ماده ۲۹
Article 29
دا شرط دی چې هغه سیمې یا هغه هیواد چې خلیفې ته د بیعت ژمنه ورکوي، د واکمنۍ اختیار یوازې د مسلمانانو پورې تړلی وي، نه د کوم کافر دولت پورې؛ سربیره پردې، په هغه هیواد کې د مسلمانانو امنیت، چې په داخل او بهر کې دی، د اسلام د امنیت له مخې دی، نه د کفر د امنیت له مخې. څرنګه چې د نورو هیوادونو څخه اخیستل شوي د اطاعت بیعت لپاره دا شرطونه نشته.
It is stipulated that the authority of the region or the country that gives the Khalifah a contracting pledge is autonomous dependent upon the Muslims alone, and not upon any disbelieving state; besides the security of the Muslims in that country, both internally and externally, is by the security of Islam not the security of the disbelief. With respect to the pledge of obedience taken from other countries, there are not such conditions.
دلیل دا دی چې کافرانو ته د مسلمانانو په باندې د واکمنۍ اجازه نشته، سره له دې چې الله (سبحانه و تعالیٰ) فرمایلي دي: {وَلَن يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا} (سورۃ النساء 4:141). نو که د اسلامي ځمکو په کومه برخه کې د کافرانو واکمني موجوده وي، نو هغه ځمکه د خلافت د قیام لپاره مناسبه نه ده، ځکه د خلافت قیام په حقیقت کې د واکمنۍ قیام دی. څرنګه چې دغه ځمکه دا واک نه لري، نو نشي کولای چې بل ته یې ورکړي. سربیره پر دې، دغه واکمني د کفر واکمني ده، او خلافت د کفر په واکمنۍ سره نه قایمیږي.