۲۵.۷ اقتصاد ملی
25.7 National Economy
نظریهٔ اقتصاد ملی با مفهوم «حمایت فرهنگی» پیوند دارد که از نظریهٔ صنایع سنگین برگرفته شده است. طرفداران نظریهٔ اقتصاد ملی معتقدند که رشد اقتصادی یک ملت باید علاوه بر قدرت اقتصادی، قدرت سیاسی را نیز برای آن فراهم کند. آنان بر این باورند که رشد هر کشوری از سه مرحله میگذرد: مرحلهٔ شبانی/کشاورزی، سپس مرحلهٔ کشاورزی/صنعتی، و آنگاه مرحلهٔ کشاورزی/صنعتی/تجاری. کشوری به قدرت واقعی دست نمییابد مگر آنکه نیروی دریایی، مستعمرات و جمعیتی با مهارتهای گوناگون به دست آورد. افزون بر این، هماهنگی میان نیروهای تولیدی و رشد اقتصادی ضروری است و این هماهنگی شرط بنیادین قدرت سیاسی به شمار میآید. آنان همچنین معتقدند که اگرچه پیوندهای اقتصادی بینالمللی از رقابت آزاد سود میبرند، این امر وابسته به آن است که همهٔ کشورهای رقیب در توسعهٔ توان خود به کمال برسند؛ و برای تحریک این توسعه باید از صنعت حمایت شود. اما کشاورزی از هیچ حمایتی برخوردار نخواهد بود و اجازه خواهد داشت هر نوع محصولی را بدون محدودیت یا شرط صادر کند، و قیمتهای آن بر اساس بازار آزاد تعیین خواهد شد. بنابراین، نظریهٔ اقتصاد ملی در اصل صنعتگرا است. این نظریه بیان میکند که ملتهایی که خواهان قدرتمند شدناند باید مشتاق گذار از مرحلهٔ کشاورزی به صنعت باشند، زیرا در کشور کشاورزی، بخش بزرگی از نیروهای تولیدی، یعنی نیروی کار، و بخش قابل توجهی از منابع طبیعی، یعنی مواد خام، بیکار و بهرهبردارینشده باقی میمانند. از این رو، برای سرمایهگذاری بر نیروی کار و منابع طبیعی باید همراه با کشاورزی، برنامهٔ صنعتی نیز آغاز شود. کشوری که اقتصاد خود را صرفاً بر کشاورزی استوار کند، از توان اقتصادی و سطح زندگیای که کشوری با پایهٔ کشاورزی/صنعتی دارد، برخوردار نخواهد بود. نظریهٔ اقتصاد ملی وجود صنعت در کنار کشاورزی را ضروری میداند تا کشور بتواند از نظر اقتصادی روی پای خود بایستد. بنابراین، مفهوم اقتصاد ملی در واقع نظریهٔ حمایتگرایی را بر صنعت اعمال میکند و در نتیجه محدودیتها و تعرفههای مناسب را تنها بر واردات و صادرات صنعتی تحمیل میکند، و در همان حال، نظریهٔ تجارت آزاد را بر کشاورزی اعمال میکند و آن را از هرگونه محدودیت تجاری آزاد میگذارد.