ماده ۱۸۱
Article 181
سیاست یعنی رسیدگی به امور امت در داخل و خارج از کشور. این کار توسط دولت و امت انجام میشود. دولت این وظیفه را عملاً از طریق حکومت بر عهده میگیرد و امت دولت را در قبال آن پاسخگو میداند.
Politics is taking care of the affairs of the Ummah domestically and internationally. It is performed by the State and the Ummah. The State takes on this task practically through government, and the Ummah accounts the State upon it.
این مقاله تعریفِ سیاست است، و این تعریفی عمومی است که همه آن را پذیرفتهاند، زیرا واقعیتِ سیاست را آنچنانکه واقعاً هست توصیف میکند. پس همانند تعریفِ عقل، تعریفِ حقیقت، تعریفِ اقتدار و دیگر تعریفهایی است که معانیای دارند که واقعیتی واحد برای همه انسانها دارند و درباره آن اختلاف ندارند، زیرا واقعیتی محسوس است؛ و تنها در قواعد و احکام آن اختلاف میکنند. افزون بر این، معنای لغوی سیاست (ساسَ، یَسوسُ، سیاسه) اداره امور است؛ در فرهنگ القاموس المحیط آمده است: «ساستُ الرعیّةَ سیاسةً» یعنی بر شهروندان فرمان دادم و آنها را نهی کردم، و این اداره امور از راه اوامر و نواهی است. همچنین روایاتی درباره رفتار حاکم، بازخواست حاکم و اهتمام به امور مسلمانان وارد شده است و تعریف از همه اینها استخراج شده است؛ مانند سخن پیامبر ﷺ در حدیثی متفقعلیه، و لفظ آن در صحیح البخاری از معقل بن یسار چنین است: «مَا مِنْ عَبْدٍ يَسْتَرْعِيهِ اللهُ رَعِيَّةً فَلَمْ يُحِطْهَا بِنُصْحِهِ إِلَّا لَمْ يَجِدْ رَائِحَةَ الْجَنَّةِ».
This article is the definition of politics and this is a general definition held by everyone since it characterises the reality of politics as what it actually is. So it is similar to the definition of the mind, the definition of the truth, the definition of authority and other definitions from the meanings which have a single reality for all people which they do not differ over since it is a perceptible reality, and so rather they only differ over its rules. In addition to that, the linguistic meaning of politics (Saasa, Yasuso, Siyasah) is governing of the affairs; it is mentioned in the Al-Muhit dictionary: “I governed the citizens siyasatan – meaning I commanded them and I forbade them”, and this is the governing of affairs through commandments and prohibitions. Additionally there are narrations related regarding the actions of the ruler, accounting the ruler and concern for the Muslim affairs, and the definition has been derived from all of these; so the words of the Prophet in an agreed upon narration, the wording here from Al-Bukhari from Ma’qal b. Yasar: .» مَا مِنْ عَبْدٍ يَسْتَ رْعِيهِ اللهُ رَعِيَّةً فَ لَمْ يُحِطْهَا بِنُصْحِهِ إِلاَّ لِمْ يَجِدْ رَائِحَةَ الْجَنَّةِ «.
«هر بندهای را که خداوند (سبحانه و تعالی) سرپرستی رعیت دهد و او نسبت به ایشان خیرخواه نباشد، خداوند بهشت را بر او حرام میگرداند»، و سخن او:
“Any slave whom Allah (swt) makes him in charge of subjects and he is not sincer to them, Allah (swt) will make Jannah unlawful for him”, and his words:
. مَا مِنْ وَالٍ يَلِي رَعِيَّةً مِنَ الْمُسْلِمِينَ فَ يَمُوتُ وَهُوَ غَاشٌ لَهُمْ إِلاَّ حَرَّمَ اللهُ عَلَيْهِ « » الجَّنَّة.
. مَا مِنْ وَالٍ يَلِي رَعِيَّةً مِنَ الْمُسْلِمِينَ فَ يَمُوتُ وَهُوَ غَاشٌ لَهُمْ إِلاَّ حَرَّمَ اللهُ عَلَيْهِ « » الجَّنَّة.
«اگر هر حاکمی که صلاحیت حکومت بر رعایای مسلمان را دارد، در حالی بمیرد که به آنان خیانت میکند، الله (سبحانه و تعالی) بهشت را بر او حرام خواهد کرد.» و سخن او:
“If any ruler having the authority to rule Muslim subjects dies while he is deceiving them, Allah (swt) will forbid Paradise for him.”, and his words:
. سَتَكُونُ أُمَرَاءُ فَ تَ عْرِفُونَ وَتُ نْكِرُونَ، فَمَنْ عَرَفَ بَرِئَ، وَمَنْ أَنْكَرَ سَلِمَ، وَلَكِنْ مَنْ « » رَضِيَ وَتَابَعَ، قَالُوا: أَفَلاَ ن قَُاتِلُهُمْ؟ قَالَ: لا مَا صَلَّوْا .
. سَتَكُونُ أُمَرَاءُ فَ تَ عْرِفُونَ وَتُ نْكِرُونَ، فَمَنْ عَرَفَ بَرِئَ، وَمَنْ أَنْكَرَ سَلِمَ، وَلَكِنْ مَنْ « » رَضِيَ وَتَابَعَ، قَالُوا: أَفَلاَ ن قَُاتِلُهُمْ؟ قَالَ: لا مَا صَلَّوْا .
«به زودی حاکمانی (امیرانی) خواهند بود که شما کارهای خوبشان را خواهید پسندید و کارهای بدشان را ناپسند خواهید شمرد. کسی که از کارهای بدشان آگاه شود و با دست خود یا با سخن خویش بکوشد تا از تکرار آنها جلوگیری کند، از سرزنش بری است. اما کسی که کارهای بدشان را بپسندد و از ایشان پیروی کند، هلاک معنوی شده است.» گفتند: «ای رسول خدا ﷺ، آیا با ایشان نجنگیم؟» فرمود: «نه، تا زمانی که نماز را بر پا دارند.» (روایت مسلم از ام سلمه)، و سخن آن حضرت:
“There will be rulers (Amirs) and you will like their good deeds and dislike their bad deeds. One who sees through their bad deeds, and tries to prevent their repetition by his band or through his speech, is absolved from blame. But one who approves of their bad deeds and imitates them is spiritually ruined. People asked (the Holy Prophet): Shouldn't we fight against them? He replied: No, as long as they establish their prayers.” (reported by Muslim from Umm Salamah), and his words:
. وَ مَنْ أَصْبَحَ وَهَمُّهُ غَيْ رُ اللهِ فَ لَيْسَ مِنَ اللهِ فِي شَيْءٍ، وَمَنْ لَمْ ي هَْتَمَّ لِلْمُسْلِمِينَ « » فَ لَيْسَ مِنْ هُمْ .
. وَ مَنْ أَصْبَحَ وَهَمُّهُ غَيْ رُ اللهِ فَ لَيْسَ مِنَ اللهِ فِي شَيْءٍ، وَمَنْ لَمْ ي هَْتَمَّ لِلْمُسْلِمِينَ « » فَ لَيْسَ مِنْ هُمْ .
«هرکس صبح کند و اهتمامش غیر از الله (سبحانه و تعالی) باشد، پس او از الله (سبحانه و تعالی) نیست، و هرکس به مسلمانان اهتمام نورزد، پس او از ایشان نیست». این را حاکم در المستدرک از ابن مسعود روایت کرده است. و از جریر بن عبدالله (سبحانه و تعالی) روایت شده که گفت: «با رسول الله ﷺ بیعت کردم بر برپا داشتن نماز، و پرداخت زکات، و خیرخواهی برای هر مسلمان».
“Whoever wakes up and his concern is other than Allah (swt), then he is not from Allah (swt), and whoever is not concerned with the Muslims then he is not from them” reported by Al-Hakim in Al- Mustadrak from Ibn Mas’ud, and it is reported from Jarir b. ‘Abd Allah (swt) who said: .» عَلَى: إِقَامِ الصَّلاةِ، وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ، وَالنُّصْحِ لِكُلِّ مُسْلِمٍ بَايَ عْتُ رَسُولَ اللهِ «.
«با پیامبر خدا ﷺ بر برپاداشتن نماز، پرداخت زکات و خیرخواهی برای هر مسلمان بیعت کردم.» (متفق علیه). و از جریر بن عبدالله روایت شده که گفت:
“I gave pledge of allegiance to the Messenger of Allah (pbuh) on the observance of prayer, payment of Zakah, and sincerity and well-wishing for every Muslim.” (agreed upon), and it is reported from Jarir b. ‘Abd Allah (swt) who said:
. قُ لْتُ: أُبَايِعُكَ عَلَى الإِسْلامِ، فَشَرَطَ عَلَيَّ: وَالنُّصْحِ لِكُلِّ أَتَ يْتُ النَّبِيَّ « » مُسْلِمٍ .
. قُ لْتُ: أُبَايِعُكَ عَلَى الإِسْلامِ، فَشَرَطَ عَلَيَّ: وَالنُّصْحِ لِكُلِّ أَتَ يْتُ النَّبِيَّ « » مُسْلِمٍ .
«به نزد پیامبر ﷺ رفتم و با او بر اسلام بیعت کردم، و او شرط کرد که به هر مسلمانی خیرخواهی کنم.» (روایت البخاری)
“I went to the Prophet and gave him the pledge of allegiance upon Islam, and he made it a condition to give the advice to every Muslim.” (reported by Al-Bukhari).
از مجموع این روایات، تعریفی از سیاست استنباط میشود، چه این روایات مربوط به حاکم و تصدی او برای حکومت باشد، چه مربوط به امت و محاسبهاش بر حاکم، و چه مربوط به رابطهٔ مسلمانان با یکدیگر در اهتمام به امورشان و نصیحت کردن یکدیگر. این تعریف آن است که سیاست، تدبیر امور امت است. بنابراین تعریف سیاست که این مقاله بیان کرده، تعریفی شرعی است که از دلایل شرعی استنباط شده است.
The definition of politics deduced from all of these narrations, whether related to the ruler and his undertaking of ruling, or to the Ummah and its accounting of the ruler, or to the relationship of the Muslims with each other in being concerned over their issues and advising each other, is that it is the governing of the affairs of the Ummah, and therefore the definition of politics, which this article mentioned, is a Shari’ah definition deduced from the Shari’ah evidences.