De natuurlijke garantie voor de implementatie van de islam, het verspreiden van de oproep tot de islam (Da’wah), de continuïteit van de implementatie ervan en de perfectie van deze implementatie is de godsvrucht (Taqwa) van de heerser en de concentratie van deze godsvrucht (Taqwa) binnen hemzelf. Dit komt doordat de godsvrucht (Taqwa) van Allah door de heerser hem meer betrokken maakt bij de islam dan zijn betrokkenheid bij zijn eigen leven en zijn eigen behoeften. Het wekt in hem ook het gevoelige besef op dat hem ervoor zorgt dat hij Allah in zichzelf herinnert telkens wanneer hij een handeling verricht, en dat hij Allah vreest met betrekking tot elk van zijn handelingen.

The natural guarantee for implementing Islam, carrying of its Da’wah, continuity of its implementation and the perfection of this implementation is the Taqwa of the ruler and the concentration of this Taqwa within himself. This is because the Taqwa of Allah by the ruler makes Him more concerned about Islam than his concern for his own life and his own needs. It also generates in Him the sensitive feeling that makes Him remember Allah within himself every time He undertakes an action, and fear Allah regarding every one of his conducts.

Als de heerser de godsvrucht (Taqwa) verliest, dan zou hij de natuurlijke garantie voor de implementatie van de islam, de verbetering van de toepassing ervan en de continuïteit van deze toepassing verliezen, en hij zou de garantie verliezen om de islamitische oproep tot de islam (Da’wah) te dragen. Aangezien het mogelijk is dat de godsvrucht (Taqwa) de heerser ontglipt, moet er een fysiek middel zijn dat hem dwingt om (de islam) op het land te implementeren en dat de autoriteit heeft om in zijn plaats de heerser aan te stellen die de islam implementeert en de oproep tot de islam (Da’wah) draagt. Dit praktische middel is de moslimgemeenschap (Ummah). Daarom is het verplicht voor de islamitische moslimgemeenschap (Ummah), indien zij een onrechtvaardige heerser ziet die de heiligheid van Allah schendt, het verbond van Allah verbreekt, de profetische traditie (Sunnah) van de Boodschapper (Rasul) Allah ﷺ tegenspreekt, en de dienaren van Allah behandelt met zonde en transgressie, dat zij hem uitdaagt met woorden en met daden, of hem vervangt. Om deze plicht te kunnen vervullen, moet de moslimgemeenschap (Ummah) gekenmerkt zijn met de godsvrucht (Taqwa) van Allah, omdat de vrees van de moslimgemeenschap (Ummah) voor Allah de zorg over de islam en de implementatie ervan genereert. Dit verplicht haar om de heerser ter verantwoording te roepen over zijn daden, zodat zij met hem in debat gaat/discussieert en hem ter verantwoording roept wanneer zij bij hem enige tekortkomingen ziet in de implementatie of een poging ziet om af te wijken van de Ahkam (regels) van de islam, of de systemen van de islam verkeerd toepast. Door dergelijke middelen kan de toepassing van de islam voortduren, evenals de verbetering van de toepassing ervan kan volgen.

If the ruler lost the Taqwa, then He would have lost the natural guarantee for the implementation of Islam, improving its application and the continuity of this application, and He would have lost the guarantee to carry the Islamic Da’wah. Since it is possible for the Taqwa to elude the ruler, then there must be a physical means that compels Him to implement (Islam) upon the land and has the authority to establish in his place the ruler who implement Islam and carries its Da’wah. This practical means is the Ummah. Therefore it is obligatory upon the Islamic Ummah, if she saw an unjust ruler, violating the sanctity of Allah, breaking the covenant of Allah, opposing the Sunnah of Rasool Allah, treating the servants of Allah with sin and transgression, she must challenge Him by word and by action, or change him. In order that the Ummah undertakes this duty, she must be characterised with the Taqwa of Allah, because the fear of the Ummah from Allah generates the concern about Islam and its implementation. This obliges her to account the ruler about his actions, so she argues/discusses with Him and accounts Him whenever she sees from Him any shortcomings in the implementation or an attempt to deviate from the Ahkam (rules) of Islam, or misapplies the systems of Islam. By such means, the application of Islam continues as well as the improvement of its application can follow.

Echter, de moslimgemeenschap (Ummah) — die het praktische middel in de Dunya is om de islam te implementeren door middel van het toezicht houden op en het ter verantwoording roepen van de heerser — heeft een correcte structuur nodig om binnen haar te worden gevestigd. Deze correcte structuur zou gebaseerd moeten zijn op de islam, onderscheidend in haar diepe begrip en haar grote vrees voor Allah. Dit komt doordat zij is gevestigd op één basis, namelijk de islamitische geloofsleer (Aqeedah), en werkt aan het cultiveren van de mensen met de geconcentreerde islamitische cultuur (Thaqaafah). Het is een cultuur die de geest verbreedt, het begrip versterkt en de ziel zuivert; want het verbindt de emoties met het denken, en het creëert harmonie tussen de gedachten en de emoties. Dit maakt van de moslim de vereiste islamitische persoonlijkheid. Zodra deze structuur is gevestigd in overeenstemming met deze persoonlijkheid, zou het het middel zijn om de moslimgemeenschap (Ummah) te vormen. Dit komt doordat de islam haar gedachten zuivert en haar vormt in één gedachte, en haar daardoor drijft naar één doel, waarvoor zij leeft en waartoe zij de oproep tot de islam (Da’wah) draagt. Zij zou dan voortdurend waakzaam zijn over de ideologie die zij draagt en er zich goed bewust van zijn. Wat haar wakker maakt, is deze structuur die leeft omwille van de ideologie, omwille van de oproep tot de islam (Da’wah) daartoe, en omwille van de implementatie van deze ideologie en de continuïteit van de implementatie ervan.

However the Ummah-which is the practical means in the Dunya to implement Islam through her watching over and accounting the rulerneeds a correct structure to be established within her. This correct structure should be based on Islam, distinct in its deep understanding and its great fear of Allah. This is because it is established on one basis, which is the Islamic ‘aqeedah, and works to culture the people with the concentrated Islamic culture (Thaqaafah). It is a culture that broadens the scope of mind, and strengthens the comprehension, and purified the soul; for it links the emotions with the thought, and it generates harmony between the thoughts and the emotions. This makes of the Muslim the required Islamic personality. Once this structure was established in accordance with this personality, it would be the means to mould the Ummah. This is because Islam purifies her thoughts, and moulds her in one thought and thus drives her to one objective, where she lives for its sake and carries the Da’wah to it. Then she would be continually vigilant about the ideology that she carries and would be well aware of it. What awakens her is this structure that lives for the sake of the ideology, for the sake of the Da’wah to it and for the sake of the implementation of this ideology and the continuity of its implementation.

Deze structuur is de ideologische partij die voortkomt uit de moslimgemeenschap (Ummah). Met andere woorden, het is de partij die is gevestigd op de basis van de islam, en de islam haar intellectuele leiderschap maakt, welke de partij draagt binnen de moslimgemeenschap (Ummah) zodat zij de islam begrijpt, en zij de oproep tot de islam (Da’wah) overal naartoe draagt zodat mensen deze omarmen. Daarom is het een hizb van de oproep tot de islam (Da’wah) die geen enkele actie onderneemt behalve de oproep tot de islam (Da’wah). Dit komt doordat actie in andere gebieden de functie van de staat is, en niet de functie van de hizb.

This structure is the ideological party that emerges from the Ummah. In other words, it is the party that is established on the basis of Islam, and makes Islam its intellectual leadership, which the party carries in the Ummah so that she understands Islam, and it carries the da’wah to Islam everywhere so that people embrace it. Therefore it is a hizb of da’wah that undertakes no action other than the da’wah. This is because action in the other areas is the function of the state, and not the function of the hizb.

Zodra de hizb is gevestigd en de moslimgemeenschap (Ummah) leidt, wordt zij het waakzame oog over de staat, omdat zij de moslimgemeenschap (Ummah) of de vertegenwoordiger van de moslimgemeenschap (Ummah) is. Zij leidt de moslimgemeenschap (Ummah) en zorgt ervoor dat zij haar plicht vervult, namelijk het debatteren/discussiëren met de staat en deze ter verantwoording te roepen, waarbij de staat wordt uitgedaagd met woorden, of daden, of zelfs om deze te veranderen indien er een gevaar voor de Islam vanuit de staat wordt gevreesd.

Once the hizb was established and led the Ummah it becomes the watchful eye over the state, because it is the Ummah or the representative of the Ummah. It leads the Ummah and makes her carry out her duty, which is to argue/discuss with the state and account it, challenging the state with words, or actions, or even to change it if a danger to Islam is feared from it.

Het zou moeilijk zijn voor de moslimgemeenschap (Ummah) om met de staat te debatteren of verantwoording af te leggen zonder een hizb die de positie van haar leiderschap voor de staat inneemt. Dit komt doordat er vele moeilijkheden voor haar liggen die zij niet kan overwinnen, behalve door de aanwezigheid van een verenigd leiderschap dat vertegenwoordigd is in een structuur en niet in een individu of individuen. Daarom is het noodzakelijk dat er een ideologische en politieke hizb wordt opgericht binnen de moslimgemeenschap (Ummah). Haar enige taak is het voortdragen van de oproep tot de islam (Da’wah) en haar enige methode voor het voortdragen van de oproep tot de islam (Da’wah) is de politieke weg. De opkomst van deze hizb is derhalve onvermijdelijk, want het is het praktische middel dat de moslimgemeenschap (Ummah) leidt en – door middel van haar leiderschap voor de moslimgemeenschap (Ummah) – garandeert dat de staat haar plicht op de best mogelijke wijze uitvoert, zijnde het voortdragen van de oproep tot de islam (Da’wah), de toepassing van de islam en de continuïteit van deze toepassing. Het is tevens het praktische middel om de verkeerde toepassing ervan te voorkomen.

It would be difficult for the Ummah to to debate with or account the state without having a hizb that holds the post of her leadership before the state. This is because there are many difficulties before her that she can’t overcome except by the presence of a unified leadership represented in a structure and not in an individual or individuals. Therefore, it is necessary for an ideological and political hizb to be established in the Ummah. Its only work is to carry the Islamic Da’wah and its only method for carrying the Da’wah is the political way. Thus the emergence of this hizb is inevitable, for it is the practical means which leads the Ummah and guarantees–through it’s leadership for the Ummah-the performance by the state of its duty in the best manner, which is the carrying of the Islamic Da’wah, the application of Islam and the continuity of this application. It is also the practical means to prevent its misapplication.

De structurering van de moslims rondom de Boodschapper (Rasul) ﷺ was duidelijk zichtbaar in het huis van Al-Arqam, en vervolgens omvatte de structuur alle metgezellen (Sahabah). Zij vormden de blok die ontstond onder de moslims en de verantwoordelijkheid op zich nam om de islam in de praktijk te brengen, hoewel alle moslims de verantwoordelijkheden van de islam in algemene zin droegen. Er werd overgeleverd dat de Boodschapper van Allah ﷺ overleed en zestigduizend van de metgezellen (Sahabah) achterliet. Dit was het islamitische blok, of de islamitische Hizb, die de verantwoordelijkheid van de islam in de praktijk droeg. Anders overleed de Boodschapper (Rasul) ﷺ terwijl de moslims vele malen meer waren dan dat aantal (van de metgezellen (Sahabah)). Toen de tijd van de metgezellen (Sahabah), de Tab’ieen en de Tab’iee at-Tab’ieen ten einde liep, verdween de Hizb. Hierdoor begon zwakte in de zielen van de heersers te kruipen, want er was geen hizb die de moslimgemeenschap (Ummah) leidde om over hen te waken, met hen te debatteren/discussiëren en hen (de heersers) ter verantwoording te roepen. Dit ging door totdat er een verkeerde toepassing van de islam plaatsvond. Daarom is de ware garantie voor de toepassing van de islam, het dragen van de oproep tot de islam (Da’wah) en de verbetering van de toepassing ervan de islamitische en politieke Hizb.

The structuring of the Rasool (pbuh) of the Muslims around Islam was evident in the house of Al-Arqam, and then the structure included all the Sahabah. Thus they were the block that emerged among the Muslims and took the responsibility of carrying Islam practically, although all the Muslims used to carry the responsibilities of Islam in general manner. It was reported that Rasool Allah (pbuh) passed away leaving behind sixty thousand of the Sahabah. These were the Islamic bloc, or the Islamic Hizb that carried the responsibility of Islam practically. Otherwise the Rasool (pbuh) passed away while the Muslims were many times more than that number (of the Sahabah). Then the time of the Sahabah, the Tab’ieen and the Tab’iee at-Tab’ieen ended, the Hizb disappeared. So weakness started to creap into the souls of the rulers, for there was no hizb that leads the Ummah to watch over them, and argue/discuss with them and account them (the rulers). This continued until misapplication of Islam took place. Therefore the true guarantee for the application of Islam, the carrying of its Da’wah and the betterment of its application is the Islamic and political Hizb.