Raadpleging (Shura) is een recht van alle moslims dat de kalief moet vervullen. Zij hebben het recht om geraadpleegd te worden en de kalief zou hen moeten raadplegen en met hen overleg moeten voeren. Allah (SWT) zegt: “En raadpleeg hen in de zaak, en als u een besluit neemt, stel dan uw vertrouwen in Allah.” [TMQ Al-Imran: 159] De Boodschapper van Allah ﷺ raadpleegde de mensen en overlegde met hen. Hij ﷺ raadpleegde hen op de dag van Badr over de locatie van het slagveld en Hij raadpleegde hen op de dag van Uhud over de vraag of er binnen of buiten Madinah gevochten moest worden. Op de dag van Badr nam Hij het advies van Habab bin Al-Munthir aan met betrekking tot een technisch standpunt dat door een expert werd geuit en dat Hij accepteerde. Op de dag van Uhud accepteerde Hij de mening van de meerderheid, ondanks het feit dat Zijn persoonlijke mening anders was.

Shura is a right of all the Muslims that the Khaleefah should fulfil. They are entitled to be consulted and the Khaleefah should refer to them and consult them. Allah (swt) says; “And do consult them in the matter, and if you decide (on an action/on an opinion) put your trust in Allah.” [TMQ Al-Imran: 159] The Messenger of Allah (pbuh) used to refer to people and consult with them. He (pbuh) consulted them on the day of Badr about the location of the battlefield and He consulted them on the day of Uhud about whether to fight inside or outside Madinah. On the day of Badr He took the advice of Habab bin Al- Munthir regarding a technical opinion voiced by an expert that He accepted. On the day of Uhud He accepted the opinion of the majority, despite the fact that his personal opinion was different.

‘Umar bin Al-Khattab raadpleegde de moslims over het land Irak, of hij het onder de moslims moest verdelen omdat het buit was, of dat hij het in handen van de bevolking moest laten onder de voorwaarde dat zij de Kharaj betaalden, terwijl het land eigendom van de schatkist bleef. Hij handelde vervolgens volgens zijn eigen Ijtihad en de meeste Sahabah keurden dit goed, dus hij liet het land in handen van de bevolking en beval hen de Kharaj te betalen. Hij ontheft Sa’d Ibnu Abi Waqqas ook uit zijn Wilayah vanwege klachten tegen hem, en hij zei: “Ik heb hem niet ontheven vanwege verraad of zwakte.” Naast het recht om geraadpleegd te worden door de kalief, zouden de moslims de heersers ook verantwoordelijk moeten houden voor hun daden en gedrag. Allah (SWT) heeft de moslims bevolen de heersers verantwoordelijk te houden en Hij (SWT) heeft hen krachtig aangestuurd om standvastig tegenover hen te zijn als zij de rechten van de burgers schenden, als zij hun plichten jegens hen verwaarlozen, als zij een van hun zaken negeren, als zij afwijken van de Ahkam (wetten) van de islam of als zij regeren met iets anders dan wat Allah heeft neergezonden. Muslim overleverde van Umm Salamah dat RasoolAllah ﷺ zei: “Er zullen leiders (Ameers) zijn, van wie jullie (iets van wat zij doen) zullen erkennen en (iets) zullen verwerpen. Wie erkent, hij zal worden vergeven (van zonde) en wie verwerpt, hij zal veilig zijn. Maar wie accepteert en volgt (wat zij doen, hij zal niet veilig zijn).” Zij (de Sahabah) vroegen: “Moeten we niet tegen hen vechten?” Hij zei: “Nee, zolang zij het gebed verrichten.” De Sahabah keurden bij bepaalde gelegenheden sommige daden van de Boodschapper van Allah ﷺ af. ‘Umar protesteerde krachtig tegen wat er in het verdrag van Hudaybiyah stond, namelijk het deel dat stelt: “Iedereen die van de Quraysh naar Muhammad komt zonder toestemming van zijn voogd, zal naar hen worden teruggebracht, en wie van degenen die bij Muhammad waren naar de Quraysh komt, zullen zij niet terugsturen.” Ibnu Hisham rapporteerde dit in de Seerah van Az-Zuhri. De moslims, in het bijzonder ‘Umar, keurden de actie van Abu Bakr in eerste instantie af toen hij besloot te strijden tegen de afvalligen. Talha en Az-Zubayr keurden zijn actie ook af toen zij vernamen dat hij ‘Umar na hem zou nomineren.

‘Umar bin Al-Khattab consulted the Muslims regarding the land of Iraq, whether to divide it among the Muslims because it was booty or to leave it in the hands of its people with the condition that they paid its Kharaj while the land remains the property of the Treasury. He then acted according to his own Ijtihad and most of the Sahabah approved of it, so He left the land in the hands of its people and ordered them to pay the Kharaj. He also removed Sa’d Ibnu Abi Waqqas from his Wilayah because of complaints against Him and He said; “I did not remove Him because of a betrayal or a weakness.” As well as having the right to be consulted by the Khaleefah, the Muslims should also hold the rulers accountable for their actions and conduct. Allah (swt) has commanded the Muslims to hold the rulers accountable and He (swt) strongly directed them to be firm with them if they violated the rights of the citizens, if they neglected their duties towards them, if they ignored any of their affairs, disagreed with the Ahkam (laws) of Islam or governed with other than what Allah brought down. Muslim narrated from Umm Salamah that RasoolAllah (pbuh) said “‘There will be ameers, you recognise (something of what they do) and you reject (some). Whosoever recognised, He would be absolved (of sin) and whosoever rejected, He would be safe. But whosoever accepted and followed (what they do, He would not be safe).’ They (the Sahabah) asked ‘Shouldn’t we fight them?’ He said; ‘No, as long as they pray.’” The Sahabah on some occasions did disapprove of some of the Messenger of Allah’s (pbuh) actions. ‘Umar strongly protested against what came in the treaty of Hudaybiyah, namely the part which states; “Any one who comes to Muhammad from Qur’aysh without the permission of his guardian would be returned to them, and whoever comes to Qur’aysh from among those who were with Mohammad they would not return Him back.” Ibnu Hisham in the Seerah reported this from Az-Zuhri. The Muslims, especially ‘‘Umar, at first disapproved the action of Abu Bakr when He decided to fight the apostates. Talha and Az-Zubayr also disapproved of his action when they learned that He was to nominate ‘Umar after him.

Bilal Ibnu-Rabah, Az-Zubayr en anderen keurden de handeling van ‘Umar af toen hij besloot het land van Irak niet te verdelen onder de strijders. Een vrouw daagde ‘Umar ook uit toen hij besloot de bruidsschatten vast te stellen op 400 Dirhams, toen zij tegen hem zei: “‘O ‘Umar, het is niet aan jou te bepalen. Heb je de uitspraak van Allah (SWT) niet gehoord: ‘Zelfs als je hen (je vrouwen) een hele schat als bruidsschat geeft, neem dan niets daarvan’ [TMQ An-Nisa’: 20]?’ Hierop zei ‘Umar: ‘De vrouw heeft gelijk en ‘Umar zat ernaast.’ Daarom heeft de Raad van de moslimgemeenschap (Ummah) het recht om geraadpleegd te worden, en is zij verplicht de heersers ter verantwoording te roepen.

Bilal Ibnu-Rabah, Az-Zubayr and others disapproved the action of ‘Umar when He decided not to divide the land of Iraq among the fighters. A woman also challenged ‘Umar when He decided to fix the dowries at 400 Dirhams, when she said to him: “‘O ‘Umar, it is not up to you. Did you not hear Allah’s (swt) saying “Even if you gave them (your wives) a whole treasure for dowery, do not take any of it” [TMQ An-Nisa’: 20]?’ Upon this, ‘Umar said; ‘The woman is right and ‘Umar was wrong.’” Therefore, the Council of the Ummah has the right to be consulted, and is obliged to hold the rulers accountable.