Individuen dragen de plicht om de heersers ter verantwoording te roepen, zoals bevolen door Allah (SWT), in hun hoedanigheid als individuen en door groepen en partijen in hun hoedanigheid als groepen en partijen.

Individuals carry the duty of holding the rulers accountable, which has been ordered by Allah (swt), in their capacity as individuals and by groups and parties in their capacity as groups and parties.

Naast het bevel aan de moslims om uit te nodigen tot het goede (Al-Khair), het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar) en het ter verantwoording roepen van de heersers, heeft Allah (SWT) hen ook bevolen om politieke partijen uit hun eigen midden te vormen. Deze politieke partijen zouden als groepen de oproep tot het goede uitvoeren, namelijk tot de Islam, tot het gebieden van het goede (Ma’ruf), het verbieden van het kwaad (Munkar) en het ter verantwoording roepen van de heersers. Allah (SWT) zegt: “Laat er uit jullie een groep voortkomen die oproept tot het goede, het goede (Ma’ruf) gebiedt en het kwaad (Munkar) verbiedt.” [TMQ Al-’Imran: 104]

In addition to ordering the Muslims to invite to the Good (Al-Khair), enjoin the Ma’ruf and forbid the Munkar and to hold the rulers accountable, Allah (swt) has also ordered them to establish political parties from among themselves. These political parties would carry out, as groups, the call to the Good, that is, to Islam, to enjoining Ma’ruf, to forbid the Munkar and to hold the rulers accountable. Allah (swt) says; “Let there arise from amongst you a group which calls to the good, enjoins Ma’ruf and forbids Munkar.” [TMQ Al-’Imran: 104]

Dit betekent dat de moslims een groep onder henzelf moeten vestigen, die de kwaliteit van een groep bezit en twee handelingen zal verrichten. Dit zijn de oproep tot de Islam en het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar).

This means that the Muslims should establish a group from among themselves, which would have the quality of a group and would perform two actions. These are the call to Islam and to enjoin Ma’ruf and forbid Munkar.

Dit gebod om een groep te vestigen is beslissend, omdat de taak die het vers de groep gebiedt uit te voeren een verplichting is die moslims moeten vervullen, zoals bevestigd door de talrijke verzen (Ayah's) en overleveringen (Hadith's). Dit dient als een Qareenah dat het gebod om een groep te vestigen beslissend is. Het gebod dat in het vers wordt genoemd, is dus ook beslissend. Het is een plicht van voldoendeheid (fard kifayah) voor de moslims. Als het door sommigen van hen wordt uitgevoerd, zijn anderen vrijgesteld, aangezien het geen individuele plicht is. Allah (SWT) heeft de moslims bevolen om onder henzelf een groep te vestigen om de taak uit te voeren van het oproepen tot het goede, het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar). Hij (SWT) heeft in het vers niet alle moslims bevolen om een dergelijke taak uit te voeren. Hij beval hen slechts een groep te vestigen die die taak uitvoert. Het gebod is dus gericht op het vestigen van een groep en niet op het uitvoeren van de twee taken.

This command of establishing a group is decisive because the task that the verse commands the group to perform is an obligation that Muslims must perform as confirmed by the numerous Ayaat and Ahadith. This serves as a Qareenah that the command of establishing a group is decisive. The command mentioned in the verse is thus also decisive. It is a duty of sufficiency upon Muslims. If it is performed by some of them, others would be exempted, as it is not an individual duty. Allah (swt) has ordered the Muslims to establish from among themselves a group to carry out the duty of calling to the Good, to enjoin Ma’ruf and forbid Munkar. He (swt) did not command all the Muslims, in the verse, to carry out such a duty. He only ordered them to establish a group that carries out that duty. The order is thus focussed on the establishing of a group and not on the performing of the two tasks.

De twee taken bepalen enkel de plicht van de groep die gevestigd moet worden, en het is daarmee een beschrijving van de aard van de groep.

The two tasks just determine the duty of the group that has to be established and it is thus a description of the nature of the group.

De groep moet aan bepaalde vereisten voldoen om haar plicht als groep te kunnen vervullen en als groep te kunnen voortbestaan terwijl zij haar plicht uitvoert.

The group, in order for it to carry out its duty as a group and to continue as a group while carrying out its duty, should fulfil certain requirements.

Wat het tot een groep maakt, is de aanwezigheid van een band die al haar leden met elkaar verbindt. Zij vormen zo een enkel lichaam, als een blok. Zonder deze band zou de groep die Allah (SWT) heeft bevolen te vestigen, niet als een groep functioneren. Wat het in stand houdt als een groep die naar behoren functioneert, is de aanwezigheid van een leider (Ameer) aan wie gehoorzaamheid verplicht is. De Shar’a heeft bevolen dat elke groep van drie personen of meer een leider (Ameer) over haar moet aanstellen. De Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Het zou verboden zijn voor drie mensen die zich in een open landschap bevinden, om niet een van hen als leider (Ameer) aan te stellen.” [Overgeleverd door Ahmed van ‘Abdullah bin ‘Amru] Deze twee kwaliteiten, de aanwezigheid van een band binnen de groep en de aanwezigheid van een leider (Ameer) aan wie gehoorzaam moet worden, geven aan dat een groep die een band en een leider (Ameer) heeft aan wie gehoorzaam moet worden, moet worden gevestigd wanneer Allah (SWT) zegt: “Laat er uit jullie een groep voortkomen.” [TMQ Al-’Imran: 104] De groep, of het blok, of de partij, of de vereniging, of welke andere naam dan ook die wordt gebruikt om naar een groep te verwijzen, zou aan de vereisten van een groep voldoen en deze in stand houden als een werkende groep. Dit geeft aan dat het vers beveelt tot het stichten van groepen, of partijen, of blokken, of organisaties of het soortgelijke.

What makes it a group is the presence of a bond that links all its members. They thus form a single body, like a bloc. Without this bond the group that Allah (swt) has ordered to be established would not be working as a group.What maintains it, as a group that functions properly is the presence of an Ameer whose obedience is obligatory. The Shar’a ordered every group of three people or over to appoint an Ameer over it. The Messenger of Allah (pbuh) said; “It would be forbidden for three people who are in an open country, not to appoint one from among them as Ameer.” [Narrated by Ahmed from ‘Abdullah bin ‘Amru] These two qualities, the presence of a bond among the group and the presence of an Ameer who must be obeyed, indicate that a group that has a bond and an Ameer who must be obeyed must be established when Allah (swt) says; “Let there arise from amongst you a group.” [TMQ Al-’Imran: 104] The group, or the bloc, or the party, or the association or any other name used to refer to a group, would fulfil the requirements of a group and maintain it as a group at work. This indicates that the verse orders the founding of groups, or parties, or blocs, or organisations or the like.

Het bevel om een groep op te richten is een bevel om politieke partijen op te richten. Dit wordt afgeleid uit het feit dat het vers de plicht van deze groep heeft vastgesteld, namelijk de oproep tot de Islam, het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar). De plicht om het goede (Ma’ruf) te gebieden en het kwaad (Munkar) te verbieden is algemeen en niet beperkt. Het omvat daarom de heersers, en dit impliceert het ter verantwoording roepen van hen. Het ter verantwoording roepen van de heersers is een politieke taak die wordt uitgevoerd door de politieke partijen, en het is de belangrijkste taak van de politieke partijen.

The order to establish a group is an order to establish political parties. This is deduced from the fact that the verse has determined the duty of this group that is the call to Islam, enjoining the Ma’ruf, and forbidding the Munkar. The duty of enjoining Ma’ruf and forbidding Munkar is general and not restricted. It therefore includes the rulers and this implies holding them accountable. The holding of the rulers accountable is a political task performed by the political parties and it is the most important task of the political parties.

Zo geeft het vers de plicht aan om politieke partijen op te richten die oproepen tot de Islam, het goede (Ma’ruf) gebieden en het kwaad (Munkar) verbieden, en die de heersers verantwoordelijk houden voor hun daden en gedrag.

Thus the verse indicates the duty of establishing political parties which would call to Islam, enjoin Ma’ruf and forbid Munkar, and would hold the rulers accountable for their actions and conduct.

De vers geeft ook aan dat de partijen islamitisch moeten zijn, gebaseerd moeten zijn op de islamitische geloofsleer (Aqeedah) en de goddelijke regels moeten aannemen. Het is verboden voor deze partijen om communistisch, socialistisch, kapitalistisch, nationalistisch te zijn, of partijen te zijn die oproepen tot democratie, secularisme, masonisme, of om gebaseerd te zijn op iets anders dan de islamitische geloofsleer (Aqeedah), of het aannemen van iets anders dan de goddelijke regels. Dit komt doordat het vers de kwaliteit van deze partijen heeft vastgesteld door middel van het bepalen van hun taken. Deze taken zijn de oproep tot de Islam, het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar), en elke partij die dergelijke taken uitvoert, moet de Islam dragen en gebaseerd zijn op de basis van de Islam. Elke groep die gebaseerd is op een communistische, socialistische, kapitalistische, democratische, seculiere, masonicistische, nationalistische, patriottische of regionale basis, zou niet gebaseerd zijn op een islamitische basis, noch de Islam dragen, noch de regels van de Islam aannemen. Een dergelijke partij zou eerder gebaseerd zijn op een basis van ongeloof en gestructureerd zijn rond concepten van ongeloof.

The verse also indicates that the parties should be Islamic, be based on the Islamic ‘aqeedah and adopt the divine rules. It is forbidden for these parties to be communist, socialist, capitalist, nationalist, or parties calling for democracy, secularism, masonism, or to be founded on anything other than the Islamic ‘aqeedah, or adopting other than the divine rules. This is because the verse has determined the quality of these parties by way of determining their tasks. These tasks are the call to Islam, enjoining Ma’ruf and forbidding Munkar, and any party that performs such tasks must carry Islam and be founded on the basis of Islam. Any group founded on a communist, socialist, capitalist, democratic, secular, masonic, nationalist, patriotic, or regional basis would not be founded on an Islamic basis, nor carrying Islam, nor adopting the rules of Islam. Such a party would rather be founded on a basis of disbelief and structured around concepts of disbelief.

Het is daarom verboden voor de moslims om samen te komen op basis van communisme, socialisme, kapitalisme, democratie, secularisme, vrijmetselarij, patriottisme, nationalisme of enige andere basis dan de Islam.

It is thus forbidden for the Muslims to gather on the basis of communism, socialism, capitalism, democracy, secularism, masonism, patriotism, nationalism or any basis other than Islam.

Deze partijen moeten openlijk zijn en niet geheim. De oproep tot het goede, het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar), evenals het ter verantwoording roepen van de heersers en het werk naar het grijpen van de macht via de moslimgemeenschap (Ummah), moet openlijk en expliciet worden uitgevoerd en niet vertrouwelijk en in het geheim, om het doel te bereiken dat ervan wordt vereist.

These parties must be overt and not secret. The call for the Good and enjoining Ma’ruf and forbidding Munkar, as well as holding the rulers accountable and the work towards the seizing of power via the Ummah should be carried out openly and explicitly and not confidentially and secretly, in order to achieve the purpose demanded of it.

Deze groepen mogen geen fysieke activiteiten uitvoeren. Zij moeten mondeling tot de Islam oproepen en mondeling het goede (Ma’ruf) gebieden en het kwaad (Munkar) verbieden. Hun methoden moeten vredig zijn; zij mogen geen wapens opnemen en noch geweld gebruiken. Dit komt doordat het gebruik van geweld tegen de heerser verboden is, en de overleveringen (Hadith) dit hebben benadrukt. Het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar), evenals het ter verantwoording roepen van de heersers, kan dus worden uitgevoerd zonder het gebruik van geweld. De methoden en middelen moeten vredig zijn. Het is verboden om geweld te gebruiken en de heerser met wapens te confronteren, behalve in het geval dat hij openlijke ongeloof vertoont waarvan wij bewijs hebben van Allah (SWT), zoals vermeld in de overlevering (Hadith) van ‘Ubadah Ibnus-Samit: “En niet om met de mensen hun gezag te betwisten, tenzij je getuige bent van een daad van openlijk ongeloof waarvan je bewijs hebt van Allah.”

These parties should not carry out physical activities. They should call to Islam verbally and enjoin Ma’ruf and forbid Munkar verbally. Their styles must be peaceful; they should not take up arms, nor use violence. This is because the use of force towards the ruler is forbidden, and the Ahadith have stressed this. Enjoining Ma’ruf and forbidding Munkar as well as holding the rulers accountable can thus be carried out without the use of force. The styles and means must be peaceful. It is forbidden to use force and confront the ruler with weapons except in case He showed the flagrant disbelief of which we have proof from Allah (swt), as mentioned in the Hadith of ‘Ubadah Ibnus-Samit; “And not to dispute with the people their authority unless you witness an act of flagrant disbelief about which you have proof from Allah.”