De post van het kalifaat (Khilafah) wordt niet aan een persoon toegewezen door middel van een aanwijzing of door hem te benoemen als kroonprins, want het is een contract tussen de moslims en de kalief. Om het contract te kunnen sluiten, is vereist dat de moslims de eed van trouw (Bay’ah) afleggen, en dat de persoon aan wie zij hun eed van trouw (Bay’ah) hebben gegeven, deze accepteert. Een aanwijzing of het benoemen van een kroonprins vervult dat niet, waardoor het geen kalifaat (Khilafah) kan contracteren. Dienovereenkomstig wordt het contract van het kalifaat (Khilafah) niet gesloten als een kalief een andere kalief aanwijst om hem op te volgen, want hij heeft niet het recht om dit te contracteren. Het kalifaat (Khilafah) is ook het recht van de moslims en niet van de kalief, waardoor de moslims het contracteren aan wie zij maar wensen. Daarom is het ook onjuist voor de kalief om iemand anders aan te wijzen, dat wil zeggen, hem de post te beloven. Want daarmee zou hij hem iets geven wat hij niet bezit, wat juridisch verboden is. Dus als de kalief een andere kalief aanwijst, of hij nu zijn zoon was, zijn familielid of een ander, dan zou dit verboden zijn en het kalifaat (Khilafah) zou nooit aan hem zijn gecontracteerd. Dit komt doordat zij die het contract bezitten het niet zijn bijeengekomen; daarom zou het een niet-geautoriseerd contract zijn en dus ongeldig.

The Khilafah post is not contracted to a person by a designation or by being named as a crown prince, for it is a contract between the Muslims and the Khaleefah. In order to be contracted it is stipulated that the Muslims should give the Bay’ah, and the person they gave their Bay’ah should accept it. Designation or appointing of a crown prince does not fulfill that so that cannot contract Khilafah. Accordingly, the contract of Khilafah is not contracted if a Khaleefah nominated another Khaleefah to succeed him, for He does not have the right to contract it. Khilafah is also the right of the Muslims and not of the Khaleefah, thus the Muslims contract it to whomsoever they wish. Therefore it is wrong as well for the Khaleefah to designate someone else, i.e. to promise him the post. For it would be giving him something He does not own; which legally forbidden. So if the Khaleefah designated another Khaleefah, whether He was his son or his relative or any other, this would be forbidden and the Khilafah would never be contracted to him. This is because those who own the contract did not convene it; therefore it would be an uncommisioned contract and thus invalid.

Wat betreft de beweringen dat Abu Bakr ‘Umar had aangewezen en dat ‘Umar de “zes” had aangewezen en dat de metgezellen (Sahabah) hier geen bezwaar tegen maakten en zwegen, wat duidt op algemene consensus. Deze beweringen duiden in feite niet op de toelaatbaarheid van het aanwijzen of benoemen van een kroonprins. Dit komt doordat Abu Bakr geen kalief had aangewezen, maar slechts de moslims had geraadpleegd over wie zij als hun kalief wilden, waarbij ‘Ali en ‘Umar als kandidaten werden voorgedragen. De moslims kozen vervolgens ‘Umar bij meerderheid tijdens de laatste drie maanden van de Khilafah van Abu Bakr. Na zijn dood kwamen de moslims en gaven hun eed van trouw (Bay’ah) aan ‘Umar; pas toen werd het ambt van de kalifaat aan hem toegekend. Tot dat moment, d.w.z. vóór de eed van trouw (Bay’ah), was hij geen kalief en was de kalifaat nog niet aan hem toegekend, noch door de benoeming van Abu Bakr, noch door de keuze van de moslims. Het werd pas toegekend toen zij hem hun eed van trouw (Bay’ah) gaven en toen hij deze accepteerde. Wat betreft ‘Umars aanwijzing van de “zes”, dit was slechts een nominatie voor hen als reactie op het verzoek van de moslims. Vervolgens raadpleegde ‘Abdul-Rahman ibn Awf de moslims over wie van de zes zij als hun kalief wilden. De meesten van hen kozen ‘Ali indien hij de daden van Abu Bakr en ‘Umar zou volgen, anders ‘Uthman. Toen ‘Ali weigerde de daden van Abu Bakr en ‘Umar te volgen, gaf ‘Abdul Rahman zijn eed van trouw (Bay’ah) aan ‘Uthman en vervolgens gaven de moslims hem hun eed van trouw (Bay’ah).

As for the claims that Abu Bakr had designated ‘Umar and that ‘Umar had designated the “Six” and that the Sahabah did not object and kept silent, indicating general consensus. These claims do not in fact indicate the permissibility of designating or appointing of a crown prince. This is because Abu Bakr had not designated a Khaleefah but merely consulted the Muslims regarding whom they wanted to be their Khaleefah, and ‘Ali and ‘Umar were nominated as candidates. The Muslims then chose ‘Umar by a majority during the last three months of Abu Bakr’s Khilafah. After his death, the Muslims came and gave their Bay’ah to ‘Umar; only then was the Khilafah post contracted to him. For up to that moment, i.e. before the Bay’ah, He was not a Khaleefah and the Khilafah had not yet been contracted to him, neither by Abu Bakr’s nomination, nor by the Muslims choice. It was contracted only when they gave him their Bay’ah and when He accepted it. As for ‘Umar’s designation of the “six”, this was merely a nomination for them in response to the Muslims request. Then ‘Abdul-Rahman ibn Awf consulted the Muslims as to which of the six they wanted to become their Khaleefah. So most of them chose ‘Ali if He adhered to Abu Bakr and ‘Umar’s actions, otherwise ‘Uthman. When ‘Ali declined to follow the actions of Abu Bakr and ‘Umar’, ‘Abdul Rahman gave his Bay’ah to ‘Uthman and then the Muslims gave him their Bay’ah.

Daarom werd het kalifaat (Khilafah) aan ‘Uthman toegekend door de eed van trouw (Bay’ah) van het volk en niet door de benoeming van ‘Umar, noch door de keuze van het volk. Want indien de mensen hem niet hun eed van trouw (Bay’ah) hadden gegeven en indien hij het ambt van het kalifaat (Khilafah) niet had aanvaard, dan zou dit niet zijn overeengekomen. Daarom is de eed van trouw (Bay’ah) van de moslims aan de kalief fundamenteel, en het is verboden om het kalifaat (Khilafah) te vestigen door een kroonprins aan te wijzen of door aanwijzing, aangezien het een contract van gezag (Wilayah) is dat moet voldoen aan de regels van contracten.

Therefore, the Khilafah was contracted to ‘Uthman by the people’s Bay’ah and not by ‘Umar’s nomination, nor by the people’s choice. For if people had not given him their Bay’ah and if He had not accepted the Khilafah post. This would not have been contracted. Therefore, the Bay’ah of the Muslims to the Khaleefah is fundamental, and it is forbidden to contract Khilafah by appointing a crown prince or by designation, for it is a contract of authority (Wilayah) that should fulfill the rules of contracts.