Madde 190
Article 190
Her türlü askeri anlaşma ve pakt (diğer devletlerle yapılan), bunların türünden olan veya bunlarla bağlantılı olan her şey, örneğin askeri üslerin ve hava alanlarının kiralanmasını kapsayan siyasi anlaşmalar ve mutabakatlar, tamamen yasaktır. İyi komşuluk ilişkileri, ekonomik, ticari, mali, kültürel anlaşmalar ve ateşkes anlaşmalarını yapmak caizdir.
All military treaties and pacts (with other States) are completely prohibited, along with anything of their type, or connected to them such as political treaties and agreements covering the leasing of military bases and airfields. It is permitted to conclude good neighbour relations, economic, commercial, financial, cultural and armistice treaties.
"Antlaşmalar"ın tanımı şudur: Devletlerin, belirli bir ilişkiyi düzenlemek ve bu ilişkinin tabi olacağı kuralları ve koşulları belirlemek amacıyla kendi aralarında yaptıkları anlaşmalardır. İslam fakihleri bu kavram için "el-Muvâda'ât" terimini kullanmışlardır. Müslümanlarla kâfirler arasında antlaşma yapmanın caiz olduğuna dair delil ise Allah'ın (SWT) şu sözleridir:
The definition of: “treaties” is that they are agreements that States conclude between themselves with the goal of organising a specific relationship and defining the rules and conditions which that relationship submits to. The Islamic jurists used the term: “Al- Muwada’at”, and the evidence for the permissibility of concluding treaties between the Muslims and disbelievers are the words of Allah (swt):
“Bir kavimden olmadıkça ve sizinle aranızda bir antlaşma bulunmadıkça, onlara sığınanlar hariç.” (TMQ 4:90) ve: “Eğer o, sizinle antlaşması olan bir kavimdense, o zaman ailesine bir tazminat ödemesi verilmelidir.” (TMQ 4:92) ve: “Dinin (hakkı) için sizden yardım isterlerse, sizinle aranızda antlaşma bulunan bir kavme karşı olmamak kaydıyla, yardım etmek zorundasınız.” (TMQ 8:72). Ayetlerde geçen “Al-Mithaq” kelimesi antlaşmalar anlamına gelir. Elçi ﷺ, kâfirlerle birkaç antlaşma yapmıştır; ancak akdin geçerli olması için, akdin konusunun Şeriat’ın izin verdiği bir şey olması şarttır. Siyasi olmayan ve siyasi olan antlaşmalar gibi çeşitli antlaşma türleri vardır.
“Except for those who take refuge with a people between yourselves and whom is a treaty.” (TMQ 4:90) and: “And if he was from a people with whom you have a treaty - then a compensation payment presented to his family.” (TMQ 4:92), and: “And if they seek help of you for the religion, then you must help, except against a people between yourselves and whom is a treaty.” (TMQ 8:72), and the word Al-Mithaq used in the verses means treaties. The Messenger (pbuh) concluded several treaties with the disbelievers, however it is a precondition for the validity of the contracting of the treaty that the subject that the contract was upon was something that the Shari’ah had permitted. There are various types of treaties, such as non-political and political treaties.
Siyasi olmayan antlaşmalar, iki devlet arasındaki belirli bir konuya ilişkin ilişkinin biçimini belirleyen anlaşmalardır; bu konu mali, ekonomik, ticari, endüstriyel ve kültürel ilişkiler ile bunlara benzer diğer her şey olabilir. Bu nedenle bunlar konularına göre Şeriat ışığında değerlendirilir ve o konuyla ilgili Şeriat hükümleri uygulanır. Bu yüzden ekonomik antlaşmalar caizdir, çünkü kiralama ve uluslararası ticaretle ilgili hükümler geçerlidir; ticari antlaşmalar da caizdir, çünkü satışla ve uluslararası ticaretle ilgili hükümler geçerlidir; mali antlaşmalar caizdir, çünkü sarf (döviz alım satımı) kuralları uygulanır; kültürel antlaşmalar da caizdir, çünkü öğretilen bilimsel materyal açısından ve bu bilgilerin öğrenilmesi ve öğretilmesiyle ortaya çıkan kesin ve zanni sonuçlar açısından eğitim ve öğretimle ilgili hükümler uygulanır.
Non-political treaties are the agreements which specify the manner of the relationship between the two States with respect to a particular issue between the two of them such as financial, economic, commercial, industrial and cultural relationships, and anything else similar, and so these are considered in the light of the Shari’ah according to their subject, and the Shari’ah rules connected to that subject are applicable. That is why economic treaties are permitted, since the rules regarding renting and international commerce are applicable, and commercial treaties are also permitted, since the rules regarding selling and international commerce are applicable, and financial treaties are permitted, since the rules of exchange apply, and cultural treaties are permitted since the rules regarding education and teaching apply from the angle of scientific material, and from the angle of definite and speculative results which are produced by learning and teaching them.
Siyasi antlaşmalar üç kategoriye ayrılır:
There are three categories of political treaties:
Öncelikle, caiz olanlar: Devletin niteliğini etkilemeyen, onun iç ve dış otoritesini azaltmayan ve kafire ona karşı herhangi bir üstünlük vermeyen antlaşmalardır; örneğin barış ve ateşkes anlaşmaları. Nitekim Elçi ﷺ, Hudeybiye ateşkes anlaşmasında Kureyş ile bir ateşkes antlaşması yapmıştır.
Firstly, those that are permitted, which are those that do not affect the nature of the State, and do not decrease its domestic and international authority, and do not give the disbeliever any authority over it, such as peace and armistice treaties - the Messenger (pbuh) concluded an armistice treaty with the Quraysh in the armistice treaty of Hudaybiyah.
Ayrıca birbirlerine saldırmama antlaşmaları yapmak da caizdir; Peygamber (ﷺ), Benu Damra ve Benu Mudlic ile saldırmama antlaşmaları yapmıştır. Aynı şekilde dostane ilişkiler üzerine antlaşmalar yapmak da caizdir; çünkü Peygamber (ﷺ), Yahudilerle dostane ilişkiler üzerine bir antlaşma yapmıştır ve benzeri.
Also permitted are treaties to not commit acts of aggression against one another; the Messenger (pbuh) concluded treaties to not commit acts of aggression with Bani Damra and Bani Mudlij. In the same manner, treaties upon friendly relations are permitted since the Messenger (pbuh) concluded a treaty upon friendly relations with the Jews and so on.
İkinci kategori antlaşmalar, Devlet zorluk ve sıkıntı içinde olduğunda ona gerekli olan antlaşmalardır ve bunlara izin verilir; örneğin, bir Devlet Küfür sistemiyle yönetilmeye devam ederken ondan Cizye alınmasına ilişkin bir antlaşma ya da bizimle tarafsız kalması karşılığında ona para veren bir Devletle yapılan bir antlaşma gibi.
The second category of treaties are those which are necessary for the State if it is in a position of difficulty and constraint, and these are permitted, such as a treaty to take Jizya from a State while it remains ruled by a Kufr system, or a treaty with a State giving it money in exchange for its neutrality with us.
Üçüncü kategori, yasaklanmış olan antlaşmalardır; bunlar koruma antlaşmaları, daimi tarafsızlık antlaşmaları ve daimi sınırları belirleyen antlaşmalar ile hava alanlarının ve askeri üslerin kiralanmasına dair antlaşmalar ve benzeri diğer her şeydir. Bu antlaşmalara izin verilmez, çünkü antlaşmanın konusu caiz değildir: koruma, kâfire Müslümanlar üzerinde yetki verir ve Müslümanların güvenliğini küfrün güvenliği haline getirir. Daimi tarafsızlık caiz değildir, çünkü Müslümanların otoritesini azaltır. Daimi sınırların belirlenmesi caiz değildir, çünkü bu, İslam'a davetin taşınmamasını ve Cihad hükümlerinin askıya alınmasını anlamına gelir. Hava alanlarının kiralanması caiz değildir, çünkü bu, kâfirlere Dârü'l-İslâm üzerinde yetki verir; aynı durum askeri üsler için de geçerlidir.
The third category are those treaties which are prohibited, such as treaties of protection, or permanent neutrality and treaties which delineate permanent borders, and those for leasing airfields and military bases and anything else similar. These treaties are not permitted, because the subject of the treaty is not permitted, since protection gives the disbeliever authority over the Muslims, and makes the security of the Muslims the security of disbelief (Kufr). Permanent neutrality is not permitted, because it reduces the authority of the Muslims. Delineating permanent borders is not permitted because it means not carrying the call to Islam and the suspension of the rules of Jihad. Leasing airfields is not permitted because it gives the disbelievers authority over Dar Al-Islam and the same applies to military bases.
Askeri antlaşmalara gelince, Peygamber ﷺ'in şu sözü sebebiyle bunlar haramdır:
As for military treaties, they are forbidden due to the words of the Prophet :
.» لا تَسْتَضِيئُوا بِنَارِ الْمُشْرِكِيَ «.
.» لا تَسْتَضِيئُوا بِنَارِ الْمُشْرِكِيَ «.
“Müşriklerin ateşinden ateş almayın” (Ahmed ve Nesâî tarafından rivayet edilmiştir). Bir kavmin ateşi, savaştaki düzenlerinin bir mecazıdır. Bu, şu sözüne binaen de yasaktır:
“Do not take light from the fire of the polytheists (the Mushrikin)” (reported by Ahmad and Al-Nasa’i), and the fire of a people is a metaphor for their structure in war. It is also forbidden due to his words :
. » فَلَنْ أَسْتَعِيَ بُِِشْرِكٍ «.
. » فَلَنْ أَسْتَعِيَ بُِِشْرِكٍ «.
“Bir müşrikten yardım istemem” (Müslim, Aişe (r.a.)'dan rivayet etmiştir). Ve Aişe (r.a.)'dan Ebu Davud ve İbn Mace'de (rivayet edilmiştir):
“I do not seek help from a polytheist (Mushrik)” (reported by Muslim from Aisha(ra)). And from Aisha(ra) in Abu Dawud and Ibn Maja:
.» إِنَّا لا نَسْتَعِيُ بُِِشْرِكٍ «.
.» إِنَّا لا نَسْتَعِيُ بُِِشْرِكٍ «.
"Müşrik (ortak koşan) birinden hiçbir yardım istemeyiz" ve onun sözleri:
“We do not want any help from a polytheist (Mushrik)” and his words:
. » لاَ نَسْتَعِيُ بِالْكُفَّارِ عَلَى الْمُشْرِكِيَ «.
. » لاَ نَسْتَعِيُ بِالْكُفَّارِ عَلَى الْمُشْرِكِيَ «.
“Müşriklere karşı kâfirlerden yardım istemeyiz” (Sa'îd b. el-Munzir'den İbn Ebî Şeybe tarafından rivayet edilmiştir).
“We do not seek help from the disbelievers against the polytheists” (reported by Ibn Abi Shayba from Sa’id b. Al- Mundhir).
Ahmed ve Ebu Davud'un Zi Mahmar'dan rivayet ettiğine göre, o şöyle demiştir: "Allah'ın Elçisi'nin (ﷺ) şöyle buyurduğunu işittim: 'Rumlarla güvenli bir barış yapacaksınız; siz ve onlar, arkalarındaki bir düşmana karşı birlikte savaşacaksınız.'"
With regard to what is reported by Ahmad and Abu Dawud from Dhi Makhmar who said: I heard the Messenger of Allah (pbuh) say: .» تُصَالحُِونَ ال رومَ صُلْحًا آمِنًا، وَتَغْزُونَ أَنْتُمْ وَهُمْ عَدُوًّا مِنْ وَرَائِهِمْ «.
"Bizanslılarla güvenli bir barış yapacaksınız; sonra siz ve onlar, arkalarındaki bir düşmanla savaşacaksınız." – onun sözleri:
“You will make a secure peace with the Byzantines, then you and they will fight an enemy behind them.” – his words:
. » تَغْزُونَ أَنْتُمْ وَهُمْ عَدُوًّا مِنْ وَرَائِهِمْ «.
. » تَغْزُونَ أَنْتُمْ وَهُمْ عَدُوًّا مِنْ وَرَائِهِمْ «.
"and you and they will fight an enemy behind them" ifadesinin, onların Devleti'ni değil, tek tek Romalıları kastettiği düşünülmektedir; çünkü (Peygamber) şöyle buyurmuştur:
“and you and they will fight an enemy behind them” is taken to mean individual Romans, and not their State, and that is because he said:
. » تُصَالحُِونَ ال رومَ صُلْحًا آمِنًا، وَتَغْزُونَ «.
. » تُصَالحُِونَ ال رومَ صُلْحًا آمِنًا، وَتَغْزُونَ «.
“Güvenli bir barış yapacaksınız, Bizanslılarla savaşacaksınız” sözü ve Müslümanlarla kâfirler arasındaki antlaşma yalnızca onlar Cizye’yi kabul edip Müslümanların yönetimi altına girdiklerinde söz konusudur; çünkü İslam, Müslümanların savaştıkları kâfirlere üç seçenek arasında tercih yaptırmasını emretmiştir: İslam, Cizye veya savaş. Eğer antlaşma yapılmış ve onlar kâfir iseler, bu ancak Cizye ödeyip İslam bayrağı altına girmeleri durumunda gerçekleşebilirdi. Dolayısıyla “antlaşma yapacaksınız” sözü, onların o dönemde Müslümanların bayrağı altında bulunduklarına ve bu nedenle o zaman bireyler olduklarına işarettir. Bu durum Romalılarla yaşananlarla da desteklenmektedir. Müslümanlar onlarla savaşmış, onları yenmiş ve topraklarını ele geçirmişlerdir; Romalılar ise Müslümanlarla bireyler olarak savaşmışlardır, fakat Roma Devleti, arkalarında bulunan başka bir düşmana karşı İslam Devleti ile birlikte savaşmamıştır. Bu da rivayetteki kastın Devlet olarak Romalılar değil, bireysel Romalılar olduğunu teyit etmektedir. Bütün delilleri bir araya getirip uzlaştırmak ve hepsinden yararlanmak için bu şekilde yorumlamak zorunludur; Usûl-i Fıkıh’ta bilindiği gibi, iki delili kullanmak, birini değersiz saymaktan daha iyidir ve delilleri tercih etmeye, onları uzlaştırmak mümkün olmadıkça başvurulmaz. Buna göre, müşriklerden Devlet olarak yardım istenmesine izin veren hiçbir delil bulunmadığı açıktır; aksine deliller, hiçbir kayda bağlı kalmaksızın bunun aleyhinde açıktır.
“You will make a secure peace with the Byzantines, and you will fight” and the treaty between the Muslims and disbelievers is only when they accept the Jizya and to enter under the rule of the Muslims, since Islam ordered the Muslims to give the disbelievers they fight the choice between three: Islam, Jizya or war. If the treaty occurred and they were disbelievers, this could not happen except in the situation they were paying Jizya and their falling under the Islamic flag. So, therefore, his words: “you will make a treaty” is an indication that they were under the flag of the Muslims, and so they would be individuals at that time, and this is supported by what happened with the Romans. The Muslims fought and defeated them, and occupied their lands, and the Romans fought with the Muslims as individuals, but the Roman State did not fight alongside the Islamic State against another enemy behind them. This confirms that what is meant by the narration is individual Romans, and not as a State, and it is obligatory to interpret it in this way in order to reconcile and use all of the evidences – as is well known in Usul Al-Fiqh, using the two evidences is better than voiding one of them, and there is no recourse to weighing the evidences unless reconciling them is not possible. Accordingly it is clear that there is no evidence which permits seeking the help of the polytheists as a State; rather the evidences are explicit against that without any restriction.
Bu maddenin delilleri şunlardır.
These are the evidences for this Article.