Het kalifaat is het algemene leiderschap over alle moslims in de hele wereld, wiens verantwoordelijkheid het is om de wetten van de islam toe te passen en de islamitische boodschap aan de hele wereld over te dragen. Het staat ook bekend als de Imamah, dus Imamah en kalifaat zijn synoniemen. Het is de vorm die de Ahkam Shari’ah (goddelijke wetten) bepalen als de islamitische staat. Veel sahih overleveringen (Hadith) zijn verteld met behulp van deze twee woorden, met dezelfde betekenis. Geen van deze twee woorden verschilde in betekenis van de andere in enige sharia-tekst, namelijk de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah), aangezien dit de enige goddelijke teksten zijn. Het is echter niet bindend om aan een van beide te hechten, maar het is de betekenis waaraan gehecht moet worden.

The Khilafah is the general leadership over all the Muslims, in the whole world, whose responsibility is to implement the laws of Islam, and to convey the Islamic Message to the whole world. It is also known as the Imamah, so Imamah and Khilafah are synonymous. It is the shape that the Ahkam Shari’ah (divine laws) determine as the Islamic state. Many sahih Ahadith have been narrated using these two words, with the same meaning. None of these two words differed in their meaning from the other in any Shari’ah text i.e. the Qur’an and Sunnah, for they are the only divine texts. However, it is not binding to adhere to either of them, rather it is the meaning that has to be adhered to.

Het aanstellen van een kalief is verplicht voor alle moslims over de hele wereld. Het uitvoeren van een dergelijke plicht is, net als het uitvoeren van elke andere plicht die Allah (SWT) voor moslims heeft bepaald, verplicht, waarbij geen keuze of nalatigheid is toegestaan. Het niet nakomen van deze plicht is een van de zwaarste zonden, die de strenge straf van Allah (SWT) verdient.

Appointing a Khaleefah is obligatory upon all Muslims throughout the world. Executing such a duty, just like executing any other duty which Allah (swt) has decreed on Muslims is compulsory, in which no choice or complacency is allowed. Failure in performing this duty is one of the gravest sins, which is deserving of Allah’s (swt) severe punishishment.

Het bewijs betreffende de verplichting om een kalief over alle moslims aan te stellen, wordt afgeleid uit de profetische traditie (Sunnah) en de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah). Wat de profetische traditie (Sunnah) betreft, is overgeleverd dat Nafi’ zei: ‘Umar vertelde mij: Ik hoorde de Boodschapper van Allah ﷺ zeggen:

The evidence concerning the obligation of appointing a Khaleefah over all the Muslims is understood from the Sunnah and the Ijmaa’ of the Sahabah. As for the Sunnah, it has been narrated that Nafi’ said: ‘Umar told me: I heard the Messenger of Allah (pbuh) say:

“Wie zijn hand terugtrekt van een gehoorzaamheid aan Allah, zal Hem op de Dag der Opstanding ontmoeten zonder dat hij enige bewijslast voor zichzelf heeft; en wie sterft terwijl er geen eed van trouw (Bay’ah) om zijn nek was, dan is zijn dood de dood van de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah).” [Overleverd door Muslim] Dus de Boodschapper ﷺ maakte het verplicht voor elke moslim om een eed van trouw (Bay’ah) om zijn nek te hebben. Hij beschreef degene die sterft zonder een eed van trouw (Bay’ah) om zijn nek, alsof hij de dood van de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) stierf. De eed van trouw (Bay’ah) zou niet geldig zijn behalve voor de kalief. De Boodschapper van Allah ﷺ maakte het een verplichting dat elke moslim een eed van trouw (Bay’ah) om zijn nek moet hebben voor een kalief, maar hij verplichtte niet elke moslim om een eed van trouw (Bay’ah) aan de kalief te geven. De verplichting is daarom het bestaan van een eed van trouw (Bay’ah) om de nek van elke moslim. Dit vereist het bestaan van een kalief, die, door zijn bestaan, recht heeft op een eed van trouw (Bay’ah) (om de nek van elke moslim). Dus het bestaan van de kalief is de kwestie die een eed van trouw (Bay’ah) om de nek van elke moslim noodzakelijk maakt, of hij nu daadwerkelijk de eed van trouw (Bay’ah) heeft gegeven of niet. Daarom is de overlevering (Hadith) een bewijs dat de aanstelling van een kalief een verplichting is en dat elke moslim verplicht is een eed van trouw (Bay’ah) om zijn nek te hebben; het is geen bewijs dat suggereert dat het geven van de eed van trouw (Bay’ah) een verplichting is. Dit komt omdat de Boodschapper van Allah ﷺ de afwezigheid van de eed van trouw (Bay’ah) om de nek van de moslim tot aan zijn dood berispte, en niet het onthouden van het geven van de eed van trouw (Bay’ah) zelf. Muslim overleverde van Al-Araj van Abu Hurayrah van de Profeet ﷺ dat hij ﷺ zei:

“Whoever takes off his hand from an obedience to Allah, he will meet Him on the Resurrection Day without having any proof for himself; and whoever dies while there were no Bay’ah on his neck, his death would be that of the days of Jahiliyyah (ignorance).” [Narrated by Muslim] So the Messenger (pbuh) made it obligatory upon every Muslim to have a Bay’ah on his neck. He described the one who dies without having a Bay’ah on his neck as if he died the death of Jahiliyyah. The Bay’ah would not be valid except for the Khaleefah. The Messenger of Allah (pbuh) made it an obligation that every Muslim should have a Bay’ah on his neck for a Khaleefah, but he did not oblige every Muslim to give a Bay’ah to the Khaleefah. The obligation therefore, is the existence of a Bay’ah on the neck of every Muslim. This necessitates the existence of a Khaleefah, who, through his existence, is entitled to a Bay’ah (on the neck of every Muslim.) Thus, the existence of the Khaleefah is the issue that necessitates a Bay’ah on the neck of every Muslim, whether he actually gave the Bay’ah or not. Therefore, the Hadith is evidence that the appointment of a Khaleefah is obligation and that every Muslim is obliged to have Bay’ah on his neck; it is not an evidence suggesting that giving the Bay’ah is an obligation. This is because the Messenger of Allah (pbuh) rebuked the absence of the Bay’ah of allegiance on the neck of the Muslim till he dies, and not the abstention from giving the Bay’ah itself. Muslim narrated from Al-Araj from Abu Hurayrah from the Prophet (pbuh) that he (pbuh) said:

“Voorwaar, de imam is een schild, achter wie men zou vechten, en door wie men zichzelf zou beschermen.” Muslim rapporteerde ook op gezag van Abu Hazim dat hij zei: Ik heb Abu Hurayrah vijf jaar lang vergezeld en hem horen berichten over de Profeet ﷺ, hij zei: “De profeten heersten over de kinderen van Israël; telkens wanneer een profeet stierf, volgde een andere profeet hem op, maar er zal geen profeet na mij zijn. Er zullen spoedig Khulafaa’ zijn en zij zullen vele zijn.” Zij vroegen: “Wat gebiedt u ons dan?” Hij zei: “Voldoe de eed van trouw (Bay’ah) aan hen, één na de ander, en geef hen hun rechten, want Allah zal hen inderdaad verantwoording vragen over wat Hij hen heeft toevertrouwd.” Muslim overleverde dat Ibn ‘Abbas rapporteerde dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei:

“Indeed the Imam is a shield, from whose behind (one) would fight, and by whom one would protect oneself.” Muslim also reported on the authority of Abu Hazim that he said: I accompanied Abu Hurayrah for five years, and heard him informing about the Prophet (pbuh), he said “‘The prophets ruled over the children of Israel, whenever a prophet died another prophet succeeded him, but there will be no prophet after me. There will soon be Khulafaa’ and they will number many.” They asked; “what then do you order us?” He said: “Fulfill the Bay’ah to them, one after the other and give them their dues for Allah will verily account them about what he entrusted them with.” Muslim narrated that Ibn ‘Abbas reported that the Messenger of Allah (pbuh) said:

“Als iemand iets in zijn leider (Ameer) ziet dat hem niet bevalt, dan moet hij geduldig blijven, want wie zich zelfs maar een handbreedte verwijdert van de gezagvoering van de Islam (Sultan) en daarop sterft, dan sterft hij met de dood van de dagen van onwetendheid.” In deze overleveringen (Hadith) is een beschrijving van de kalief (Khalifah) als een schild, oftewel een bescherming. De beschrijving van de imam als een schild is een indicatie van de voordelen van het bestaan van de imam; daarom is het een gebod. Dit komt doordat wanneer Allah (SWT) of Zijn Boodschapper ﷺ ons iets medelt dat een berisping bevat, dit wordt opgevat als een gebod tot verbod, oftewel om het achterwege te laten. Wanneer de tekst lof bevat, wordt het opgevat als een gebod om een handeling uit te voeren; en als de geboden handeling noodzakelijk is om de goddelijke regel toe te passen, of als de verwaarlozing ervan zou leiden tot het verlaten van de goddelijke wet, dan is dit doorslaggevend. Deze overleveringen (Hadith) informeren ons er ook over dat degenen die de zaken van de moslims besturen de kaliefen (Khulafaa’) zijn, wat betekent dat het een gebod is om hen aan te stellen. Ze bevatten ook het verbod voor moslims om zich van het gezag af te keren. Dit betekent de verplichting dat de moslim macht vestigt, oftewel gezag, aan de kalief (Khalifah). De Boodschapper van Allah ﷺ beval de moslims echter om de kaliefen (Khulafaa’) te gehoorzamen en hen te bevechten die met hen in strijd gaan over hun gezag, wat betekent dat het een verplichting is om een kalief (Khalifah) aan te stellen en zijn kalifaat (Khilafah) te beschermen door degenen te bevechten die zijn gezag betwisten. Muslim rapporteerde dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei:

“If anybody sees in his Ameer something which displeases him, he should remain patient, for he who separates himself from the authority of Islam (Sultan) by even so much as a hand span and dies thereupon, he would die the death of the days of ignorance.” In these Ahadith, there is a description of the Khaleefah as being a shield, i.e. a protection. The description of the Imam as a shield is an indication of the benefits of the existence of the Imam; therefore it is a command. This is because when Allah (swt) or His Messenger (pbuh) informs us about something that includes a rebuke this is taken as a command of prohibition i.e. to abstain from it. When the text contains praise it is taken as a command to perform an action; and if the commanded action is necessary to implement the divine rule, or if its neglect would cause the divine law to be abandoned, then this is decisive. These Ahadith also inform us that those who run the affairs of the Muslims are the Khulafaa’, which means a command of appointing them. They also include the prohibition of Muslims separating themselves from authority. This means the obligation that the Muslim establishes power, i.e. authority to the Khaleefah. However, the Messenger of Allah (pbuh) ordered the Muslims to obey the Khulafaa’ and to fight those who dispute with them regarding their authority, which means that it is an obligation to appoint a Khaleefah and protect his Khilafah by fighting those who dispute his authority. Muslim reported that the Messenger of Allah (pbuh) said:

“Wie een eed van trouw (Bay’ah) heeft afgelegd aan een imam, door hem de handdruk van zijn hand en de vrucht van zijn hart te geven, zal hem gehoorzamen voor zover hij kan, en als een ander komt om met hem in strijd te gaan, dan moeten jullie de nek van die man slaan.” Daarom is het gebod om de imam te gehoorzamen een bevel om hem aan te stellen. En het gebod om degenen te bevechten die met hem in strijd gaan, is een ondersteunend bewijs dat het gebod om de aanwezigheid van één kalief te handhaven, doorslaggevend is.

“Whosoever gave a Bay’ah to an Imam, giving him the clasp of his hand, and the fruit of his heart shall obey him as long as he can, and if another comes to dispute with him, you must strike the neck of that man.” Therefore the command to obey the Imam is an order to appoint him. And the command to fight those who dispute with him is collaborating evidence that the command of maintaining the presence of one Khaleefah, is decisive.

Wat betreft de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah), zij (moge Allah (SWT) tevreden met hen zijn) stemden eens over de noodzaak van het aanstellen van een opvolger (d.w.z. een kalief), na de dood van de Boodschapper van Allah ﷺ. Zij stemden allen in met het aanstellen van een opvolger voor Abu Bakr, en na zijn dood met het aanstellen van ‘Umar als opvolger, en na de dood van ‘Uthman met het aanstellen van ‘Ali als zijn opvolger. De consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) over de aanstelling van een kalief manifesteerde zich nadrukkelijk na de dood van de Boodschapper van Allah ﷺ, waarbij zij zich bezighielden met het aanstellen van een opvolger voor hem, ook al is bekend dat de begrafenis van de overledene na zijn dood verplicht is. Het is ook verboden voor degenen die verantwoordelijk zijn voor de voorbereiding van de begrafenis om zich met iets anders bezig te houden totdat zij de begrafenis hebben voltooid. Ondanks dit hielden sommige van de metgezellen (Sahabah) zich bezig met het aanstellen van een kalief, ook al waren zij verplicht zich bezig te houden met de voorbereiding van de begrafenis van de Boodschapper van Allah ﷺ. Andere metgezellen (Sahabah) zwegen hierover en droegen bij aan het uitstellen van de begrafenis gedurende twee nachten, ondanks het feit dat zij de mogelijkheid hadden om de vertraging te ontkennen en de Boodschapper van Allah ﷺ te begraven. Deze handeling van de metgezellen (Sahabah) is daarom een bewijs van consensus (Ijma’) over het zich bezighouden met de aanstelling van de kalief in plaats van de begrafenis van de overledene. Dit had niet legitiem kunnen zijn, tenzij de aanstelling van een kalief dwingender was dan de begrafenis van de overledene. Bovendien stemden alle metgezellen (Sahabah) gedurende hun leven in met de verplichting van het aanstellen van de kalief. Hoewel zij soms van mening verschilden over de persoon die als kalief gekozen moest worden, waren zij nooit oneens over het feit dat er een kalief moet worden aangesteld, zowel in de nasleep van de dood van de Boodschapper van Allah ﷺ als na de dood van elk van de Khulafaa’ Ar-Rashidoon. Dienovereenkomstig is de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) zowel een sterk als een duidelijk bewijs dat de aanstelling van een kalief verplicht is.

As for the Ijmaa’ of the Sahabah, they (may Allah (swt) be pleased with them) agreed upon the necessity of establishing a successor (ie. Khaleefah), to the Messenger of Allah (pbuh), after his (pbuh) death. They all agreed to appoint a successor to Abu Bakr, and upon his death, appointing ‘Umar as successor and upon ‘Uthman’s death to appoint ‘Ali as a successor to him. The Ijmaa’ of the Sahabah on the appointment of a Khaleefah manifested itself emphatically upon the death of the Messenger of Allah (pbuh) where they busied themselves in appointing a successor to him even though it is known that the burial of the dead person after his death is obligatory. It is also prohibited upon those in charge of preparing the burial to engage themselves in anything else until they completed the burial. Despite this, some of the Sahabah engaged themselves in appointing a Khaleefah, even though they were obliged to engage themselves in preparing the burial of the Messenger of Allah (pbuh). Other Sahabah kept silent about this and participated in the delaying of the burial for two nights, despite having the ability to deny the delay and to bury the Messenger of Allah (pbuh). This action of the Sahabah is therefore an evidence of Ijmaa’ of busying themselves in the appointment of the Khaleefah instead of the burial of the dead person. This could not have been legitimate unless the appointment of a Khaleefah was more obligatory than the burial of the dead person. Furthermore, all of the Sahabah consented throughout their lives, upon the obligation of appointing the Khaleefah. Although at sometimes they differed about the person who should be selected as a Khaleefah, they never disagreed about the fact that a Khaleefah must be appointed, whether in the wake of the death of the Messenger of Allah (pbuh) nor after the death of each of the Khulafaa’ Ar-Rashidoon. Accordingly, the Ijmaa’ of the Sahabah is both strong and clear evidence that the appointment of a Khaleefah is obligatory.

Bovendien is het vestigen van de religie (Deen) en het implementeren van de sharia in elk aspect van het leven een verplichting voor moslims, bewezen door bewijzen die definitief zijn in overlevering en in betekenis, en dit kan niet worden bereikt tenzij er een heerser is die de autoriteit bezit om dit te doen. Daarom stelt het sharia-principe in deze context: ‘Wat noodzakelijk is om een plicht te vervullen, wordt op zichzelf een plicht.’ Het aanstellen van de kalief is derhalve verplicht op basis van dit principe.

Furthermore, establishing the deen and implementing the Shar’a in every single aspect of life is an obligation upon Muslims proven through evidences definite in report and in meaning, and this cannot be achieved unless there is a ruler who possesses the authority to do so. Therefore, in this context, the Shari’ah principle states: ‘Whatever is necessary to accomplish a duty, becomes itself a duty.’ Thus appointing the Khaleefah is obligatory based on this principle.

Bovendien beval Allah (SWT) Zijn Boodschapper ﷺ om de moslims te regeren met datgene wat Hij (SWT) aan hem had geopenbaard; het gebod van Allah (SWT) werd op de meest beslissende wijze overgebracht. Allah (SWT) sprak tot Zijn Boodschapper ﷺ: “En o, oordeel tussen hen met datgene wat Allah (SWT) aan jou heeft geopenbaard, en volg niet hun begeerten weg van de waarheid die tot jou is gekomen.” [Al-Ma’idah: 48]

Furthermore, Allah (swt) commanded His Messenger (pbuh) to rule the Muslims by that which He (swt) revealed to him; the command of Allah (swt) was conveyed in the most decisive manner. Allah (swt) addressed His Messenger (pbuh); “And rule between them by that which Allah (swt) has revealed to you, and do not follow their vain desires away from the truth which came to you.” [Al-Ma’idah: 48]

Hij (SWT) zegt ook: “En oordeel naar datgene wat Allah aan jullie heeft geopenbaard en volg niet hun begeerten, en wees erop bedacht dat zij jullie kunnen afwijken van een deel van datgene wat Allah aan jullie heeft geopenbaard.” [Al-Ma’idah: 49]

He (swt) also says; “And rule by that which Allah has revealed to you and do not follow their whims, and beware that they may deviate you away from some part of that which Allah has revealed to you.” [Al-Ma’idah: 49]

De spraak van Allah (SWT) tot Zijn Boodschapper ﷺ is ook een spraak tot de volgelingen van de Boodschapper ﷺ, tenzij er bewijs bestaat dat aangeeft dat de spraak beperkt is tot hem. In dit geval is er geen bewijs dat deze spraak beperkt tot de Boodschapper van Allah ﷺ. Zo roepen de verzen de moslims op om de heerschappij van Allah (SWT) te vestigen. De aanstelling van een kalief betekent niets anders dan de vestiging van de heerschappij van Allah (SWT) en de autoriteit van de Islam. Bovendien verplicht Allah (SWT) de moslims om degenen met gezag te gehoorzamen, zijnde de heersers, wat een indicatie is dat het bestaan van een man met gezag over de moslims verplicht is. Allah (SWT) zegt: “O jullie die geloven! Gehoorzaam Allah en gehoorzaam de Boodschapper ﷺ en degenen onder jullie die gezag hebben.” [An-Nisa: 59]

The speech of Allah (swt) to His Messenger (pbuh) is also a speech to the Messenger’s followers, unless there exists evidence that indicates that the speech is limited to him. In this case there is no evidence limiting this speech to the Messenger of Allah (pbuh). Thus the verses call upon Muslims to establish the rule of Allah (swt). The appointment of a Khaleefah does not mean other than the establishment of the rule of Allah (swt) and the authority of Islam. Furthermore, Allah (swt) obliges the Muslims to obey those in authority, i.e. the rulers, which is an indication that the existence of a man in authority upon Muslims is obligatory. Allah (swt) says; “O you who believe! Obey Allah and obey the Messenger and those in authority from amongst you.” [An-Nisa: 59]

Allah (SWT) gebiedt geen gehoorzaamheid aan degenen die niet bestaan, daarom is het bestaan van een man met gezag verplicht (Fard), omdat het regeren met wat Allah heeft geopenbaard een plicht is. Het gebod van Allah (SWT) om degenen met gezag te gehoorzamen is tevens een gebod om hen te vestigen. De implementatie van de goddelijke wet hangt af van de aanwezigheid van de heerser, oftewel de man met gezag, terwijl het verwaarlozen van zijn benoeming resulteert in de niet-toepassing van de Shar’a-regels. Daarom is zijn aanwezigheid noodzakelijk, omdat datgene wat voortvloeit uit zijn afwezigheid de verwaarlozing van de Shar’a-regels is.

Allah (swt) does not command obedience to those who do not exist, therefore the existence of a man in authority is Fard, because ruling with what Allah has revealed is an obligation. The order of Allah (swt) to obey those in authority is also an order to establish them. The implementation of the divine law depends on the presence of the ruler i.e. the man in authority, while neglecting his appointment results in the non-application of the Shar’a rules. Therefore his presence is compulsory, because that which results due to his absence is the negligence of the Shar’a rules.

Deze bewijzen zijn expliciet in het feit dat de vestiging van het bestuur en de gezag onder de moslims verplicht is, en dat de aanstelling van een kalief ﷺ die de verantwoordelijkheid op zich neemt voor het bestuur en de gezag om de goddelijke wetten te implementeren, niet enkel omwille van het bestuur en de gezag alleen, eveneens verplicht is. Laten we de volgende overlevering (Hadith) van de Boodschapper van Allah ﷺ overdenken:

These evidences are explicit in that the establishment of the ruling and the authority amongst Muslims is obligatory, and that the appointment of a Khaleefah who takes charge of the ruling and authority in order to implement the divine laws, not merely for the sake of the ruling and authority alone, is also compulsory. Let us contemplate the following hadith of the Messenger of Allah (pbuh):

“De beste van jullie imams zijn degenen van wie jullie houden en die van jullie houden, en die voor hen bidden en die voor jullie bidden, en de slechtste van jullie imams zijn degenen van wie jullie haten en die van jullie haten, en die hen vervloeken en die jullie vervloeken. Wij vroegen: O Boodschapper van Allah ﷺ! Moeten wij dan niet tegen hen in opstand komen? Hij zei: Nee, zolang zij het gebed (Salah) onder jullie verrichten.” [Overgeleverd door Muslim van Auf ibn Malik] Deze overlevering (Hadith) informeert expliciet over de goede en slechte leiders, en het verbod om tegen hen in opstand te komen zolang zij het gebed (Salah) verrichten. Want het verrichten van het gebed (Salah) duidt op het handhaven van de religie (Deen) en het implementeren van de regels ervan. Daarom is de verplichting voor moslims om een kalief (Khalifah) aan te stellen om de regels van de islam te implementeren en de boodschap ervan over te brengen, zonder enige twijfel, met betrekking tot het bewijs ervan in de betrouwbare sharia-teksten. Bovendien is deze plicht verplicht omdat Allah (SWT) het voor moslims verplicht heeft gesteld om de autoriteit van de islam te vestigen en de eenheid van de moslims te beschermen. Deze plicht is echter een collectieve plicht; als sommigen van de mensen het volbrengen, dan is de plicht vervuld en is de verantwoordelijkheid afgewenteld van de rest van de moslimgemeenschap (Ummah). Maar als een deel van de moslimgemeenschap (Ummah) er niet in slaagt deze plicht te volbrengen, ook al hebben zij alle stappen ondernomen die nodig zijn om het te vervullen, dan blijft het een verplichting voor alle moslims, en zal niemand van de plicht worden verlost zolang de moslims zonder een kalief (Khalifah) blijven.

“The best of your Imams are those whom you love and they love you, and you pray for them and they pray for you, and the worst of your Imams are those whom you hate and they hate you, and you curse them and they curse you. We asked: O Messenger of Allah! Shall we not then declare war on them? He said: No, as long as they establish Salah amongst you.” [Narrated by Muslim from Auf ibn Malik] This hadith explicitly informs about the good and bad leaders, and the prohibition of revolting against them as long as they established the salah. For establishing salah indicates upholding the deen and implementing its rules. Therefore the obligation upon Muslims to appoint a Khaleefah to implement the rules of Islam and to convey its message is beyond any doubt, with regards to its proof in the sound Shari’ah texts. Furthermore, this duty is obligatory because Allah (swt) made it compulsory upon Muslims to establish the authority of Islam and to protect the unity of the Muslims. However, this duty is a collective one; if some of the people accomplished it the duty would be fulfilled and the responsibility would be discharged from the rest of the Ummah. But if a section of the Ummah failed to accomplish this duty, though they undertook all the steps required to fulfil it, then it would remain as an obligation upon all the Muslims, and no one would be relieved of the duty as long as the Muslims remained without a Khaleefah.

Het onthouden van het benoemen van een kalief voor de moslims is een van de zwaarste zonden, want het is een onthouding van het vervullen van een van de belangrijkste plichten van de Islam. Want op deze plicht rust de uitvoering van de regels van de religie (Deen) en het voortbestaan van de Islam in de aangelegenheden van het leven. De moslims zouden een zware zonde begaan als zij zouden onthouden van het vestigen van een kalief voor zichzelf. Als zij allen zouden instemmen om de plicht te verlaten, zou de zonde op iedere individuele moslim in de gehele wereld vallen. Als echter sommige van de moslims zouden beginnen aan het werk om een kalief te vestigen terwijl anderen dat niet deden, dan zou de zonde van de schouders vallen van degenen die werken om de kalief te vestigen, en de plicht zou op hen rusten totdat de kalief is benoemd. De betrokkenheid bij het werk om de plicht te volbrengen, zou de zonde van het uitstellen van de volbrenging van de plicht op de juiste tijd en het falen om deze te vervullen, wegnemen. Dit komt door de betrokkenheid bij het uitvoeren ervan en de afkeer van het verhinderd worden van de volbrenging ervan. Degenen die niet deelnemen aan het werk om de plicht te volbrengen, zullen zondig zijn na drie dagen na het vertrek van de kalief tot de dag dat de volgende kalief is benoemd. Dit is omdat Allah (SWT) hen een plicht heeft toevertrouwd die zij noch hebben uitgevoerd, noch waaraan zij hebben deelgenomen. Zo hebben zij een zonde begaan en verdienen zij de straf en schande van Allah (SWT). De zonde zou naar behoren op hen vallen vanwege het onthouden van het werken om het kalifaat te vestigen, of van het uitvoeren van de handelingen die het van nature zouden volbrengen. Dit is omdat elke moslim die nalaat een van zijn plichten uit te voeren, overduidelijk de straf verdient, in het bijzonder de plicht waarmee andere plichten worden uitgevoerd, de regels van de religie (Deen) worden vastgesteld en het woord van Allah (SWT) hoog wordt verheven in de landen van de Islam en over de gehele wereld.

To refrain from appointing a Khaleefah for Muslims is one of the gravest sins, for it is an abstention from fulfilling one of the most important duties of Islam. For upon this duty, rests the implementation of the rules of the deen and the very existence of Islam in life’s affairs. The Muslims would be committing a grave sin if they refrained from establishing a Khaleefah for themselves. If they all agreed to abandon the duty, the sin would fall upon every single Muslim in the entire world. If however some of the Muslims embarked upon the work to establish a Khaleefah whilst others did not, the sin would fall from the shoulders of those who work to establish the Khaleefah and the duty would remain upon them until the Khaleefah is appointed. The involvement in the work to accomplish the duty would remove the sin of delaying the accomplishment of the duty in its due time and the failure to fulfill it. This is because of the involvement in performing it and the dislike of being prevented from its accomplishment. Those who do not participate in the work to accomplish the duty will be sinful after three days from the departure of the Khaleefah until the day the next Khaleefah is appointed. This is because Allah (swt) has entrusted them with a duty they neither carried out nor participated in. Thus, they committed a sin and deserve the punishment and disgrace from Allah (swt). The sin would duly fall upon them for abstaining from working to establish the Khilafah, or from performing the actions that would naturally accomplish it. This is because any Muslim who fails to perform any of his duties quite evidently deserves punishment, particularly the duty by which other duties are implemented, the rules of the deen are established and the word of Allah (swt) is raised high in the lands of Islam and throughout the whole world.

Daarom is er geen excuus voor enige moslim waar ook ter wereld om zich te onthouden van het uitvoeren van datgene wat Allah (SWT) hem heeft verplicht om de religie (Deen) te vestigen. Dat is het werken aan het aanstellen van een kalief voor de moslims wanneer er geen kalifaat in de wereld is, wanneer er geen kalief is die de regels van Allah (SWT) uitvoert om de heiligheden van Allah (SWT) te beschermen, en de regels van de religie (Deen) vestigt, en de moslims verenigt onder de banier van “La Ilaha Il Allah Muhammad Ar-Rasool Allah” (er is geen Godszijdige behalve Allah en Muhammad is Zijn Boodschapper). Er is in de Islam geen excuus dat iemand vrijstelt van het werken aan het uitvoeren van deze plicht totdat deze is volbracht.

Therefore, there is no excuse for any Muslim anywhere in the world from abstaining to perform that which Allah (swt) obliged on him so as to establish the deen. That is to work to appoint a Khaleefah for the Muslims when there is no Khilafah in the world, when there is no Khaleefah who implements the rules of Allah (swt) to protect the sanctities of Allah (swt), and establishes the rules of the deen, and unifies the Muslims under the banner of “La Ilaha Il Allah Muhammad Ar-Rasool Allah” (there is no God but Allah and Muhammad is His Messenger). There is no excuse in Islam that exempts anyone from working to perform this duty until it is accomplished.