ماده ۱۲۰
Article 120
زندگی زناشویی زندگیای آرام است، و زوجین باید همچون همراهانی در کنار یکدیگر زندگی کنند. سرپرستی (قوامة) شوهر بر همسر، سرپرستیِ مراقبت است نه فرمانروایی. بر زن واجب شده که از شوهرش اطاعت کند، و بر مرد واجب شده که بر اساس سطح زندگیِ مورد انتظار برای زنی همچون او، هزینههای مالی او را تأمین کند.
Marital life is one of tranquillity; and the couple should live together as companions. The guardianship (Qawwamah) of the husband over the wife is a guardianship of care and not ruling. It has been made obligatory for her to obey him, and obligatory upon him to financially support her according to the expected standard of living of one like her.
دلایل این مقاله، سخنان الله (سبحانه و تعالی) است.
The evidences for this article are the words of Allah (swt).
«هُوَ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَةٍ وَجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ إِلَيْهَا» (القرآن ۷:۱۸۹)، و سخن او (سبحانه و تعالی).
“It is He who created you from one soul and created from it its mate that he might dwell in security with her.” (TMQ 7:189), and His (swt) words.
«و از نشانههای اوست که از خودتان همسرانی برای شما آفرید تا در کنار ایشان آرامش یابید؛ و میان شما دوستی و رحمت قرار داد.» (سوره روم، آیه ۲۱)، و زندگی در اینجا یعنی قناعت. سخنان خداوند متعال.
“And of His signs is that He created for you from yourselves mates that you may find tranquillity in them; and He placed between you affection and mercy.” (TMQ 30:21), and living here means contentment. The words of Allah (swt).
«و لَهُنَّ مِثْلُ الَّذِي عَلَيْهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ» (سورۃ البقرہ: ۲۲۸) و ابن عباس گفت: «ایشان حق خوشرفتاری و نگهداری دارند، همانگونه که وظیفه دارند بر اساس آنچه که نسبت به شوهرانشان بر ایشان واجب شده، فرمانبردار باشند»، همانطور که قرطبی در تفسیرش نقل کرده است. و سخن خداوند متعال.
“And due to the wives is similar to what is expected of them, according to what is reasonable.” (TMQ 2:228), and Ibn ‘Abbas said “They have the right of good companionship, and being taken care of, in the same way that they are to be obedient according to what has been obligated over them with respect to their husbands” as mentioned by Al-Qurtubi in his Tafsir. And His (swt) words.
«و با آنان به نیکی و انصاف زندگی کنید» (قرآن کریم ۴:۱۹)، و «معاشرت» (عِشرة) همان آمیختن و درآمیختن است. از جابر روایت شده که پیامبر خدا ﷺ در خطبهٔ خود در حجة الوداع فرمود.
“And live with them on a footing of kindness and equity.” (TMQ 4:19), and the living (‘ishrah) is the mixing and blending. It is narrated from Jaber that the Messenger of Allah (saw) said in his address in the farewell pilgrimage.
. فَاتَّ قُوا اللَّهَ فِي النِّسَاءِ فَإِنَّكُمْ أَخَذْتُمُوهُنَّ بِأَمَانِ اللَّهِ وَاسْ تَحْلَلْ تُمْ فُ رُوجَهُنَّ « » بِكَلِمَةِ اللَّهِ .
. فَاتَّ قُوا اللَّهَ فِي النِّسَاءِ فَإِنَّكُمْ أَخَذْتُمُوهُنَّ بِأَمَانِ اللَّهِ وَاسْ تَحْلَلْ تُمْ فُ رُوجَهُنَّ « » بِكَلِمَةِ اللَّهِ .
«از خدا بترسید (سبحانه و تعالی) در باره زنان، زیرا آنان را به امانت خدا (سبحانه و تعالی) گرفتهاید، و به کلمه خدا (سبحانه و تعالی) بر خود حلال کردهاید» (به روایت مسلم). و روایت شده که ایشان فرمودند.
“Fear Allah (swt) with respect to the women, since you took them as a trust with Allah (swt), and you made them permissible to yourselves with the Word of Allah (swt)” (reported by Muslim). And it is narrated that he said.
.» خَ يْ رُكُمْ خَ يْ رُكُمْ لأَهْلِهِ وَأَنَا خَ يْ رُكُمْ لأَهْلِي « .
.» خَ يْ رُكُمْ خَ يْ رُكُمْ لأَهْلِهِ وَأَنَا خَ يْ رُكُمْ لأَهْلِي « .
«بہترین شما کسی ہیں جو اپنی بیویوں کے ساتھ بہترین ہیں، اور میں اپنی بیوی کے ساتھ تم میں سب سے بہتر ہوں»، روایت کیا ترمذی نے عائشہ (رض) سے، اور اسے حسن صحیح غریب قرار دیا، اور ابن حبان، اور حاکم نے جنہوں نے اسے صحیح کہا۔ اور انہوں نے فرمایا۔ Note: the translation should be in Persian, not Urdu. Here is the corrected Persian version: «بهترین شما کسانیاند که با همسرانشان بهتریناند، و من با همسرم از همهی شما بهترم»، روایت شده توسط الترمذی از عایشه (رض)، و او آن را حسن صحیح غریب دانسته است، و ابن حبان، و الحاکم که آن را تصحیح کردهاند. و فرمود.
“The best of you are the best of you towards their wives, and I am the best of you to my wife”, reported by Al-Tirmidhi from 'Aisha (ra), and he considered it Hasan Sahih Gharib, and Ibn Hibban, and Al-Hakim who authenticated it. And he said.
. » وَخِيَارُكُمْ خِيَارُكُمْ لِنِسَائِهِمْ « .
. » وَخِيَارُكُمْ خِيَارُكُمْ لِنِسَائِهِمْ « .
«بهترین شما کسانی هستند که با همسرانشان بهترینند»، که ترمذی از ابوهریره روایت کرده و گفته است حسن صحیح است. و او با خانوادهاش رابطهٔ صمیمی و خوبی داشت؛ با همسرانش بازی میکرد، با آنان مهربانانه رفتار میکرد و با ایشان شوخی میکرد. اگر نماز عشا را میخواند و به خانهاش وارد میشد، پیش از خواب کمی با همسرش گفتوگو میکرد و به این شیوه او را احساس نزدیکی میداد. همهٔ این دلایل نشان میدهد که زندگی زناشویی زندگیای آرام است و شوهر باید هر آنچه را که برای آرام کردن زندگی زناشویی لازم است انجام دهد. از ابن عباس روایت شده که میگفت: «من برای زنم خودم را آراسته میکنم، همانگونه که او برای من خود را میآراید. دوست دارم که حقوق خود را بر او بهطور کامل و پاکیزه مطالبه کنم، زیرا حقوق او بر من واجب است، چنانکه خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است.»
“The best of you are the best of you towards their wives”, reported by Al-Tirmidhi from Abu Hurayrah and he said it was Hasan Sahih. And he used to have a good close relationship with his family - playing with his wives, acting kindly towards them and joking with them. If he had prayed the isha prayer, and entered his house, he would chat with his wife a little before sleeping and make her feel close in that way. All of these evidences indicate that the marital life is one of tranquillity and that the husband must do whatever is required to make the marital life tranquil. It is narrated from Ibn ‘Abbas that he used to say “I beautify myself for my woman, in the same way she beautifies herself for me. I love to take every right I have upon her cleanly, which means her rights over me are obligatory, since Allah (swt) said.
«و برای زنان مانند آنچه بر عهده ایشان است، به شایستگی و نیکی، حقوقی است.» (قرآن کریم، ۲:۲۲۸) — این را قرطبی در تفسیر خود نقل کرده است. هرچند خداوند مرد را سرپرست خانواده قرار داده است، چرا که فرموده است.
“And due to the wives is similar to what is expected of them, according to what is reasonable.” (TMQ 2:227)” (reported by Al-Qurtubi in his Tafsir). Though Allah (swt) has made the man guardian over the household, since He (swt) said.
«مردان سرپرست زناناند» (قرآن کریم، النساء: ۳۴)؛ این سرپرستی، سرپرستیِ مراقبت و نگهداری است، نه سرپرستیِ حکمرانی و قدرت. در فرهنگ «المحیط» آمده است: «مرد و زن را برقرار ساخت، و بر زن آنچه را که او [مرد] حرام کرده، و او مسئولیت نیازهایش را بر عهده دارد»، که این نشان میدهد معنای لغوی سرپرستیِ مرد بر زن این است که هزینهی نفقهی او را بپردازد و هر آنچه را که نیاز دارد برآورده سازد؛ و از آنجا که هیچ معنای شرعیای در این باره از شارع نقل نشده، این معنای لغوی همان معنایی است که در این آیه به کار رفته است. بنابراین، معنای «سرپرست زنان بودن» این است، و لازم است که سرپرستیِ مرد بر زن، برآوردن نیازهای او باشد و رابطهی او با زن، رابطهی همراهی و مصاحبت باشد، همانگونه که خداوند (سبحانه و تعالی) آن را اینگونه توصیف کرده و فرموده است.
“Men are in charge of women.” (TMQ 4:34), this guardianship is a guardianship of care and not one of rule and authority. In the Al-Muhit dictionary it says “established … the man and the woman, and upon her, what he prohibited and he fulfils her issue”, which indicates that the meaning of the guardianship of man over woman from a linguistic point of view is to pay for her maintenance and carry out whatever she needs, and so this linguistic meaning is the meaning used in the verse since there is no Shari’ah meaning that has been related regarding it. Therefore, this is the meaning of “in charge of women”, and so it is necessary that the guardianship of the man over the woman is to fulfil her issues, and for his relationship with her to be the relationship of companionship, which is how Allah (swt) characterised it saying.
«و صاحبته» (سورهٔ عبس، آیهٔ ۳۶)، یعنی همسرش. پیامبر ﷺ با همسران خانوادهٔ خود همدم و رفیق بود، نه فرمانروایی که بر آنان سلطه داشته باشد، و آنان با او مشورت میکردند و با او گفتوگو مینمودند. از عمر بن خطاب (رض) روایت شده که گفت: «
“And his Sahibah” (TMQ 80:36), meaning his wife. The Prophet used to be a companion to the wives in his household, and not as a leader dominating over them, and they used to consult him and discuss with him . It is narrated from Umar b. Al-Khattab (ra) that he said ".
وَاللَّيه إينْ كُ نَّا يفي الَْْايهلييَّية مَا ن عَُدُّ ليلنِّسَايء أَمْرًا حَ تََّّ أَنْ زَلَ اللَّهُ فيييهنَّ مَا أَنْ زَلَ وَ قَسَمَ لهَنَُّ مَا قَسَمَ، قَالَ: فَ بَ يْ نَا أَنَا يفي أَمْرٍ أَتَأَمَّرُهُ إيذْ قَالَ ي ت امْرَأَيتِ: لَوْ صَن عْتَ كَذَا وَكَذَا، قَالَ: فَ قُلْتُ لهَاَ: مَا لَ ي ك وَليمَا هَا هُنَا؟ وَفييمَ تَكَلُّفُ ي ك يفي أَمْرٍ أُيريدُه ؟ فَ قَالَتْ يلَ: عَجَ بًا لَكَ يَا ابْنَ حَتََّّ يَظَلَّ ي وَْمَهُ الخَْطَّا ي ب، مَا تُيريدُ أَنْ ت رَُاجَعَ أَنْتَ وَإينَّ ابْ نَ تَكَ لَ تُ رَا ي جعُ رَسُولَ اللَّيه غَضْ بَانَ، فَ قَامَ عُمَرُ فَأَخَذَ يردَاءَهُ مَكَانَهُ حَ تََّّ دَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ، فَ قَالَ لهَاَ: يَا ب نَُ يَّةُ، إينَّ ي ك حَ تََّّ يَظَلَّ ي وَْمَهُ غَضْ بَانَ ؟ فَ قَالَتْ حَفْصَةُ: وَاللَّيه إينَّا لَ نُ رَا ي جعُهُ، لَ تُ رَا ي جعيينَ رَسُولَ اللَّيه فَ قُلْتُ: تَ عْلَ ي مينَ أَنِّي أُحَذِّرُي ك عُقُوبَةَ اللَّيه وَغَضَبَ رَسُولييه ".
وَاللَّيه إينْ كُ نَّا يفي الَْْايهلييَّية مَا ن عَُدُّ ليلنِّسَايء أَمْرًا حَ تََّّ أَنْ زَلَ اللَّهُ فيييهنَّ مَا أَنْ زَلَ وَ قَسَمَ لهَنَُّ مَا قَسَمَ، قَالَ: فَ بَ يْ نَا أَنَا يفي أَمْرٍ أَتَأَمَّرُهُ إيذْ قَالَ ي ت امْرَأَيتِ: لَوْ صَن عْتَ كَذَا وَكَذَا، قَالَ: فَ قُلْتُ لهَاَ: مَا لَ ي ك وَليمَا هَا هُنَا؟ وَفييمَ تَكَلُّفُ ي ك يفي أَمْرٍ أُيريدُه ؟ فَ قَالَتْ يلَ: عَجَ بًا لَكَ يَا ابْنَ حَتََّّ يَظَلَّ ي وَْمَهُ الخَْطَّا ي ب، مَا تُيريدُ أَنْ ت رَُاجَعَ أَنْتَ وَإينَّ ابْ نَ تَكَ لَ تُ رَا ي جعُ رَسُولَ اللَّيه غَضْ بَانَ، فَ قَامَ عُمَرُ فَأَخَذَ يردَاءَهُ مَكَانَهُ حَ تََّّ دَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ، فَ قَالَ لهَاَ: يَا ب نَُ يَّةُ، إينَّ ي ك حَ تََّّ يَظَلَّ ي وَْمَهُ غَضْ بَانَ ؟ فَ قَالَتْ حَفْصَةُ: وَاللَّيه إينَّا لَ نُ رَا ي جعُهُ، لَ تُ رَا ي جعيينَ رَسُولَ اللَّيه فَ قُلْتُ: تَ عْلَ ي مينَ أَنِّي أُحَذِّرُي ك عُقُوبَةَ اللَّيه وَغَضَبَ رَسُولييه ".
«به خدا سوگند، در جاهلیت هرگز به زنانمان در هیچ کاری اعتنا نمیکردیم، تا آنکه خداوند (سبحانه و تعالی) آنچه را که درباره آنان نازل کرد و سهمشان را تعیین نمود. پس روزی در کاری فکر میکردم که همسرم به من گفت: «ای کاش چنین و چنان میکردی». به او پاسخ دادم: «تو را با این چه کار؟ و چرا درباره کاری که من در حال رسیدگی به آنم سخن میگویی؟» پس به من گفت: «عجیب است برایت ای پسر خطاب، که نمیخواهی کسی به تو پاسخ دهد، در حالی که دخترت به رسول خدا ﷺ پاسخ میدهد تا آنکه تمام روز را خشمگین میگذراند». پس عمر (رضی الله عنه) گفت: «ردایم را برداشتم و از جایم بیرون رفتم تا به حفصه رسیدم و به او گفتم: ای دخترم، تو به رسول خدا ﷺ پاسخ میدهی تا آنکه تمام روزش را خشمگین میگذراند؟» او پاسخ داد: «به خدا سوگند، ما به او پاسخ میدهیم». پس گفتم: «میدانی که من تو را از عذاب خداوند و خشم رسولش ﷺ میترسانم».» و از انس روایت شده که گفت.
“By Allah (swt), in Jahiliyyah we never used to take account of our women in any issue, until Allah (swt) revealed whatever He has regarding them, and apportioned for them what has been apportioned, so while I was thinking over an issue my wife said to me: ‘If only you did such and such’. So I replied to her ‘What business is it of yours, and why are you talking about an issue that I am dealing with?’ Then she said to me: ‘How strange it is to you O Ibn Al-Khattab, that you don’t want anyone to answer you back, and your daughter answers back to the Messenger of Allah (saw) until he spends the whole day angry’. So Umar (ra) said “I gathered my cloak and left my place until I reached Hafsa, and I said to her: ‘O my daughter, you answer back to the Messenger of Allah (saw) until he spends his day angry?’ She replied: ‘By Allah (swt), we do answer back to him’ Then I said ‘You know that I warn you about the punishment of Allah (swt) and the anger of His Messenger (saw).” And it is narrated from Anas that he said.
. طَعَامًا فِي قَصْعَةٍ، فَضَرَبَتْ إِلَى النَّبِيِّ أَهْدَتْ بَ عْضُ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ « » طَعَامٌ بِطَعَامٍ وَإِنَاءٌ بِإِنَاءٍ عَائِشَةُ الْقَصْعَةَ بِيَدِهَا فَأَلْقَتْ مَا فِيهَا، فَ قَالَ النَّبِيُّ .
. طَعَامًا فِي قَصْعَةٍ، فَضَرَبَتْ إِلَى النَّبِيِّ أَهْدَتْ بَ عْضُ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ « » طَعَامٌ بِطَعَامٍ وَإِنَاءٌ بِإِنَاءٍ عَائِشَةُ الْقَصْعَةَ بِيَدِهَا فَأَلْقَتْ مَا فِيهَا، فَ قَالَ النَّبِيُّ .
«من برخی از همسران پیامبر ﷺ غذایی را در کاسهای دادم، سپس عایشه با دستش به کاسه زد و در نتیجه آنچه در آن بود بیرون ریخت، و پیامبر ﷺ فرمود: "غذا در برابر غذا، و ظرف در برابر ظرف." (روایت ترمذی، و او گفته است: حسن صحیح است).»
“I gave some of the wives of the Prophet food in a bowl, then 'Aisha knocked the bowl with her hand and so whatever was in it fell out, and the Prophet said ‘Food for food and container for container” (reported by Al-Tirmidhi and he said it is Hasan Sahih).
این روایات نشان میدهد که سرپرستی پیامبر ﷺ بر همسرانشان، سرپرستی مهربانی و مراقبت بود، نه حکومت و فرمانروایی؛ و از این رو آنان نسبت به او همچون همراهان بودند، نه رعیت، چنانکه رابطهٔ او با ایشان بر پایهٔ همراهی و مصاحبت بود.
These narrations indicate that the guardianship of the Messenger (saw) over his wives was one of care and not one of rule, and so they were like companions to him and not subjects, as indicated by his relationship with them being one of companionship.
خداوند (سبحانه و تعالی) اطاعت از شوهر را بر زن واجب کرده و نافرمانی از او را بر وی حرام نموده است؛ و (خداوند) فرموده است:
Allah (swt) has made it obligatory for the woman to obey her husband and has prohibited her from disobedience; He (swt) said.
«امّا آن زنانی را که از نافرمانیشان بیم دارید، نخست پندشان دهید، و [اگر سودی نداشت] در بستر از ایشان دوری گزینید، و [سرانجام] ایشان را بزنید. پس اگر فرمانبرداری کردند، دیگر راهی بر ضد ایشان مجویید.» (سوره نساء، آیه ۳۴) و شوهر مکلّف است که نفقهٔ زن را بپردازد؛ الله سبحانه و تعالی فرموده است،
“But those [wives] from whom you fear arrogance(illconduct) - [first] advise them; [then if they persist], forsake them in bed; and [finally], strike them. But if they obey you [once more], seek no means against them .” (TMQ 4:34). And the husband has been obliged to pay for her maintenance; Allah (swt) said,
«لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ، وَمَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتَاهُ اللَّهُ» (ترجمهی قرآن، سورهی الطلاق: ۷). فرمود پیامبر ﷺ.
“Let a man of wealth spend from his wealth, and he whose provision is restricted - let him spend from what Allah (swt) has given him.” (TMQ 65:7). The Prophet said.
. أَلاَ إِنَّ لَكُمْ عَلَى نِسَائِكُمْ حَقًّا وَلِنِسَائِكُمْ عَلَيْكُمْ حَقًّا، فَأَمَّا حَقُّكُمْ عَلَى « نِسَائِكُمْ فَلاَ يُوطِئْنَ فُ رُشَكُمْ مَنْ تَكْ رَهُونَ، وَلا يَأْذَنَّ فِي ب يُُوتِكُمْ لِمَنْ تَكْرَهُونَ، أَلا » وَحَ قُّهُنَّ عَلَيْكُمْ أَنْ تُحْسِنُوا إِلَيْهِنَّ فِي كِسْوَتِهِنَّ وَطَعَامِهِنَّ .
. أَلاَ إِنَّ لَكُمْ عَلَى نِسَائِكُمْ حَقًّا وَلِنِسَائِكُمْ عَلَيْكُمْ حَقًّا، فَأَمَّا حَقُّكُمْ عَلَى « نِسَائِكُمْ فَلاَ يُوطِئْنَ فُ رُشَكُمْ مَنْ تَكْ رَهُونَ، وَلا يَأْذَنَّ فِي ب يُُوتِكُمْ لِمَنْ تَكْرَهُونَ، أَلا » وَحَ قُّهُنَّ عَلَيْكُمْ أَنْ تُحْسِنُوا إِلَيْهِنَّ فِي كِسْوَتِهِنَّ وَطَعَامِهِنَّ .
«شما حقی بر زنانتان دارید، و زنانتان نیز حقی بر شما دارند. اما حق شما بر زنانتان این است که به هیچکس که شما او را ناپسند میدارید اجازه ندهند که بر بستر شما (اثاثیه) پا بگذارد، و کسی را که دوست ندارید به خانهتان راه ندهند. و حق آنان بر شما این است که با ایشان به نیکی رفتار کنید، در پوشاک و خوراک ایشان.» (روایت شده توسط الترمذی از ابن الأحوص از پدرش). و در روایت مسلم از جابر:
“You have right over your women, and your women have right over you. As for your right over your women, they should not allow anyone you dislike to treat on your bedding (furniture), nor permit anyone you do not like into your home. Their right over you is to treat them will in clothing them and feeding them.” (reported by Al-Tirmidhi from Ibn Al-Ahwas from his father). In the narration of Muslim from Jabir:
. وَلَكُمْ عَلَيْهِنَّ أَنْ لاَ يُوطِئْنَ فُ رُشَكُمْ أَحَدًا تَكْرَهُونَهُ ... وَلَهُنَّ عَلَيْكُمْ رِزْقُ هُنَّ « » وَكِسْوَتُ هُنَّ بِالْمَعْرُوفِ .
. وَلَكُمْ عَلَيْهِنَّ أَنْ لاَ يُوطِئْنَ فُ رُشَكُمْ أَحَدًا تَكْرَهُونَهُ ... وَلَهُنَّ عَلَيْكُمْ رِزْقُ هُنَّ « » وَكِسْوَتُ هُنَّ بِالْمَعْرُوفِ .
«تُو بر ایشان حقّی داری، و اینکه نباید به کسی اجازه دهند که بر بستر (اثاث) تو بنشیند، کسی را که تو دوست نداری… و حقّ آنان بر تو این است که به اندازهٔ معقول ایشان را با خوراک و پوشاک تأمین کنی»، و روایت شده که هند نزد پیامبر خدا ﷺ آمد و گفت: «ای رسول خدا، ابوسفیان مردی بخیل است و آنچه مرا و فرزندم را کفایت کند به من نمیدهد، مگر آنچه من بیآنکه او بداند از او برمیدارم.» پس فرمود: «آنچه تو و فرزندت را کفایت کند به اندازهٔ معقول بردار.»
“you have right over them, and that they should not allow anyone to sit on your bed (furniture) whom you do not like…Their rights upon you are that you should provide them with food and clothing according to what is reasonable”, and it is narrated that Hind came to the Messenger of Allah (saw) and said: . يَا رَسُولَ اللهِ، إِنَّ أَبَا سُفْيَانَ رَجُلٌ شَحِيحٌ، وَلَيْسَ ي عُْطِينِي مَا يَكْفِينِي وَوَلَدِي « » إِلاَّ مَا أَخَذْتُ مِنْهُ وَهُوَ لا يَ عْلَمُ، فَ قَالَ: خُذِي مَا يَكْفِيكِ وَوَلَدَكِ بِالْمَعْرُوفِ .
«ای پیامبر خدا ﷺ! ابوسفیان مرد خسیسی است و آنچه را که برای من و فرزندم کافی باشد نفقه نمیدهد، مگر آنچه را که بیاطلاع او میگیرم.» و او فرمود: «آنچه را که برای تو و فرزندت به اندازهی معروف کافی است، بگیر.» (متفق علیه از عایشه). بنابراین، اینها دلایل این بخشاند.
“O Messenger of Allah (saw), Abu Sufyan is a stingy man and doesn’t give me and my child adequate provisions for maintenance except what I take from him without his knowledge” and so he replied “Take whatever is sufficient for you and your child that is reasonable” (agreed upon narration from 'Aisha). Accordingly, these are the evidences for this article.