Dit is wat de administratie als geheel betreft. Wat de details van de administratie betreft, deze worden afgeleid uit de aard van de administratie zelf. Door haar aard te onderzoeken, vinden we dat sommige handelingen worden uitgevoerd door de kalief zelf of door zijn assistenten, of het nu gaat om het regeren, zoals de uitvoering van de Shar’a, of om administratieve zaken of het vervullen van de nevenbelangen van de mensen die stijlen en middelen vereisen. Dit is de reden waarom een speciale structuur nodig is door de kalief om de zaken te beheren die hem helpen de plichten van het kalifaat uit te voeren. De mensen hebben ook belangen die moeten worden behartigd en die verband houden met de onderdanen. Deze belangen vereisen ook stijlen en middelen om ze uit te voeren. Daarom moet er een speciale structuur worden opgezet om de belangen van de mensen te vervullen.

This is as far as the administration as a whole is concerned. As for the details of the administration, they are taken from the nature of the administration itself. By examining its nature we find that some actions are performed by the Khaleefah himself or by his assistants, whether these were ruling, such as execution of the Shar’a, or the matters of administration or discharging the people’s subsidiary interests which require styles and means. This is why a special structure is needed by the Khaleefah to manage the affairs that help Him carry out the duties of Khilafah. The people also have interests that need to be addressed and which are related to the subjects. These interests also require styles and means in order to perform them. Therefore a special structure has to be set up in order to discharge the people’s interests.

Deze structuur bestaat uit administraties, departementen en directies. De administratie is het algemene beheer van elk overheidsorgaan, zoals onderwijs, gezondheidszorg, landbouw, industrie en andere. Deze administratie zou het beheer voeren over haar eigen zaken en alle departementen en directies onder haar controle. Het departement zou zijn eigen zaken en die van de directies onder zijn controle runnen. De directie zou eveneens haar eigen zaken en de zaken van alle secties en divisies onder haar controle runnen.

This structure consists of administrations, departments and directorates. The administration is the overall management of any government office, such as education, health, agriculture, industry and others. This administration would undertake the management of its own affairs and all the departments and directorates under its control. The department would run its own affairs and those of the directorates under its control. The directorate would also run its own affairs and the affairs of all the sections and divisions under its control.

Het doel van het instellen van deze administraties, departementen en directies is het beheren van de zaken van de Staat en het behartigen van de belangen van de mensen.

The purpose of establishing these administrations, departments and directorates is to manage the State’s affairs and to discharge the people’s interests.

Om het soepele verloop van deze administraties, departementen en directies te garanderen, moeten er directeuren worden aangesteld om de leiding erover te nemen. Voor elke administratie zou een directeur-generaal worden aangesteld om de directe leiding te nemen en alle departementen en directies die eronder vallen te superviseren. Voor elk departement en voor elke directie wordt een manager aangesteld om direct verantwoordelijk te zijn voor zijn departement of directie en om verantwoordelijk te zijn voor de secties en divisies die daarbij horen.

In order to guarantee the smooth running of these administrations, departments and directorates, directors must be appointed to take charge of them. For each administration, a general director would be appointed to take direct charge of it and to supervise all the departments and directorates that come under it. For each department and for each directorate a manager is appointed to be directly in charge of his department or directorate and to be responsible for the sections and divisions affiliated to it.

Dit beschrijft de aard van het beheer van de administratie, of wat de administraties van de Staat wordt genoemd. Het vertegenwoordigt een algemene structuur voor alle onderdanen en voor degenen die onder het gezag van de Staat leven, en het is de diwan genoemd. Het beheer van de administraties of de diwan was op het tijdperk van de Boodschapper van Allah ﷺ niet op een specifieke manier georganiseerd. Hij ﷺ stelde liever voor elke administratie een secretaris aan die als directeur zou fungeren, de secretaris was en alle daarmee samenhangende handelingen ondernam.

This describes the nature of the management of the administration, or what is called the State’s administrations. It represents a general structure for all the subjects and for those who live under the authority of the State, and it has been called the diwan. The management of the administrations or diwan was not organised in a specific way at the time of the Messenger of Allah (pbuh). He (pbuh) rather used to appoint for each administration a secretary who would act as the director, the secretary and undertakes all the related actions.

‘Umar Ibnu Al-Khattab was de eerste in de geschiedenis van de Islam die de diwan introduceerde. De reden hiervoor was dat hij eenmaal een legerexpeditie uitzond en Al-Harmazan, die op dat moment aanwezig was, tegen ‘Umar zei: “Dit is een expeditie waarbij u heeft bevolen dat de middelen onder de mensen worden verdeeld, maar als iemand van hen achterblijft, hoe zouden uw metgezellen hem dan kunnen vinden? Waarom houdt u hiervoor geen register (register - diwan) bij?” Dus vroeg ‘Umar Al-Harmazan naar de diwan en hij legde het hem uit. Abid Ibnu Yahya rapporteerde op gezag van Al-Harith Ibnu Nufayl dat ‘Umar de moslims raadpleegde over het bijhouden van de Dawawin, en Ali Ibnu Abi Talib suggereerde: “Verdeel alle middelen die u elk jaar verzamelt en houd er geen enkele achter.” ‘Uthman Ibnu ‘Affan zei: “Ik zie dat er veel middelen zijn, genoeg voor alle mensen, en als ze niet worden geteld om te weten wie er heeft ontvangen en wie niet, vrees ik dat de zaak uit de hand kan lopen.” Hierop zei Al-Waleed Ibnu Hisham Ibnul-Mughira: “Ik was in Ash-Sham en ik merkte dat de koningen daar een diwan hadden ingevoerd en soldaten hadden gerekruteerd, dus waarom doet u niet hetzelfde?” ‘Umar nam zijn advies aan en riep ‘Aqeel Ibnu Abi Talib, Makhrama Ibnu Nufayl en Jubayr Ibnu Mat’am op, die de genealogen van Qur’aysh waren, en zei: “Bereid een volkstelling van huis tot huis voor.” Toen de Islam Irak bereikte, ging de diwan van betalingen en de inning van middelen verder zoals voorheen. De diwan van Ash-Sham was in het Latijn, omdat het deel uitmaakte van het Romeinse Rijk, en de diwan van Irak was in het Perzisch, omdat het deel uitmaakte van het Perzische Rijk. In de tijd van ‘Abdul Malik Ibnu Marwan werd de diwan van Ash-Sham overgebracht naar het Arabisch, namelijk in het jaar 81 AH. Verschillende dawawin werden toen opgericht naar gelang de noodzaak en afhankelijk van de behoefte aan hen voor het beheer van de belangen van de mensen. Dawawin voor de strijdkrachten werden ingevoerd voor registratie- en toelage-doeleinden, en andere werden ingevoerd om de vergoedingen en claims van alle transacties vast te leggen. Er werd een ander diwan ingevoerd voor de ‘Aamileen en Wulah om elke aanstelling en elke ontslag te registreren, en er werden andere dawawin gebruikt in de staatskas (Bayt al-Mal) om inkomsten, uitgaven en dergelijke vast te leggen. De invoering van een diwan gebeurde naar behoefte, en de stijl ervan varieerde door de jaren heen vanwege de verschillen in stijlen en middelen.

‘Umar Ibnu Al-Khattab was the first in the history of Islam to introduce the diwan. The cause for this was that He once dispatched an army expedition and Al-Harmazan, who was present at the time, said to ‘Umar; “This is an expedition in which you ordered funds to be distributed amongst its people, but if anyone of them stayed behind, how would your companions know about him? Why don’t you keep a record (register - diwan) for this?” So ‘Umar asked Al-Harmazan about the diwan and He explained it to him. Abid Ibnu Yahya reported on the authority of Al-Harith Ibnu Nufayl that ‘Umar consulted the Muslims about the recording of the Dawawin, and Ali Ibnu Abi Talib suggested; “Divide all the funds you collect each year and do not keep any of them.” ‘Uthman Ibnu ‘Affan said; “I see that there are a lot of funds enough for all the people, and if they are not counted in order to know who has taken and who has not, I fear that the matter could get out of hand.” Upon this Al-Waleed Ibnu Hisham Ibnul-Mughira said; “I was in Ash- Sham and I noticed that its kings had introduced a diwan and recruited soldiers, so why don’t you do the same?’ “‘Umar took his advice and summoned ‘Aqeel Ibnu Abi Talib and Makhrama Ibnu Nufayl and Jubayr Ibnu Mat’am who were the genealogists of Qur’aysh and said; “Prepare a house to house census.” When Islam reached Iraq, the diwan of payments and funds collection continued as before. The diwan of Ash-Sham was in Latin for it had been part of the Roman Empire, and the diwan of Iraq was in Persian for it had been part of the Persian Empire. In the time of ‘Abdul Malik Ibnu Marwan the diwan of Ash-Sham was transferred to Arabic, ie. in the year 81 AH. Several dawawin were then set up according to necessity and depending on the need for them in running the people’s interests. dawawin for the armed forces were introduced for registration and grant purposes, and others were introduced to record the fees and claims of all transactions. Another diwan was introduced for the ‘Aamileen and Wulah to record each appointment and each removal and other dawawin were used in the treasury (Bait ul-Mal) to record revenues and expenses and so on. The introduction of a diwan was according to the need for it, and its style varied over the years due to the difference in styles and means.

Voor elk diwan werd een hoofd aangesteld samen met andere werknemers, en in sommige gevallen kreeg het hoofd de toestemming om de werknemers zelf aan te stellen. In andere gevallen werden werknemers aan hem toegewezen, niet door hem.

A chief was appointed for each diwan along with other employees, and in some cases the chief was allowed to appoint the employees himself. In some other cases employees were appointed to Him not by him.

Een diwan zou dus worden ingericht naar behoefte, samen met de stijlen en middelen die zouden helpen bij het vervullen van die behoefte. Het is toegestaan om verschillende stijlen en middelen te hebben afhankelijk van het tijdperk, of de provincie (Wilayah) of het land.

A diwan would thus be set up according to need, along with the styles and means that would help discharging that need. It is permitted to have different styles and means according to the era, or Wilayah or country.

Wat betreft de verantwoordelijkheid van dergelijke ambtenaren, zij zijn werknemers en tegelijkertijd burgers. Op professioneel niveau zijn zij verantwoording verschuldigd aan hun eigen directiemanager, en als burgers zijn zij verantwoording verschuldigd aan de heersers, of dit nu Wulah zijn, de assistenten of de kalief. Zij moeten zich houden aan de regels van de sharia en de administratieve systemen.

With regards to the responsibility of such civil servants, they are hired employees and at the same time citizens. At a professional level they are answerable to their own directorate manager, and as citizens they are answerable to the rulers whether these are Wulah, the assistants or Khaleefah. They have to abide by the Shari’ah rules and the administrative systems.