۲۱.۵ جزیہ (سرشماری کا ٹیکس)
21.5 The Head Tax (Jizya)
جزیه حقی است که خداوند (سبحانه و تعالی) مسلمانان را مجاز ساخته است تا آن را از کافران به عنوان نشانهی تسلیم ایشان در برابر حکومت اسلام دریافت کنند. این مال، صندوقی عمومی است که میتواند برای رفاه تمامی رعایا هزینه شود. جزیه هر سال واجب میشود و نمیتوان آن را از پیش دریافت کرد. مشروعیت جزیه در متن قرآن کریم ثابت شده است. خداوند (سبحانه و تعالی) میفرماید:
The Jizya is a right that Allah (swt) enabled the Muslims to take from the Kuffar as a submission from their part to the rule of Islam. It is a general fund that can be spent on the welfare of the subjects as a whole. It becomes due every year and cannot be collected beforehand. The Jizya is established through the text of the Qur’an. Allah (swt) says:
«تا آنگاه که با فروتنی و از سر رضایت، جزیه را بپردازند و خود را زیردست احساس کنند» [At-Tauba: 29]
“Until they pay the Jizya with willing submission (from their hands) and feel themselves subdued” [At-Tauba: 29]
ابوعبید در کتاب الاموال از قول الحسن بن محمد روایت کرده که گفت: «رسول خدا ﷺ به مجوس هجر نامه نوشت و آنان را به اسلام دعوت کرد: هرکه اسلام آورد، از او پذیرفته میشود، و هرکه نپذیرد، جزیه بر او مقرر میگردد، به شرط آنکه گوشت ذبیحهاش خورده نشود و زنانش به نکاح درنیایند.» جزیه تا زمانی که کافران در کفر خود باقی باشند، از ایشان گرفته میشود و اگر اسلام آورند، از آنان ساقط میگردد. جزیه بر سر (فرد) مقرر میشود نه بر مال؛ بنابراین از هر یک از افراد کافر گرفته میشود، نه بر اساس ثروت. واژه جزیه از «الجزاء» (به معنای کیفر و پاداش) گرفته شده است. از این رو، جزیه به عنوان کیفر کافر بودن گرفته میشود، و این بدان معناست که جز با اسلام آوردن، ساقط نمیشود. همچنین جزیه از کافرانی که در جنگ شرکت میکنند ساقط نمیشود، زیرا جزیه در قبال حمایت از ایشان وضع نشده است. جزیه تنها از فردی گرفته میشود که توانایی پرداخت آن را داشته باشد، زیرا خداوند (سبحانه) میفرماید: