De vorm van het regeringssysteem in de Islam is niet een federaal systeem, waarbij de regio's gescheiden zijn door autonomie, maar zij verenigen zich in het algemene bestuur. Het is eerder een systeem van eenheid, waarbij Marrakesh in het Westen als hetzelfde wordt beschouwd als Khurasan in het Oosten; en de provincie (Wilayah) Al-Fayoom zou hetzelfde zijn als Cairo als dat de Islamitische hoofdstad was. De financiën van alle regio's zullen hetzelfde zijn, evenals hun begroting. Fondsen worden gelijkmatig besteed aan de zaken van de onderdanen, ongeacht hun provincie (Wilayah). Als bijvoorbeeld de inkomsten van een enkele provincie (Wilayah) het dubbele van haar behoeften zouden zijn, dan zullen de bestede fondsen in overeenstemming zijn met de behoeften van de provincie (Wilayah) maar niet in overeenstemming met haar inkomsten. Als de inkomsten van een andere provincie (Wilayah) tekortschieten voor haar behoeften, zou dit niet in overweging worden genomen, en zullen fondsen worden besteed om aan de behoeften van de provincie (Wilayah) te voldoen vanuit de algemene begroting, of zij nu voldoende inkomsten heeft gegenereerd of niet.

The shape of the ruling system in Islam is not a federal one, where its regions separate by autonomy, but unite in the general ruling. It is rather a system of unity, where Marrakesh in the West is considered to be the same as Khurasan in the East; and the province of Al-Fayoom would be the same as Cairo if it were the Islamic capital. The finance of all the regions will be the same, as will their budget. Funds are spent equally on the affairs of the subjects, regardless of their wilayah. If for instance, the revenues of a single wilayah were double its needs, the funds spent will be in accordance with the needs of the wilayah but not in accordance with its revenues. If another wilayah’s revenues fell short of its needs, this would not be taken into consideration, and funds will be spent to satisfy the wilayah’s needs from the general budget whether it raised enough revenues or not.

Daarom is het regeringssysteem unitair en geen federatie. Dat is de reden waarom het islamitische regeringssysteem onderscheidt van andere bekende systemen, in zijn oorsprong en basis, zelfs als sommige van zijn aspecten vergelijkbaar waren met sommige aspecten van andere regeringssystemen. Bovendien is het islamitische systeem gecentraliseerd in zijn bestuur, waarbij de hoogste autoriteit in het centrum staat, en waarbij de autoriteit en macht elk afzonderlijk deel van de staat omvat, ongeacht hoe klein of groot het is. Onafhankelijkheid van welk deel dan ook is niet toegestaan, waardoor desintegratie wordt voorkomen. De hoogste autoriteit is het lichaam dat de legercommandanten, de Wulah, heersers en functionarissen van financiën en economie benoemt. Hij benoemt rechters in alle regio's en iedereen wiens taak het is om te regeren. Hij is degene die het bestuur over het hele land voert.

Therefore the ruling system is unitary and not a federation. That is why the Islamic ruling system is distinguished from other known systems, in its origin and basis, even if some of its aspects were similar to some of the aspects of other ruling systems. Furthermore, the Islamic system is centralised in its ruling, where the high authority is at the centre, and where the authority and power engulfs every single part of the state, no matter how small or large it is. Independence of any part of it is not allowed thus preventing disintegration. The high authority is the body that appoints the army commanders, the Wulah, rulers and finance and economy officials. He appoints judges in all the regions and everyone whose duties is to rule. He is the one who deals with ruling throughout the land.

Samenvattend is het regeringssysteem in de Islam een khilafaat-systeem. De algemene consensus (Ijma’) over de eenheid van het khilafaat en de staat is vastgesteld: het is niet toegestaan om de eed van trouw (Bay’ah) aan meer dan één kalief te geven. Elke imam, rechtsgeleerde (Faqih) en zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) is het hierover eens. Als aan een andere kalief de eed wordt gegeven, terwijl er een kalief in functie is of aan een kalief al een eed is gegeven, moet de tweede worden bevochten totdat hij zelf de eed van trouw (Bay’ah) aan de eerste kalief geeft of hij wordt gedood, aangezien de eed wettelijk is bevestigd aan degene aan wie als eerste de eed van trouw (Bay’ah) is gegeven.

In summary the ruling system in Islam is a Khilafah system. The general ijmaa’ about the unity of the Khilafah and the state has been established, that it is not allowed to give the Bay’ah to more than one Khaleefah. Every imam, faqih (Jurist) and mujtahid (Scholar) has agreed on this. If another Khaleefah is given the pledge, while a Khaleefah is in office or a Khaleefah had already been given a pledge, the second one should be fought until he himself gives the pledge of allegiance to the first Khaleefah or he is killed, for the pledge has been confirmed lawfully to the one who was given Bay’ah first.