death of the days of ignorance (Jahiliyyah).” [Narrated by Muslim from ‘Abdullah Ibn ‘Umar] This applies to every Muslim. It therefore, follows that the prominent figures are not the only people eligible to appoint the Khaleefah to the exclusion of other Muslims. Those eligible to appoint the Khaleefah are not a specific group of people; rather this right belongs to all Muslims without exception, even to the hypocrites (Munafiqeen) and the wrongdoers (Fujjar), so long as they are mature Muslims. This is because the relevant texts came in a general form, nothing else has been reported to specify them except the rejection of the Bay’ah of the child who is under the age of maturity, and therefore they remain general in their scope.

Hoewel het geen voorwaarde is voor alle moslims om dit recht uit te oefenen, ook al is het hun recht. Hoewel het een verplichting voor hen is, aangezien de eed van trouw (Bay’ah) verplicht is, is de verplichting een collectieve verplichting (Fard Kifayah) en geen individuele verplichting (Fard ‘Ayn). Dienovereenkomstig geldt dat als sommige moslims het hebben uitgevoerd, de rest van de moslimgemeenschap (Ummah) is vrijgesteld. Desalniettemin moet de gehele moslimgemeenschap (Ummah) in staat worden gesteld om hun recht op het benoemen van de kalief uit te oefenen, ongeacht of zij dit recht wel of niet hebben gebruikt. Met andere woorden, elke moslim moet in staat zijn om deel te nemen aan het benoemen van de kalief, door hem daar oprecht toe in staat te stellen. Daarom is het punt waar het om gaat het in staat stellen van de moslims om datgene uit te voeren wat Allah (SWT) hen heeft gebiedend betreffende het benoemen van de kalief op een manier die hen van deze plicht zou vrijstellen, en niet de feitelijke uitoefening van die plicht door alle moslims. Dit komt doordat de verplichting die Allah (SWT) hen heeft gebiedend is, dat de kalief door de moslims en met hun instemming wordt benoemd, en niet dat alle moslims verplicht zijn hem te benoemen. Twee kwesties zouden hieruit feitelijk kunnen voortvloeien: de ene is dat de instemming van alle moslims met zijn benoeming is gerealiseerd; de andere is dat de instemming van alle moslims met deze benoeming niet is bereikt, hoewel in beide gevallen de moslims oprecht in staat werden gesteld om dit recht uit te oefenen.

Although, it is not a condition for all the Muslims to exercise this right, eventhough it is their right. Although it is an obligation on them, since the Bay’ah is obligatory, the obligation is one of sufficiency (Fard Kifayah) and not an individual obligation (Fard ‘Ayn). Accordingly, if some of the Muslims performed it the rest of the Ummah would be exempted. Nevertheless, the whole of the Ummah should be enabled to exercise their right of appointing the Khaleefah, regardless of whether they utilised this right or not. In other words, every Muslim should be able to participate in appointing the Khaleefah, by genuinely enabling him to do so. Therefore, the point at issue is in enabling the Muslims to perform that which Allah (swt) has ordained upon them of appointing the Khaleefah in a way that would exempt them of this duty and not the actual exercise of that duty by all the Muslims. This is because the obligation that Allah (swt) ordained on them is to appoint the Khaleefah by the Muslims and by their consent, and not obliged upon all Muslims to appoint him. Two issues could actually arise from this matter: One is that the consent of all the Muslims of his appointment was realised; the other is that the consent of all the Muslims of this appointment was not achieved, although, in both cases, the Muslims were genuinely enabled to exercise this right.

Wat het eerste punt betreft, is er geen specifiek aantal voorgeschreven van degenen die de kalief benoemen. In werkelijkheid kan elk aantal moslims dat hun eed van trouw (Bay’ah) aan de kalief geeft, waarbij de instemming van de moslims wordt bereikt door hun stilzwijgen, of door de belofte van trouw en gehoorzaamheid aan hem, of door enig ander vergelijkbaar teken dat hun goedkeuring aangeeft, de kalief benoemen. Daarna wordt de benoemde kalief de kalief van alle moslims en hij zou de rechtmatige kalief zijn volgens de sharia, zelfs als slechts vijf mensen hem hebben benoemd. Dit komt doordat zij zouden worden beschouwd als een geldige groep die in staat is een kalief te benoemen. Instemming zou worden bereikt door de moslims die zwijgen en gehoorzaamheid beloven of het dergelijke, op voorwaarde dat dit moet worden uitgevoerd met absolute flexibiliteit van keuze en met de noodzakelijke stappen om iedereen in staat te stellen zijn (of haar) mening te uiten indien zij dat wensen. Als de instemming van alle moslims niet werd bereikt, dan zou de benoeming van de kalief niet plaatsvinden, tenzij een groep moslims de taak op zich nam om hem te benoemen en daarmee de instemming van het volk wordt bereikt, d.w.z. de meerderheid, ongeacht het aantal van die groep. In deze context hebben sommige geleerde geleerden geconcludeerd dat: De benoeming van de kalief kan worden uitgevoerd indien hij de eed van trouw (Bay’ah) krijgt van de Ahlul Hall Wal Aqd, omdat zij — de geleerden — hen beschouwen als de groep die de mening van de moslims in het algemeen vertegenwoordigt, en zij die in staat zijn de eed van trouw (Bay’ah) te geven aan iedere man die aan de contractuele voorwaarden voldoet. De eed van trouw (Bay’ah) van de Ahlul Hall Wal ‘Aqd maakt de benoeming van de kalief echter niet feitelijk een voldongen feit. Hun eed van trouw (Bay’ah) is geenszins een voorwaarde die de benoeming van de kalief rechtmatig maakt. De eed van trouw (Bay’ah) is slechts een teken dat de instemming van de moslims moet worden verkregen, aangezien zij worden beschouwd als de vertegenwoordigers van de moslims. Elk teken dat de instemming van de moslims is gerealiseerd door de eed van trouw (Bay’ah) van een kalief, maakt de benoeming legaal en bindend.

As far as the first issue is concerned, it is not stipulated to have a specific number of those who appoint the Khaleefah. In Actuality any number of Muslims who give their Bay’ah to the Khaleefah, whereby the consent of the Muslims is achieved by their remaining silent, or by pledging allegiance and obedience to him, or by any other similar sign which indicates their approval, can appoint the Khaleefah. Thereupon, the appointed Khaleefah becomes the Khaleefah of all the Muslims and He would be the lawful Khaleefah according to the Shari’ah, even if only five people appointed him. This is because they would be regarded as a valid group able to appoint a Khaleefah. Consent would be achieved through the Muslims remaining silent and pledging obedience or the like, on condition that this should be carried out with absolute flexibility of choice and with the necessary steps taken to enable everyone to voice his (or her) opinion should they wish to do so. If the consent of all the Muslims was not achieved then the appointment of the Khaleefah would not take place unless a group of Muslims undertook the task of appointing him and in so doing the consent of the populace is achieved, i.e. the majority, regardless of the number of that group. In this context, some learned scholars have concluded that: The appointment of the Khaleefah can be carried out if He is given the Bay’ah by the Ahlul Hall Wal Aqd because they - the scholars - regard them as being the group which represents the opinion of the Muslims at large, and those who are able to give the Bay’ah to any man who satisfies the contractual conditions. However, the Bay’ah of the Ahlul Hall Wal ‘Aqd does not actually make the appointment of the Khaleefah a forgone conclusion. Their Bay’ah is by no means a precondition which makes the appointment of the Khaleefah lawful. The Bay’ah is merely a sign indicating that the consent of the Muslims has to be achieved, since they are regarded as the representatives of the Muslims. Any indication that the consent of the Muslims has been realised by the Bay’ah of a Khaleefah makes the appointment legal and binding.

Daarom wordt het sharia-oordeel uitgevoerd indien een groep mensen een kalief heeft aangesteld en daarmee door enige indicatie de instemming van de moslims is bereikt. Dit zou ook kunnen zijn door de eed van trouw (Bay’ah) van de meerderheid van de Ahlul Hall Wal ‘Aqd, of doordat zij zelf de vertegenwoordigers van de moslims zijn, of door de stilte van de moslims over de eed van trouw (Bay’ah) van de kalief aan wie zij de eed van trouw (Bay’ah) hadden gegeven. Het zou ook kunnen zijn door de moslims die haasten zich te verbinden aan de eed van trouw (Bay’ah) en gehoorzaamheid op basis van een dergelijke eed van trouw (Bay’ah), of door enige andere middelen of indicaties, zolang zij volledig in staat waren om hun mening te uiten. Het sharia-oordeel bevat geen bepalingen die stellen dat een dergelijke indicatie moet worden bereikt via de Ahlul Hall Wal’Aqd, of dat zij vijf of 500 mensen moeten vormen of meer of minder, noch dat zij de inwoners van de hoofdstad of de provincies moeten zijn. De sharia-regel stelt enkel dat met hun eed van trouw (Bay’ah) de instemming van de meerderheid van de moslims wordt bereikt volgens enige indicatie die een dergelijke instemming weerspiegelt. Dit betekent dat het recht om te stemmen is gegarandeerd, en dat hun vermogen om een mening te uiten niet is ingeperkt.

Therefore, the Shar’ai verdict is executed if a group of people appointed a Khaleefah and in so doing the consent of the Muslims was achieved by any indication. It could also be by the Bay’ah of the majority of the Ahlul Hall Wal ‘Aqd or by themselves being the representatives of the Muslims, or by the silence of the Muslims about the Bay’ah of the Khaleefah whom they had given the Bay’ah to. It could also be by the Muslims rushing to pledge allegiance and obedience on the strength of such a Bay’ah, or by any other means or indications so long as they had been fully enabled to voice their opinion. The Shari’ah verdict does not contain any provisions maintaining that such an indication must be arrived at through the Ahlul Hall Wal’Aqd or that they should constitute five or 500 people or more or less, nor that they need be the inhabitants of the capital or the provinces. The Shari’ah rule merely states that with their Bay’ah the consent of the majority of the Muslims is achieved according to any indication that reflects such consent. This means that the right to vote has been guaranteed, and their ability to voice an opinion has not been curtailed.

In deze context betekent “alle moslims” die moslims die in dat land leven onder het bewind van de Islamitische Staat, d.w.z. degenen die de onderdanen waren van de vorige kalief, indien het kalifaat (reeds) was gevestigd, of degenen door wie de Islamitische Staat hersteld zou worden, en door wiens eed van trouw (Bay’ah) het kalifaat zou worden aangegaan indien de Islamitische Staat niet was gevestigd en zij hadden gewerkt aan de vestiging ervan om de islamitische levenswijze te hervatten. De eed van trouw (Bay’ah) van de andere moslims zou niet als een voorwaarde worden beschouwd, noch zou hun toestemming als zodanig worden beschouwd. Dit komt doordat zij ofwel buiten de autoriteit van de islam zouden vallen, ofwel in Dar-ul Kufr zouden leven en niet in staat zouden zijn om zich bij Dar-ul Islam te voegen. In beide gevallen zouden zij niet het recht hebben om de eed van trouw (Bay’ah) van contract te geven, maar zouden zij de eed van trouw (Bay’ah) van gehoorzaamheid moeten geven. Degenen die zich niet onderwerpen aan de autoriteit van de islam zouden als rebellen (Bughat) worden beschouwd. Degenen die in Dar-ul Kufr leefden, waren dus duidelijk niet in staat om de vestiging van de islamitische autoriteit te bereiken en kunnen deze daarom nu niet praktisch vestigen of er onmiddellijk bij aansluiten. Dus de moslims die het recht bezitten om de eed van trouw (Bay’ah) van contract uit te oefenen en degenen van wie hun toestemming voorwaardelijk is voor de rechtmatige benoeming van de kalief, zijn degenen door wie de autoriteit van de islam effectief haar vestiging verkrijgt. Het zou onjuist zijn om te zeggen dat dit een intellectuele kwestie is die geen sharia-bewijs heeft om dit mee te onderbouwen. Men kan dit niet zeggen omdat dit gerelateerd is aan het onderwerp van het oordeel (Manat-ul Hukm) en niet aan het oordeel zelf. Daarom is het noodzakelijk om de realiteit ervan uit te leggen, in plaats van een sharia-bewijs hiervoor aan te voeren. Bijvoorbeeld, het eten van kadavervlees is verboden, dat is de rechtsregel (Hukm). Het onderzoeken en bepalen wat kadavervlees vormt, zou het onderwerp van het oordeel zijn, d.w.z. de Manat of het onderwerp waartoe het oordeel gerelateerd is. Zo dat de moslims een kalief moeten vestigen, vormt de sharia-rechtsregel (Hukm), en dat deze benoeming moet worden uitgevoerd door instemming en keuze, zou ook de rechtsregel zijn; dit zijn de zaken die bewijs vereisen. Waar, als we zouden vragen wie de moslims vormen door wie de benoeming zou worden uitgevoerd en wat de zaak vormt die instemming en keuze mogelijk maakt, dit de grondslag van de rechtsregel (Manat-ul Hukm) zou vormen, oftewel het onderwerp waarover de rechtsregel (Hukm) is gekomen om te gaan. De overeenstemming van de sharia-rechtsregel met de grondslag maakt de rechtsregel haalbaar en voltooid. Dus het onderwerp waarvoor de sharia-rechtsregel is gekomen, moet worden onderzocht door de realiteit ervan uit te leggen.

In this context, “all the of Muslims” means those Muslims living in that country under the rule of the Islamic State, i.e. those who were the subjects of the previous Khaleefah, if the Khilafah was (already) established, or those through whom the Islamic State would be reestablished, and by whose Bay’ah the Khilafah would be contracted if the Islamic State was not established and they had worked towards establishing it so as to resume the Islamic way of life. The Bay’ah of the other Muslims would not be considered as a condition, nor would their consent be considered as such. This is because they would either be outside the authority of Islam, or living in Dar-ul Kufr and unable to join Dar-ul Islam. In either case, they would not have the right to give the Bay’ah of contract but they should give the Bay’ah of obedience. Those who do not submit to the authority of Islam would be considered rebels (Bughat). Those living in Dar-ul Kufr were thus evidently unable to achieve the establishment of the Islamic authority and therefore they cannot now establish it practically or join it immediately. Thus, the Muslims who possess the right to excercise the Bay’ah of contract and those whose consent is conditional for the Khaleefah to be lawfully appointed are the ones through whom the authority of Islam effectively gains its establishment. It would be wrong to say that this is an intellectual matter that has no Shari’ah evidence to back it up with. One cannot say this because this is related to the subject of the verdict (Manat-ul Hukm) and not the verdict itself. Therefore, it is necessary to explain its reality, rather than bring a Shari’ah evidence for it. For instance, the eating of carrion meat is forbidden, now that is the verdict (Hukm). To investigate and determine what constitutes carrion meat would be the subject of the verdict, i.e. the Manat or the subject that the verdict is related to. Thus the Muslims have to establish a Khaleefah constitutes the Shari’ah verdict, and this appointment has to be carried out by consent and choice would be the verdict too, these are what require evidence. Whereas, if we were to ask who constitutes the Muslims by whom the appointment would be carried out and what constitutes the matter which makes consent and choice achievable these would constitute the subject of the verdict (Manat-ul Hukm), i.e. the subject for which the ‘Hukm’ (verdict) had come to deal with. The conformity of the Shari’ah verdict with the subject makes the verdict achievable and accomplished. So the subject that the Shari’ah verdict came for should be investigated by explaining its reality.

Het zou onjuist zijn om te zeggen dat de ManaT-ul Hukm de reden achter de rechtsregel (Hukm) is (‘illatul Hukm), en daarom bewijs vereist. Dit is onjuist omdat het onderwerp (ManaT) van het vonnis anders is dan de reden (‘illah) achter het vonnis; er is in feite een groot verschil tussen het onderwerp en de reden. De reden is datgene wat de totstandkoming van het vonnis initieert, oftewel het is hetgeen dat de bedoeling van de Wetgever achter het vonnis aangeeft. Zonder enige twijfel vereist dit een sharia-bewijs om de bedoeling van de Wetgever voor het initiëren van het vonnis aan te geven en te begrijpen. Wat betreft het onderwerp van het vonnis, dit is het onderwerp waarop het vonnis van toepassing is of waarmee het vonnis verband houdt. Met andere woorden, het is de kwestie waaraan het vonnis voldoet, en niet het bewijs of de reden (‘illah) ervan. Het volgt er daarom uit dat de ManaT hetgeen is waaraan het vonnis is gekoppeld, oftewel het vonnis wordt gebracht om ermee om te gaan of om het op te lossen. Het is niet juist om te zeggen dat het vonnis eromheen wordt gebracht, zodat men zou kunnen zeggen dat het de reden achter het vonnis is. Dus, de ManaT van het vonnis is het niet-tekstuele aspect van het sharia-vonnis. Het realiseren ervan is iets anders dan het realiseren van de reden, want het realiseren van de reden zou betekenen dat men de tekst begrijpt die is gekomen om de reden te rechtvaardigen, en dit is feitelijk het begrijpen van de tekst (Naqliyyat). Dit is ook niet de ManaT, omdat de ManaT volledig verschilt van de Naqliyyat, aangezien deze (d.w.z. de ManaT) de werkelijkheid is waaraan het sharia-vonnis voldoet.

It would be incorrect to say that the ManaT-ul Hukm is the reason behind the Hukm (‘illatul Hukm) therefore requiring evidence. This is incorrect because the subject (ManaT) of the verdict is different from the reason (‘illah) behind the verdict; in fact there is a big difference between the subject and the reason. The reason is what initiates the verdict to be initiated, i.e. it is the thing that indicates the intention of the Legislator behind the verdict. Without any doubt, this requires a Shari’ah evidence to indicate and understand the intention of the Legislator for initiating the verdict. As for the subject of the verdict, this is the subject upon which the verdict applies or to which the verdict is related. In other words, it is the issue that the verdict conforms and not its evidence nor its reason (‘illa). It therefore, follows that the ManaT is the thing that the verdict is attached to, i.e. the verdict is brought to deal with it, or solve it. It is not true to say that the verdict is brought because of it, so as to say that it is the reason behind the verdict. Thus, the ManaT of the verdict is the nontextual aspect of the Shari’ah verdict. To realise it would be other than to realise the reason, for realising the reason would be to understand the text that had come to justify the reason, and this is to actually understand the text (Naqliyyat). This is not the ManaT either, because the ManaT is completely different from the Naqliyyat, as it (ie. the ManaT) is the reality to which the Shari’ah verdict conforms.