۳.۳ معنای مالکیت
3.3 The Meaning of Ownership
حق مالکیت فردی، حقی قانونی است که برای فرد وجود دارد و بر اساس آن او میتواند داراییهای منقول و غیرمنقول را در اختیار داشته باشد. این حق توسط قانونگذاری و فرهنگ حمایت و تعیین میشود. حق مالکیت، علاوه بر آنکه منفعتی دارای ارزش پولی (مالی) است که شرع آن را تعیین کرده، نشان میدهد که فرد بر آنچه در اختیار دارد تسلط دارد. او میتواند در آن همانگونه تصرف کند که بر کارهای اختیاری خود تسلط دارد. بنابراین حق مالکیت در چارچوب اوامر و نواهی الله (سبحانه و تعالی) تعیین میشود.
The right of individual ownership is a legal right of the individual who has the right to possess movable and immovable assets. This right is protected and determined by legislation and culturing. The right of ownership, besides being an interest of monetary (financial) value determined by Shar’a, indicates that the individual has control over what He possesses. He may dispose of it in the same way that He has control over his optional actions. The right of ownership is thus determined within the limits of the commands and prohibitions of Allah (swt).
تعیین مالکیت در وسایل قانونی تصرف که به وسیلهٔ آنها حق مالکیت تعیین میشود، و در مواردی که مجازات ممکن است یا نباشد نیز آشکار است. نمونههای آن عبارتاند از تعریف سرقت، تعریف غارت و تعریف تصرف غیرقانونی. این تعیین همچنین در حق تصرف در مالکیت آشکار است، جایی که برخی موارد تصرف مجاز و برخی دیگر ممنوعاند، و در تعریف این موارد و نمود مصادیق آنها. وقتی اسلام مالکیت را تعیین میکند، آن را بر اساس کمیت تعیین نمیکند، بلکه بر اساس کیفیت آن تعیین میکند، همانگونه که در موارد زیر نشان داده شده است: