Het behartigen van de belangen is onderdeel van het besturen van de zaken. Dit is de plicht van de kalief, die daarom het recht voorbehoudt om elke administratieve stijl te adopteren die Hij wenst en deze bindend te maken. De kalief heeft het recht om administratieve wetten en systemen uit te vaardigen en mensen te verplichten deze te implementeren. Dit zijn bijzaak-handelingen en de kalief is toegestaan (Mubah) om de mensen te verplichten in overeenstemming met deze te handelen. De mensen moeten zijn bevelen gehoorzamen, aangezien dit een handhaving is van de bijzaken van een regel die Hij heeft geadopteerd. De handhaving van de een betekent het achterlaten van de anderen. Dit is exact hetzelfde als de adoptie van goddelijke regels en zou op dezelfde wijze behandeld moeten worden. Het is een fout om te zeggen dat deze stijlen toegestaan (Mubah) zijn en dat ieder persoon het recht heeft om elke stijl te adopteren die hij wenst; want als de kalief een Mubah zou opleggen en een andere zou verbieden, dan zou Hij de Mubah verbieden. Dit is een fout, want door een bepaalde stijl te adopteren, maakt de kalief niet een Mubah verplicht en verbiedt Hij niet een andere Mubah; Hij handelt slechts binnen de rechten die aan Hem zijn gegeven door de Shar’a. Een van deze rechten is de adoptie van goddelijke regels en stijlen die helpen bij het uitvoeren ervan. De verplichte bevoegdheden die Hem toestaan de regels te adopteren, staan Hem ook toe de stijlen te adopteren die Hem zouden helpen dergelijke regels uit te voeren. Hij is daarom gerechtigd deze te adopteren, en zijn onderdanen moeten zich houden aan wat Hij heeft geadopteerd en geen andere stijlen gebruiken als Hij hen daartoe verhinderd. Dit type Mubah-handeling is datgene wat wordt gebruikt om voor de zaken van de mensen te zorgen. Het is daarom toegestaan (Mubah) voor de kalief om dit te adopteren voor het besturen van de zaken van de mensen, omdat het voogdijschap zijn plicht is. Het adopteren van dergelijke stijlen zou niet toegestaan (Mubah) zijn voor de mensen in het algemeen, aangezien zij niet het mandaat van voogdij hebben. De verplichting om je te houden aan wat de kalief heeft geadopteerd, komt dus voort uit de verplichting tot gehoorzaamheid aan Hem en niet door het verplicht maken van de Mubah.

Discharging the interests is part of running the affairs. This is the duty of the Khaleefah, who therefore reserves the right to adopt any administrative style He wishes and make it binding. The Khaleefah has the right to enact the administrative laws and systems and oblige people to implement them. These are subsidiary actions and the Khaleefah is allowed to oblige the people to act in accordance with them. The people must obey his orders, as this is an enforcement of the subsidiaries of a rule that He has adopted. Enforcement of one of them means abandoning others. This is exactly the same as the adoption of divine rules and should be treated in the same manner. It is an error to say that these styles are permitted (Mubah) and any person is entitled to adopt any style He wishes, so if the Khaleefah imposed a Mubah and prohibited another, He would be forbidding the Mubah. This is an error because, by adopting a certain style, the Khaleefah would not be making a Mubah compulsory and forbidding another Mubah, He would merely be acting within the rights given to Him by Shar’a. One of these rights is the adoption of divine rules and styles that help to perform them. The mandatory powers that allow Him to adopt the rules also allow Him to adopt the styles that would help Him to perform such rules. He is therefore entitled to adopt them, and his subjects must abide by what He has adopted and not use other styles if He prevented them from doing so. This type of Mubah action is that used to look after people’s affairs. It is therefore Mubah (permissible) for the Khaleefah to adopt it for running people’s affairs because the guardianship is his duty. Adopting such styles would not be Mubah for the people at large for they do not have the mandate of guardianship. Thus the obligation of abiding by what the Khaleefah has adopted is because of the obligation of obedience to Him and not because of making the Mubah compulsory.