۱۰.۳ احکام زمینها
10.3 The Rules of Lands
زمین دارای «رقبه» (خود زمین) و «منفعت» است. رقبه آن اصل و بنیاد آن است و منفعت آن بهرهبرداری از آن در کشاورزی و سایر کاربردهاست. اسلام هم مالکیت رقبه زمین را جایز دانسته و هم مالکیت منفعت آن را، و برای هر یک از آنها احکامی قرار داده است. در مورد مالکیت رقبه زمین باید بررسی کرد. اگر کشوری که این زمین را دربرمیگیرد از راه فتح گشوده شده باشد، آنگاه رقبه زمین متعلق به دولت خواهد بود و زمین، «خراجی» به شمار میآید، مگر آنکه در جزیرة العرب واقع شده باشد.
Land has a neck (the land itself) and a benefit. Its neck is its origin, and its benefit is its use in farming and other uses. Islam allows the ownership of the neck of the land as it allows the ownership of its benefit, and has put rules for each of them. With regard to the ownership of the neck of the land this has to be examined. If the country which includes this land has been opened by conquest, then the neck of the land will be owned by the State, and the land would be Kharaji land, except if it was in the Arab Peninsula.
اگر آن سرزمین به صورت صلحآمیز فتح شده باشد، این موضوع نیز باید بررسی شود. اگر در قرارداد صلح تصریح شده باشد که زمین متعلق به مسلمانان است، و دولت مردم را در زمین خودشان ساکن کرده باشد در ازای خراجی که به دولت میپردازند، آنگاه این خراج دائمی باقی میماند. زمین چنین سرزمینی تا روز قیامت خراجی باقی میماند، حتی اگر صاحبانش اسلام آورده باشند یا مالکیت آن از طریق خرید و فروش یا هر راه دیگری به مسلمانان منتقل شده باشد.