Het voorgaande zijn de contractuele voorwaarden die noodzakelijk zijn voor de benoeming van de kalief. Elke andere voorwaarde, naast de zeven hierboven genoemde, vormt geen noodzakelijke vereiste voor het contracteren van het kalifaat (Khilafah). Dergelijke voorwaarden vormen echter voorwaardelijke voorkeuren indien de teksten die hier betrekking op hebben bevestigd zijn, of indien zij worden vermeld onder een regel die is bevestigd door een authentieke (Sahih) tekst. Om de voorwaarde contractueel te laten zijn, moet er bewijs voor zijn dat een beslissende opdracht (Talab Jazim) bevat om aan te geven dat het verplicht is. Indien het bewijs geen beslissende opdracht bevat, dan wordt de voorwaarde slechts een kwestie van voorkeur. Er is geen bewijs gevonden dat een beslissende opdracht bevat, behalve voor die zeven voorwaarden; daarom vormen zij alleen de contractuele voorwaarden. Wat betreft de andere voorwaarden, waarbij een regel als authentiek is bevestigd, deze zouden slechts voorwaardelijke voorkeuren vormen. Daarom is de bepaling dat de kalief een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) moet zijn geen contractuele voorwaarde, omdat dit niet is bevestigd door een tekst die een beslissende opdracht aangeeft. Bovendien is de plicht van de kalief om te regeren, dus hij heeft zijn eigen zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) niet nodig, aangezien hij kan informeren naar een uitspraak of de meningen van een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) kan volgen en meningen kan overnemen op basis van zijn navolging (Taqlid); het is hem dus niet noodzakelijk om een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) te zijn. Het is echter wel aan te bevelen dat hij dat is, maar zelfs als hij dat niet is, zou zijn kalifaat (Khilafah) nog steeds gecontracteerd worden. De kalief hoeft niet dapper te zijn, noch een scherp politicus, noch een expert in het beheren van de zaken van de mensen, omdat er geen bewijzen zijn om deze voorwaarden te ondersteunen, noch vallen zij onder een goddelijke regel die hen tot contractuele voorwaarden maakt. Het is echter wel aan te bevelen dat de kalief dapper is met visie en inzicht. De kalief hoeft ook niet noodzakelijkerwijs uit de Quraysh te stammen. Wat betreft wat is overgeleverd door Al-Bukhari van Mu’awiya, dat hij zei: Ik hoorde de Boodschapper van Allah ﷺ zeggen:

The aforementioned are the contractual conditions necessary for the Khaleefah to be appointed. Any other condition, apart from the seven mentioned above, does not constitute a necessary prerequisite for contracting the Khilafah. Such conditions however, constitute conditions of preference if the texts relating to them are confirmed, or if they are listed under a rule that has been confirmed by a sound (Sahih) text. In order for the condition to be a contractual one it should have evidence that includes a decisive command (Talab Jazim) to indicate that it is obligatory. If the evidence does not include a decisive command then the condition becomes only one of preference. No evidence containing a decisive command has been found except for those seven conditions; therefore they alone constitute the contractual conditions. As for the other conditions, whereby a rule has been confirmed as sound, these would constitute conditions of preference only. Therefore, the stipulation that the Khaleefah must be a Mujtahid is not a contractual condition because this has not been confirmed by a text indicating a decisive command. Moreover, the duty of the Khaleefah is to rule, so He is not in need of his own Ijtihad, as He could ask about a verdict or follow the opinions of a Mujtahid and adopt opinions on the basis of his imitation (Taqlid), thus it is not necessary for him to be a Mujtahid. It is, however, preferable for him to be so, but if He is not his Khilafah would still be contracted. The Khaleefah does not have to be brave, nor a shrewd politician or an expert in managing the affairs of the people because there are no evidences to back these conditions, nor do they come under a divine rule that makes them contractual conditions. It is, however, preferable for the Khaleefah to be brave with vision and opinion . The Khaleefah does not also necessarily have to be from Quraysh. As for what has been reported by Al-Bukhari from Mu’awiya that He said: I heard the Messenger of Allah (pbuh) say:

“Voorwaar, deze zaak behoort toe aan Quraysh. Zolang zij de religie (Deen) uitvoeren, als iemand hen vijandig gezind is, zal Allah hem op zijn gezicht werpen.” En wat Al-Bukhari overleverde op gezag van Ibnu ‘Umar dat hij zei: De Boodschapper van Allah ﷺ zei:

“Verily this matter is within Quraysh. As long as they implemented the Deen, if anyone were hostile to them, Allah would throw him on his face.” And what Al-Bukhari narrated on the authority of Ibnu ‘Umar that He said: The Messenger of Allah (pbuh) said:

“Deze zaak zou nog steeds binnen de Quraysh blijven, zelfs als er slechts twee van hen overbleven.” Deze en andere overleveringen (Hadith), die als authentiek zijn bewezen en zijn overgeleverd van de Boodschapper van Allah ﷺ, dat de autoriteit zich onder de mensen van de Quraysh bevindt, zijn feitelijk in een informerende vorm gekomen en niet in een gebiedende vorm. Geen enkele overlevering (Hadith) bevat daadwerkelijk een gebod, ook al bevatten ze een verzoek. Een dergelijk verzoek is echter geen doorslaggevend gebod, omdat er geen bewijs is dat hen hiervoor kwalificeert. Geen enkele overlevering (Hadith) is gekoppeld aan een connotatie (Qareena) die het tot een doorslaggevend gebod maakt, wat aangeeft dat het aanbevolen (Mandub) is en niet verplicht. Het is daarom een voorwaarde van voorkeur en geen contractuele voorwaarde. Wat betreft het zeggen van de Boodschapper van Allah ﷺ:

“This matter would still be within Quraysh even if only two of them remained.” These and other Ahadith, proved sound and related to the Messenger of Allah (pbuh) that the authority is amongst the people of Quraysh, they have actually come in an informative form and not an imperative one. Not one Hadith actually carries a command even though they carry a request. Such a request, however, is not a conclusive command because there is no evidence to qualify them for this. No Hadith has been linked to any connotation (Qareena) that makes it a conclusive command, which indicates that it is Mandub (desirable) and not obligatory. It is, therefore a condition of preference and not a contractual condition. As for Allah’s Messenger (pbuh) saying:

“als iemand vijandig tegenover hen zou zijn, zou Allah hem op zijn gezicht werpen.” Dit duidt op het verbod om vijandig tegenover hen te zijn en is geen bevestiging van zijn uitspraak:

“if anyone were hostile to them, Allah would throw him on his face.” This indicates prohibition of being hostile to them and not confirmation to his saying:

“deze zaak is binnen Quraysh.” De overlevering (Hadith) zegt dat de zaak (het gezag) binnen hen ligt, en vervolgt daarna door vijandigheid jegens hen te verbieden. Bovendien is het woord Quraysh een naam en geen beschrijving. In de terminologie van de sharia staat het bekend als een titel. En de betekenis die uit de titel wordt afgeleid, wordt nooit overwogen, omdat de titel helemaal geen betekenis (Mafhoom) heeft. Daarom betekent de vermelding van Quraysh niet dat de positie van het gezag niet aan iemand anders dan Quraysh kan toebehoren. Dus toen de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Voorwaar, deze zaak is binnen Quraysh...” en zijn uitspraak:

“this matter is within Quraysh.” The Hadith says that the matter (ruling) is within them, and it then proceeds to forbid hostility to them. Besides, the word Quraysh is a name and not a description. In Shari’ah terminology it is known as a title. And the meaning derived from the title is never considered, because the title has no meaning (Mafhoom) at all. Therefore, the mention of Quraysh does not mean that the position of ruling cannot belong to other than Quraysh. So when Allah’s Messenger (pbuh) said: “Verily this matter is within Quraysh...” and his saying:

“Deze zaak zou nog steeds binnen de Quraysh vallen...” Hij ﷺ bedoelde niet dat het fout is als het (de regeling) bij anderen dan de Quraysh ligt. Hij ﷺ bedoelde dat het binnen de Quraysh valt en dat het eveneens geldig is om in de handen te zijn van anderen die niet van de Quraysh zijn. Het specifiek aanwijzen van de mensen van de Quraysh als heersers betekent dus niet noodzakelijkerwijs dat anderen niet geldig mogen heersen. Daarom is het een voorwaarde van voorkeur en geen contractuele voorwaarde.

“This matter would still be within Quraysh...” He (pbuh) did not mean that it is wrong for it (the ruling) to be in other than Quraysh. He (pbuh) meant that it is within Quraysh and, as well, it is valid to be in the hands of others who are not from Quraysh. Thus specifying the people of Quraysh as rulers does not necessarily mean that others are not valid to rule. Therefore, it is a condition of preference and not a contractual condition.

Inderdaad heeft de Boodschapper van Allah ﷺ ‘Abdullah Ibn Ruwahah, Zayd Ibnu Harith en Usama Ibnu Zayd aangesteld op posities van gezag, en zij drie waren niet van de Quraysh. De Boodschapper van Allah ﷺ heeft dus mensen van buiten de Quraysh aangesteld op posities van bestuur. In deze frase “deze zaak” (Amr) betekent de autoriteit, oftewel de autoriteit om te regeren, en dit is niet alleen van toepassing op het ambt van het kalifaat. Het feit dat de Boodschapper van Allah ﷺ mensen van buiten de Quraysh heeft aangesteld op posities van gezag, geeft aan dat gezag niet exclusief is voorbehouden aan de mensen van de Quraysh en niet is uitgesloten voor anderen. Daarom hebben de overleveringen (Hadith) enkele mensen genoemd die waardig zijn voor het ambt van het kalifaat, om hun voorrang aan te geven, en geven zij niet aan dat het exclusief aan hen is voorbehouden of verboden voor anderen.

Indeed the Messenger of Allah (pbuh) appointed ‘Abdullah Ibn Ruwahah, Zayd Ibnu Harith and Usama Ibnu Zayd to positions of authority and all three were not from Quraysh. Thus the Messenger of Allah (pbuh) did appoint people from other than Quraysh to positions of ruling. In this phrase “this matter” (Amr), means the authority, i.e. the authority to rule, and this does not only apply to the post of Khilafah. The fact that the Messenger of Allah (pbuh) did appoint people from outside Quraysh in posts of authority indicates that authority is not exclusively confined to the people of Quraysh, and prevented from others. Therefore, the Ahadith have mentioned some of the people who are worthy of the Khilafah post, to indicate their preference and do not indicate that it is exclusively confined to them or prohibited for other than them.

De kalief hoeft niet noodzakelijkerwijs een Hashemi of ‘Alawi te zijn, omdat de Boodschapper van Allah ﷺ mensen die noch tot Banu Hashim noch tot Banu ‘Ali behoorden, aanstellingen in gezagsposities gaf. Toen Hij ﷺ naar Tabuk trok, stelde Hij Muhammad Ibnu Maslama aan als Wali over Madina, en hij was noch een Hashemi noch een ‘Alawi. Hij ﷺ stelde ook Mu’az Ibnu Jabal en ‘Amru Ibn al-‘A‘as aan over Jemen, die beiden noch van de Hashemi noch van de ‘Alawi waren. In ieder geval is onomstotelijk bewezen dat de moslims de eed van trouw (Bay’ah) gaven aan Abu Bakr, ‘Umar en ‘Uthman, en dat ‘Ali de eed van trouw (Bay’ah) aan hen drieën gaf, ondanks het feit dat zij niet van Banu Hashim waren. De metgezellen (Sahabah) hadden geen bezwaar tegen het geven van de eed van trouw (Bay’ah) aan hen, en er is niet overgeleverd dat iemand daadwerkelijk bezwaar had gemaakt tegen het geven van de eed van trouw (Bay’ah) aan hen omdat zij geen Hashemi's of ‘Alawi's waren. Dit wordt beschouwd als een consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah), inclusief ‘Ali, Ibnu Abbas en het gehele huishouden van Banu Hashim, dat de kalief van iemand anders dan een Hashemi of een ‘Alawi kan zijn. Wat betreft de overleveringen (Hadith) die een voorkeur uitdrukken voor ‘Ali en het huishouden van de Boodschapper van Allah ﷺ, deze geven niet aan dat het kalifaat (Khilafah) niet aan anderen dan hen kan worden toegekend; ze geven eerder aan dat zij er meer gunstig tegenover staan.

The Khaleefah does not also have to be Hashemi or ‘Alawi because the Messenger of Allah (pbuh) appointed people who were not from Banu Hashim nor from Banu ‘Ali to positions of authority. When He (pbuh) went out to Tabuk, He appointed Muhammad Ibnu Maslama as Wali over Madina and He was neither a Hashemi nor ‘Alawi. He (pbuh) also appointed Mu’az Ibnu Jabal and ‘Amru Ibn al-‘A‘as over Yemen, neither were of the Hashemi or ‘Alawi. In any case, it has been definitely proven that the Muslims gave the Bay’ah to Abu Bakr, ‘Umar and ‘Uthman, and that ‘Ali gave the Bay’ah to the three of them despite the fact that they were not from Banu Hashim. The Sahabah did not object giving the Bay’ah to them, and it was not reported that anyone had actually objected giving Bay’ah to them, because they were not Hashemites or ‘Alawis. This is considered a consensus of the Sahabah, (Ijmaa’) including ‘Ali and Ibnu Abbas and Banu Hashim’s entire household, that the Khaleefah could be from other than a Hashemi or an ‘Alawi. As for the Ahadith expressing a preference of ‘Ali and the Messenger of Allah’s household, these do not indicate that the Khilafah can’t be contracted except to them, they rather indicate that they are more favourable to it.

Het bovenstaande geeft duidelijk aan dat er geen enkel bewijs bestaat dat stelt dat er andere contractuele voorwaarden zijn naast de zeven die eerder zijn geschetst. Elke andere voorwaarde vormt een voorwaarde van voorkeur en geen contractuele voorwaarde, indien de tekst die een dergelijke voorwaarde uitdrukt als authentiek is bewezen of indien een dergelijke voorwaarde onder een rechtsregel (Hukm) valt die is afgeleid van een gezonde tekst. Onder de sharia is vereist dat de contractuele voorwaarde voor het kalifaat wordt overeengekomen met de kalief. Naast dit zal de moslimgemeenschap hierover worden geïnformeerd wanneer de kandidaten aan hen worden gepresenteerd, zodat zij degene kunnen kiezen die zij verkiezen. Elke man die de moslims kiezen, zou kalief worden benoemd indien de contractuele voorwaarden zijn vervuld, ongeacht de andere voorwaarden.

The above clearly indicates that there is no evidence whatsoever stating that there are other contractual conditions apart from the seven previously outlined. Any other condition constitutes a condition of preference and not a contractual one if the text expressing such a condition has been proven genuine or such a condition has come under a rule (Hukm) derived from a sound text. Under Shari’ah law, what is required is the contractual condition for the Khilafah to be contracted to the Khaleefah. Apart from this, the Muslims will be told about it when the candidates are presented to them, so that they can elect the one whom they prefer. Any man whom the Muslims choose would be appointed Khaleefah if the contractual conditions were fulfilled regardless of the other conditions.