Het administratieve systeem is een methode die wordt gebruikt om een taak uit te voeren, en is tevens een van de middelen daarvoor, waardoor het geen specifieke bewijsvoering vereist. Het is voldoende dat er algemene bewijsvoering bestaat die naar de oorsprong ervan verwijst. Het zou onjuist zijn om te zeggen dat deze methoden menselijke handelingen zijn die daarom volgens de goddelijke regels moeten worden uitgevoerd. Dit komt doordat de bewijsvoering voor deze handelingen in algemene vorm is gekomen met betrekking tot hun oorsprong. Het omvat dus alle handelingen die voortvloeien uit die oorsprong, tenzij er goddelijke bewijsvoering is die betrekking heeft op een afgeleide handeling, in welk geval de handeling die bewijsvoering moet volgen. Zo zegt Allah (SWT): “En betaal de armenbelasting (Zakah)” [TMQ At-Tauba: 11]

The administrative system is a style used to perform a task, and is also one of its means, so it does not require specific evidence. It is sufficient for it to have general evidence that indicates its origin. It would be wrong to say that these styles are human actions, which should therefore be conducted according to the divine rules. This is because the evidence for these actions has come with regards to their origin in a general form. Thus it includes all actions that branch out from that origin, unless there is divine evidence that relates to a subsidiary action, in which case the action must follow that evidence. For instance Allah (swt) says; “And pay out the Zakat” [TMQ At-Tauba: 11]

, wat een algemeen bewijs is. Vervolgens kwamen de bewijzen met betrekking tot de nevenhandelingen die daaruit voortvloeiden, zoals de hoogte van het minimumbedrag (Nisab), de verzamelaars van de armenbelasting (Zakah) en de categorieën zaken waaruit de armenbelasting (Zakah) moet worden geheven. Al deze zaken zijn handelingen die zijn afgeleid van: “En geef de armenbelasting (Zakah).” Er zijn geen bewijzen met betrekking tot de wijze waarop de verzamelaars van de armenbelasting (Zakah) de armenbelasting (Zakah) moeten innen. Gaan zij bijvoorbeeld te paard of te voet? Huren zij andere werknemers in om hen te helpen of niet? Moeten zij hoofdkwartieren vestigen waar zij allemaal samenkomen? Zouden zij magazijnen hebben waar zij alles wat zij hebben verzameld, zouden opslaan? Zouden deze huizen ondergronds zijn of gebouwd worden als graanschuren? Zou de contante armenbelasting (Zakah) in zakken of kisten worden verzameld? Al deze handelingen en dergelijke zijn in feite nevenhandelingen die voortkomen uit “En geef de armenbelasting (Zakah).” Het algemene bewijs dekt ze allemaal, aangezien er geen specifieke bewijzen voor hen zijn; en dit is het geval bij alle stijlen. Zo is een stijl een handeling die nevengesteld is aan een handeling, oftewel aan de oorsprong die een algemeen bewijs heeft. Daarom vereist de stijl geen bewijs, omdat het bewijs van de oorsprong ervan ook als bewijs voor de stijl dient.

, which is a general evidence. Then the evidences came regarding the subsidiary actions which branched out from it, such as the amount of Nisab, the Zakat collectors and the categories of things from which Zakat is to be taken. All these are actions derived from, “And pay out the Zakat.” There are no evidences regarding the manner by which the Zakat collectors have to collect the Zakat. For example, do they go riding or walking? Do they hire other employees to help them or not? Do they have to establish headquarters where they would all meet? Would they have warehouses where they would store everything they had collected? Would these houses be underground or built like grain houses? Would the cash Zakat be collected in bags or coffers? All these actions and the like are, in fact, subsidiary actions originating from “And pay out the Zakat.” The general evidence covers them all, as there are no specific evidences for them; and this is the case with all the styles. Thus, the style is an action subsidiary to an action i.e. to the origin that has general evidence. Therefore, the style does not require evidence, because the evidence of its origin serves as evidence for it as well.

Wat betreft de vestiging van het bestuur, oftewel de vestiging van degenen die de belangen van de burgers zouden beheren in elke nutsvoorziening die administratief werk vereist, zou dit gecategoriseerd worden als een oorspronkelijke handeling en niet als een bijzaak; daarom vereist het bewijs. Het bewijs hiervoor wordt afgeleid uit de daden van de Boodschapper van Allah ﷺ, aangezien Hij ﷺ de rechtspraak en het bestuur uitvoerde. Hij ﷺ bracht de boodschap over, voerde deze uit en regelde de zaken van de moslims. Wat betreft de Tableegh (het overbrengen) is dit goed bekend. Wat betreft de uitvoering: de openbaring kwam en beval Hem om de liefdadigheid (Sadaqah) te innen, de hand van de dief af te hakken, de overspelige te stenen, de lasteraar te geselen en de vijand te doden; dit zijn allemaal uitvoerende handelingen. Hij vernietigde de afgoden met zijn eigen hand, wat uitvoering is, en Hij stuurde ook mensen om ze te verwijderen. Hij ﷺ doodde op het slagveld en nam krijgsgevangenen, beval mensen om rechtvaardigheid na te leven en vestigde deze. Hij strafte alle verschillende overtreders en rebellen en beval mensen om zich te houden aan alles wat Hij hen bracht. Dit alles is uitvoering.

As for the establishment of the administration, i.e. the establishment of those who would manage the citizens’ interests in every utility that needs an administrative work, this would be categorised as an original action and not a subsidiary one; hence it requires evidence. Its evidence is deduced from the actions of the Messenger of Allah (pbuh) as He (pbuh) used to perform the ruling and the administration. He (pbuh) conveyed the message, executed it and discharged the Muslims’ affairs. With regards to the Tableegh (conveying) this is well known. With regards to the execution, the revelation came and ordered Him to collect the Sadaqah, to cut the hand of the thief, to stone the adulterer, to lash the slanderer and to kill the enemy; all of which are executive actions. He used to destroy the idols by his own hand, which is execution, and He would also send people to remove them. He (pbuh) would kill in the battlefield and take prisoners of war, order people to observe justice and established it. He would punish all the various wrongdoers and rebels and order people to adhere to all that He brought to them. All of this is execution.

Wat betreft zijn rol in het beheer van de zaken, stelde Hij ﷺ een administratief systeem in voor de verschillende afdelingen en stelde secretarissen aan om die afdelingen te runnen. Hij ﷺ hanteerde de zaken van de mensen in Madinah en Hij stelde secretarissen aan om Hem te assisteren bij het runnen van de verschillende afdelingen. Ali Ibnu Abi Talib was de notaris van de eden en verdragen, wat een administratieve taak was en geen bestuurlijke functie. Al Mu’ayqib ibnu Abi Fatima was verantwoordelijk voor Zijn officiële zegel, een administratieve taak en geen bestuurlijke functie. Al-Bukhari rapporteerde in de geschiedschrijving van Muhammad bin Bashaar van zijn grootvader Mu’ayqib, die zei: “De zegel van de Boodschapper van Allah ﷺ was gemaakt van ijzer bedekt met zilver en deze was bij mij (in mijn hand). Mu’ayqib was verantwoordelijk voor de zegel van de Boodschapper van Allah ﷺ.” Mu’ayqib Ibnu Abi Fatima was ook de secretaris die verantwoordelijk was voor de buit en de oorlogsbuit. Huzayfah Ibnul-Yaman was de inning van de vruchtenbelasting van Hijaz, en ‘Abdullah Ibnu Arqam was de registrator van stammen en hun waterbronnen en dergelijke. Dit alles dient als bewijs dat de Boodschapper van Allah ﷺ het bestuur runde naast het uitvoeren van Zijn rol als heerser. Hij ﷺ had echter voor elk van die directeuren het type taak bepaald dat Hij hen had opgedragen, zoals het registreren van de buit en de oorlogsbuit, of de taxatie en inning van vruchtenbelastingen of het soortgelijke. Hij ﷺ specificeerde echter niet de neventaken die de directeuren zouden volgen om hun taken te voltooien. Deze onspecificatie betekende dat die handelingen neventaken van de oorsprong waren. Daarom waren de mensen die bevolen werden deze taken uit te voeren vrij om de stijlen te kiezen die zij wensten om de hen toegewezen taken te voltooien en de belangen op de meest effectieve wijze te behartigen.

As for his role in managing the affairs, He (pbuh) established a system of administration for the various departments and appointed secretaries to run those departments. He (pbuh) used to run people’s affairs in Madinah and He appointed secretaries to assist Him with the running of the various departments. Ali Ibnu Abi Talib used to be the notary of the oaths and treaties, which was an administrative duty and not a ruling post. Al Mu’ayqib ibnu Abi Fatima was in charge of his official stamp, an administrative duty and not a ruling post. Al-Bukhari reported in the history from Muhammad bin Bashaar from his grandfather Mu’ayqib, who said; “The stamp of the Messenger of Allah (pbuh) was made of iron covered with silver and it was with me (in my hand). Mu’ayqib was responsible for the stamp of the Messenger of Allah (pbuh).” Mu’ayqib Ibnu Abi Fatima was also the secretary in charge of the spoils and booty. Huzayfah Ibnul-Yaman was the collector of fruit levies of Hijaz, and ‘Abdullah Ibnu Arqam was the registrar of tribes and their waters and so on. All this serves as evidence that the Messenger of Allah (pbuh) ran the administration in addition to carrying out his role as a ruler. However, He (pbuh) had determined for each one of those directors the type of task He had appointed them to do, such as recording the spoils and booty, or the assessment and collection of fruit levies or the like. He (pbuh) however, did not specify the subsidiary actions, which the directors would follow to accomplish their tasks. This non-specification meant that those actions are subsidiaries of the origin. Therefore, those people ordered to carry out those tasks would have been free to choose any styles they wished in order to accomplish the tasks assigned to them and discharge the interests in the most effective way.