De rechter (Qadi) al-Mazaalim heeft de verplichte macht om elke heerser of ambtenaar te verwijderen, en hij heeft ook het recht om de kalief te verwijderen.

The Qadhi al-Mazaalim has the mandatory power to remove any ruler or civil servant, and He also has the right to remove the Khaleefah.

De rechter (Qadi) al-Mazaalim heeft het recht om de heersers te verwijderen, want de heerser wordt aangesteld door een contract, bekend als het contract van toewijzing, dat ook het contract van benoeming (Taqlid) wordt genoemd. De kalief heeft het recht van de provincie (Wilayah), namelijk het bestuur, en Hij heeft het recht van benoeming, zijnde de toewijzing, en de benoeming kan alleen worden gedaan met duidelijke bewoordingen. Zo zou de verwijdering van de door de kalief aangestelde heerser een beëindiging van dat contract zijn, en de kalief behoudt zich ongetwijfeld dat recht voor. Dit is omdat de Boodschapper van Allah ﷺ de Wulah heeft aangesteld en hen heeft verwijderd. De Khulafaa’ Ar-Rashidoon hebben ook de Wulah aangesteld en hen verwijderd; de kalief kon ook aan degenen die Hij had aangesteld het recht delegeren om te benoemen en te verwijderen. De rechtbank van Mazaalim heeft echter niet het recht om de heersers namens de kalief te verwijderen, want zij handelt niet namens hem in het benoemen en verwijderen. Zij handelt eerder namens hem in het onderzoeken van de Mazaalim. Dus als de aanwezigheid van die heerser in zijn provincie (Wilayah) een Mazlema was, heeft de rechtbank het recht om die Mazlema te verwijderen, oftewel zij heeft het recht om die heerser uit zijn ambt te verwijderen. Daarom wordt haar macht om de heerser te verwijderen niet namens de kalief uitgeoefend, maar louter om de Mazlema te verwijderen. Dus degene die door haar wordt veroordeeld om te worden verwijderd, moet worden verwijderd, zelfs als de kalief het niet eens is met de uitspraak. Dit is omdat de verwijdering van die heerser de verwijdering van een Mazlema zou zijn, en dit geldt voor iedereen, inclusief de kalief, want het oordeel van de rechter geldt voor iedereen. Wat betreft haar macht om de kalief te verwijderen, dit zou ook geschieden door een oordeel dat gericht is op het verwijderen van een Mazlema. Dit is omdat als de kalief zich in een situatie zou bevinden die zijn verwijdering noodzakelijk maakt, of in een situatie waaruit voortvloeit dat Hij verwijderd zou moeten worden, dan zou zijn verblijf in het ambt een Mazlema zijn. Het is de rechtbank van Mazaalim die oordeelt over de verwijdering van Mazaalim, dus zou zij zijn verwijdering bevelen. Daarom zou het oordeel van de rechtbank van Mazaalim om de kalief te verwijderen, een oordeel zijn dat gericht is op het wegnemen van een Mazlema.

The Qadhi al-Mazaalim has the right to remove the rulers, for the ruler is appointed by a contract, known as the contract of assignment which is also called the contract of appointment (Taqleed). The Khaleefah has the right of the Wilayah that is the ruling, and He has the right of appointment, which is the assignment, and the appointment can only be done with clear wording. Thus the removal of the ruler appointed by the Khaleefah would be a termination of that contract, and the Khaleefah undoubtedly reserves that right. This is because the Messenger of Allah (pbuh) appointed the Wulah and removed them. The Khulafaa’ Ar-Rashidoon also appointed the Wulah and removed them; the Khaleefah could also delegate to those whom He appointed the right to appoint and remove. However, the court of Mazaalim does not have the right to remove the rulers on behalf of the Khaleefah, for it does not act on his behalf in appointing and removal. it rather acts on his behalf in looking into the Mazaalim. So if the presence of that ruler in his Wilayah was a Mazlema, the court has the right to remove that Mazlema i.e. it has the right to remove that ruler from office. Therefore, its power to remove the ruler is not done on behalf of the Khaleefah, but merely to remove the Mazlema. So the one whom it judges to be removed should be removed, even if the Khaleefah does not agree with the judgement. This is because the removal of that ruler would be the removal of a Mazlema, and this applies to everyone, including the Khaleefah, for the judgement of the judge applies to everyone. As for its power to remove the Khaleefah, this would also be by a judgement aimed at removing a Mazlema. This is because if the Khaleefah were in a situation that necessitates his removal, or in a situation as a result of which He should be removed, then his stay in office would be a Mazlema. It is the court of Mazaalim that judges the removal of Mazaalim, so it would order his removal. Therefore, the judgement of the court of Mazaalim to remove the Khaleefah would be a judgement aimed at removing a Mazlema.

De rechtbank van Mazaalim heeft de macht om elk Mazlema te onderzoeken, of de Mazlema nu gepleegd zijn door overheidsfunctionarissen, of verband houden met een strijdigheid met de sharia door de kalief, of verband houden met de betekenis van een wetgevende tekst in de grondwet, de canons of de diverse sharia-regels die door de kalief zijn aangenomen, of verband houden met het opleggen van een belasting, of welke andere zaak dan ook.

The court of Mazaalim has the power to look into any Mazlema, whether the Mazlema were perpetrated by government employees, or related to a contradiction of the Shar’a by the Khaleefah, or related to the meaning of a legislative text in the constitution, the canons or the various Shari’ah rules adopted by the Khaleefah, or related to the imposing of a tax, or any other matter.

Dit komt doordat de Boodschapper van Allah ﷺ weigerde de prijzen vast te stellen toen de metgezellen (Sahabah) Hem daarom vroegen nadat de prijzen waren opgelopen, en Hij ﷺ prijsbeheersing als een Mazlema beschouwde. Hij ﷺ beschouwde ook de illegale regelingen met betrekking tot de toegang van mensen tot irrigatie als een Mazlema. Dit bewijst dat als de handeling van de heerser in strijd is met de waarheid (Haqq), of de regels van de sharia schendt, dit als een Mazlema zou worden beschouwd. De Boodschapper van Allah ﷺ was een heerser over de moslims en hun staatshoofd.

This is because the Messenger of Allah (pbuh) refused to fix the prices when the Sahabah requested Him to do so after the prices had soared, and He (pbuh) considered price fixing as a Mazlema. He (pbuh) also considered the illegal arrangements of the peoples’ access to irrigation as a Mazlema. This proves that if the action of the ruler contradicted the truth (Haqq), or violated the Shari’ah rules, it would be considered a Mazlema. The Messenger of Allah (pbuh) was a ruler over the Muslims and their Head of State.

Bovendien, indien een handeling die deel uitmaakt van de overheidszaken, uitgevoerd door een lid van de regering, in strijd was met de waarheid (Haqq), of indien het de regels van de sharia schond, zou dit als een Mazlema worden beschouwd. Dit komt doordat die persoon een vertegenwoordiger van de kalief zou zijn, handelend namens hem in de taak die aan hem is toegewezen binnen de staatsstructuur.

Furthermore, if any action that is part of government business, performed by any member of the government, was in contradiction with the truth (Haqq), or if it violated the Shari’ah rules, it would be considered a Mazlema. This is because that person would be representative to the Khaleefah, acting on his behalf in the task assigned to Him in the government structure.

Daarom geeft de overlevering (Hadith) over prijsstelling aan dat de overtreding begaan door de kalief een Mazlema is, en het is de rechtbank van rechtvaardigheid die de macht heeft om de Mazaalim te onderzoeken. Wat betreft het onderzoeken van een tekst in de grondwet of de canon, de grondwet is de basiswet en de canon is het decreet van de Sultan. Het onderzoeken daarvan is dus het onderzoeken van het decreet van de Sultan, wat ook is opgenomen in de overlevering (Hadith) over prijsstelling, aangezien het zou zijn als het onderzoeken van de daden van de kalief. Bovendien zegt Allah (SWT): “Als jullie over iets geschillen, verwijs het dan naar Allah en de Boodschapper” [TMQ An-Nisa’a: 59].

Therefore, the Hadith about pricing indicates that the offence committed by the Khaleefah is a Mazlema, and it is the court of justice that has the power to look into the Mazaalim. With regards to examining a text in the constitution or the canon, the constitution is the basic law and the canon is the decree of the Sultan. So examining that is examining the decree of the Sultan, which is also included in the Hadith about pricing, for it would be like examining the Khaleefah’s actions. Furthermore, Allah (swt) says; “If you dispute about something refer it to Allah and the Messenger” [TMQ An- Nisa’a: 59],

bijv. als u met de bevoegde autoriteiten in geschil bent over een zaak. Als dit geschil betrekking had op een artikel in de grondwet of een artikel in de wet, dan zou het een geschil zijn tussen de onderdanen en de autoriteiten over een regel van de sharia, die moet worden verwezen naar Allah en Zijn Boodschapper ﷺ. Dit zou betekenen dat het wordt verwezen naar de rechtbank van Mazaalim, d.w.z. naar het oordeel van Allah en Zijn Boodschapper ﷺ.

i.e. if you disputed with the people in authority about a matter. If this dispute were about an article in the constitution or an article in the canon of the law, then it would be a dispute between the subjects and those in authority on a rule of Shari’ah, which must be referred to Allah and His Messenger. This would mean referring it to the court of Mazaalim, i.e. to the judgement of Allah and His Messenger (pbuh).

Wat betreft de verplichte bevoegdheid die aan de rechter van Mazaalim is gegeven om onderzoek te doen naar het opleggen van een belasting, dit is afgeleid van de overlevering (Hadith) van de Boodschapper van Allah ﷺ, waarin hij zei: “En ik hoop Allah Azza wa-Jall te ontmoeten zonder dat iemand een Mazlema tegen mij heeft, hetzij in bloed of in geld.” Als de kalief op onrechtmatige wijze geld van de onderdanen neemt, zou dat een Mazlema zijn; en het nemen van geld van de onderdanen dat niet is goedgekeurd door de Shar’a is een Mazlema. Daarom heeft de rechtbank van Mazaalim het recht om belastingen te onderzoeken, aangezien het geld is dat van de onderdanen wordt genomen. Haar onderzoek naar belastingzaken zou met als doel zijn om te oordelen of die belasting rechtmatig door de Shar’a is verplicht aan de moslims, zoals het geld dat wordt genomen om de behoeftigen te voeden, wat geen Mazlema zou zijn; of of die belasting niet is verplicht door de Shar’a, zoals het geld dat wordt genomen om een dam te bouwen die niet als essentieel wordt beschouwd, wat daarom een Mazlema zou zijn die moet worden weggenomen. Dit is waarom de rechtbank van Mazaalim de macht heeft om de belastingen te onderzoeken.

As for the mandatory power given to the judge of Mazaalim to look into the imposing of a tax, this is derived from the Hadith of the Messenger of Allah (pbuh) where He said; “And I hope to meet Allah Azza wa-Jall without having anyone claiming a Mazlema against me, whether in blood or money.” If the Khaleefah took money from the subjects unlawfully, it would be a Mazlema; and taking money from the subjects that is not approved by the Shar’a is a Mazlema. Therefore, the court of Mazaalim has the right to investigate taxes for it is money taken from the subjects. Its investigation of tax affairs would be with the aim of ruling whether that tax is lawfully obliged by Shar’a on the Muslims, such as the money taken to feed the needy, which would not be a Mazlema; or whether that tax is not obliged by the Shar’a, such as the monies taken to build a dam that is not considered essential, which would therefore be a Mazlema that has to be removed. This is why the court of Mazaalim has the power to examine the taxes.

In de rechtspraak van Mazaalim is de zitting van de rechtbank optioneel, en is de oproeping van de verweerder niet noodzakelijk, noch de aanwezigheid van een eiser. De rechtbank van Mazaalim heeft het recht om een Mazlema te onderzoeken, zelfs als niemand een claim heeft ingediend. Dit heeft betrekking op elke Mazlema gerelateerd aan de mensen in de overheidsstructuur, de schending van de sharia-regels door de kalief, de betekenis van een willekeurige wetgevende tekst, de grondwet of de canons die door de kalief zijn aangenomen, het opleggen van een belasting, of gerelateerd aan de onderdrukking van de burgers door de Staat en de inbeslagname (van eigendommen) van hen door middel van geweld, haar overtreding met betrekking tot de geïnde eigendommen (van hen) of het verlagen van de salarissen van de werknemers en het leger of het uitstellen van hun betaling.

In the judiciary of Mazaalim, the court sitting is optional, and the summons of the defendant is not necessary, nor is the presence of a plaintiff. The court of Mazaalim has the right to look into a Mazlema even if nobody filed a claim. This is with regards to any Mazlema related to the people in the government structure, the Khaleefah’s violation of the Shari’ah rules, the meaning of any legislative text, the constitution or the canons adopted by the Khaleefah, the imposing of any tax, or related to the State’s oppression of its citizens and seizure (properties) from them by force, its transgression in terms of the collected properties (from them) or reducing the salaries of the employees and the army or delaying their payment.

Dit komt doordat het bewijs dat de noodzaak van een gerechtelijke rechtbank om een zaak te onderzoeken bevestigt, niet van toepassing is op de rechtbank van Mazaalim, aangezien het niet altijd noodzakelijk is om een eiser te hebben. De rechtbank van Mazaalim onderzoekt de Mazlema, zelfs als niemand een claim heeft ingediend. Het is ook niet noodzakelijk om de verweerder op te roepen, omdat zij de Mazlema onderzoeken zonder de noodzaak van zijn aanwezigheid. Daarom is het bewijs met betrekking tot de noodzaak van een gerechtelijke rechtbank niet van toepassing. Dit is vanwege wat Abu Dawood en Ahmed overleverden van ‘Abdullah bin Az-Zubair, die zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ beval dat ‘de twee strijdende partijen voor de rechter moesten zitten’, en zijn ﷺ woorden tegen Ali (vrede zij met hem): ‘Als de twee strijdende partijen voor jou zitten.’” Daarom behoudt de rechtbank van Mazaalim het recht om de Mazlema te onderzoeken wanneer deze plaatsvindt, zonder beperkingen zoals tijd, plaats of de zitting van de rechtbank. Echter, vanwege de status van deze rechtbank, wat betreft haar verplichte macht, is zij altijd omgeven geweest door elementen van prestige en grootsheid. In de tijden van de Sultans in Egypte en Ash-Sham, stond de Raad van de Sultan, waar de Mazaalim werden behandeld, bekend als Dar al-’Adl (Huis van Gerechtigheid), waar de Sultan afgevaardigden aanstelde om namens hem te handelen, en waar ook de Qudhah (Rechters) en de Fuqahah (Juristen) aanwezig waren. Al-Maqreezi vermeldde in zijn boek getiteld, Al-Sulook Ila Ma’arifati Douwal Al-Mulook (De weg naar de kennis van de staten van de koningen), dat Sultan Al-Malik Al-Salih Ayyub afgevaardigden aanstelde om namens hem te handelen in de Dar al-Adal. Zij zaten daar om de Mazaalim weg te nemen, en om de getuigen, Qudhah en de Fuqahah te verzamelen. Daarom is het geen kwaad als de rechtbank van Mazaalim een prachtig huis had, want dit zou toegestaan (Mubah) zijn, vooral als dit de macht van de gerechtigheid weerspiegelde.

This is because the evidence that confirms the need for a judicial court to look into a case does not apply to the court of Mazaalim for it is not always necessary to have a plaintiff. The court of Mazaalim looks into the Mazlema even if nobody filed a claim. It is also not necessary to summon the defendant, because it examines the Mazlema, without the need of his attendance. Therefore, the evidence regarding the necessity of a judicial court does not apply. This is due to what Abu Dawood and Ahmed narrated from ‘Abdullah bin Az-Zubair, He said; “The Messenger of Allah (pbuh) ordered that ‘the two disputing parties sit before the judge”, and his (pbuh) saying to Ali (rta); “If the two disputing parties sat before you.” Therefore, the court of Mazaalim reserves the right to look into the Mazlema as it occurs without any restrictions such as time, place or court sitting. However, due to the standing of this court, as far as its mandatory power are concerned, it has always been surrounded by the elements of prestige and grandeur. In the times of the Sultans in Egypt and Ash-Sham, the Council of the Sultan, where the Mazaalim used to be dealt with, used to be known as the Dar al-’Adl (House of Justice), where the Sultan used to appoint deputies to act on his behalf, and the Qudhah (Judges) and the Fuqahah (Jurists) also used to attend. Al-Maqreezi mentioned in his book entitled, Al-Sulook Ila Ma’arifati Douwal Al-Mulook (The way to know the States of the kings), that the Sultan Al-Malik Al-Salih Ayyub appointed deputies to act on his behalf in the Dar al-Adal. They used to sit there to remove the Mazaalim, and to gather the witnesses, Qudhah and the Fuqahah. Therefore, there is no harm if the court of Mazaalim had a splendid house, for this would be Mubah, especially if this reflected the might of justice.