Een andere vorm van eigendom is datgene wat individuen onttrekken aan de eigendommen van anderen zonder een alternatieve eigendom of inspanning te leveren. Deze vorm omvat vijf soorten.

Another means of ownership is that which the individuals take from the properties of others without giving an alternate property or an effort. This means includes five types.

1. Beloningen die individuen aan elkaar geven. Dit kan tijdens hun leven zijn, zoals een schenking en een geschenk, of na hun dood, zoals de bezittingen van een testament. An-Nisai en Ibn Ishaq hebben overgeleverd in de levensgeschiedenis van de Profeet (Seerah) van de Boodschapper van Allah ﷺ via ’Amr ibn Shu’aib van zijn vader, van zijn grootvader, dat toen de afgevaardigden van Hawazin naar de Profeet ﷺ kwamen en Hem vroegen om de bezittingen die Hij van hen als buit had verkregen aan hen terug te geven, de Profeet ﷺ zei: “De buit die van mij en van de zonen van ’Abdul-Muttalib is, is voor jullie,” met andere woorden: het is een schenking van mij aan jullie. Ibn’ Asakir heeft overgeleverd van Abu Hurairah dat de Profeet ﷺ ook zei: “Wissel geschenken uit onder jullie, zodat jullie van elkaar houden.” Het werd overgeleverd door Bukhari van Ibn ’Abbas dat de Profeet ﷺ zei: “Wij stellen geen slecht voorbeeld; degene die zijn schenking terugvordert, is als de hond die zijn braaksel teruggeeft.” Er is geen verschil tussen een ongelovige en een moslim wat betreft de schenking en het geschenk. Het geven van een geschenk aan een ongelovige is toegestaan, en het accepteren van wat hij geeft is gelijk aan het accepteren van wat een moslim geeft. Er is overgeleverd van Asma, de dochter van Abu Bakr, die zei: “Mijn moeder bezocht mij terwijl zij nog een afgodendienaar (Mushrik) was, ingesloten in het verbond dat de Boodschapper van Allah ﷺ met Quraish had (Verdrag van Hudaibiyyah), dus ik raadpleegde de Profeet: ‘O Profeet ﷺ van Allah! Mijn moeder heeft liefde voor mij, moet ik haar een geschenk geven?’ Hij ﷺ zei: ‘Ja.’” Bukhari heeft overgeleverd van Abu Hameed As-Sa’idi, die zei dat de koning van Ayla de Profeet ﷺ een witte muilezel en een gewaad als geschenk gaf. Aangezien de schenking (Hiba) en het geschenk (Hadiyyah) het vrijwillig geven van bezit tijdens het leven zijn, is de bezitting van het testament (Wasiyah) het vrijwillig geven van bezit na de dood. Allah (SWT) zegt,

1. Rewards which the individuals give to each other. This could be in their lifetime such as a grant and a gift, or after their death such as the property of a will. An-Nisai and Ibn Ishaq narrated in the Seerah of the Messenger of Allah (pbuh) from ’Amr ibn Shu’aib from his father, from his grandfather that when the delegates of Hawazin came to the Prophet (pbuh) and asked Him to return to them the properties which He had gained from them as spoils, the Prophet (pbuh) said: “The spoils which belong to me and to the sons of ’Abdul-Muttalib are for you,” in other words they are a grant from me to you. Ibn’ Asakir narrated from Abu Hurairah that the Prophet (pbuh) also said: “Exchange gifts amongst yourselves so that you love each other.” It was narrated by Bukhari from Ibn ’Abbas that the Prophet (pbuh) said: “We do not set the bad example; the one who claims back his grant is like the dog which returns back its vomit.” There is no difference between a disbeliever and a Muslim concerning the grant and the gift. Granting a gift to the disbeliever is permitted and accepting that which He gives is like accepting that which a Muslim gives. It is narrated from Asma, daughter of Abu Bakr, who said: “My mother visited me while she was still a polytheist (Mushrik), included in the covenant which the Messenger of Allah (pbuh) had with Quraish (Treaty of Hudaibiyyah), so I consulted the Prophet, ‘O Prophet (pbuh) of Allah! My mother has love for me, should I give her a present?’ He (pbuh) said: ‘Yes.’” Bukhari narrated from Abu Hameed As-Sa’idi, who said that the King of Ayla gave the Prophet (pbuh) a white mule and a dress as a gift. As the grant (Hiba) and the gift (Hadiyyah) are the voluntary giving of property during the lifetime, the property of the will (Wasiyah) is the voluntary giving of property after the death. Allah (swt) says,

“Aan jullie is voorgeschreven, wanneer een van jullie de dood nadert en vermogen achterlaat, dat hij een testament maakt voor zijn ouders en verwanten.” [Al-Baqarah: 180] Er werd overgeleverd door Bukhari dat Sa’ad ibn Waqqas zei: “Ik was eenmaal ziek in Makkah tot het punt waarop ik de dood naderde. De Profeet ﷺ kwam mij bezoeken. Dus zei ik: ‘O Boodschapper van Allah ﷺ, ik heb groot vermogen, en niemand erft van mij behalve mijn dochter. Kan ik twee derde van mijn bezit nalaten?’ Hij ﷺ zei: ‘Nee.’ Ik zei: ‘De helft ervan?’ Hij ﷺ zei: ‘Nee.’ Ik zei: ‘Een derde ervan?’ Hij ﷺ zei: ‘Het derde is groot (genoeg). Het is beter om je kinderen rijk achter te laten dan hen arm en bedelend bij de mensen achter te laten.’” Zo wordt de persoon, door middel van de gift, de schenking of het nagelaten vermogen, eigendom gegeven van hetgeen aan hem is geschonken, verleend of nagelaten.

“It is prescribed for you, when one of you approaches death, if you leave wealth, that it be bequeathed unto his parents and relatives.” [Al-Baqarah: 180] It was narrated by Bukhari that Sa’ad ibn Waqqas said: “I was ill once in Makkah to the point I was approaching death. The Prophet (pbuh) came to visit me. So I said: ‘O Messenger of Allah, I have great wealth, and nobody inherits from me except my daughter. Can I bequeath two thirds of my property?’ He (pbuh) said: ‘No.’ I said: ‘Half of it?’ He (pbuh) said: ‘No.’ I said: ‘One third of it?’ He (pbuh) said: ‘The third is big (enough). It is better to leave your children rich than to leave them poor and begging from the people.’” Thus the person, by the means of the gift, the grant or the bequeathed property, is given ownership of the thing gifted, granted or bequeathed to him.

2. Eigendom dat aan een persoon verschuldigd is als vergoeding voor een schade die hem is toegebracht, zoals het bloedgeld en het geld voor een verwonding. Allah (SWT) zei:

2. Property due to a person as a recompense for a harm which had befallen him, such as the blood money and the wound money. Allah (swt) said:

“Wie een gelovige per ongeluk doodt, moet een gelovige slaaf vrijlaten en het bloedgeld aan de familie van de gedode betalen.” [An-Nisa: 92] An-Nisai overleverde dat de Profeet ﷺ een brief schreef aan de mensen van Yemen en deze met Amr ibn Hazm stuurde; deze bevatte: “Het bloedgeld voor de (gedode) persoon is 100 kamelen.” Wat betreft het geld voor verwondingen, An-Nisai overleverde van al-Zuhri, van Abu Bakr ibn Mohammed ibn ’Amr ibn Hazm, van zijn vader, van zijn grootvader, dat de Profeet ﷺ een brief schreef waarin stond: “Het bloedgeld wordt betaald in het geval van de afgesneden neus, de tong, de twee lippen, de twee testikels, de penis, de ruggengraat en de twee ogen. De helft van het bloedgeld wordt betaald voor één been. Voor de wond die tot in het hoofd reikt (zelfs het schrapen van de hoofdhuid), een derde van het bloedgeld, en voor de wond die tot in de maag reikt, of tot in een ander lichaamsdeel, een derde van het bloedgeld. Voor de wond die de botten breekt, 15 kamelen.” Het bloedgeld voor degene die opzettelijk is gedood, is verschuldigd aan zijn erfgenamen door de dader. Ibn Majah overleverde van ’Amr ibn Al-Ahwas dat de Profeet ﷺ zei: “Degene die een misdaad begaat, doet dat enkel tegen zichzelf.” In het geval van onopzettelijke doodslag, zoals de doodslag die lijkt op opzettelijke doodslag of die door een fout is begaan, hebben de erfgenamen van de gedode het recht om het bloedgeld op te eisen van de nauwe verwanten van de dader. Bukhari overleverde van Abu Hurairah, die zei: “Twee vrouwen uit Hudhail kregen ruzie; een van hen wierp een steen naar de ander en doodde haar en het embryo in haar baarmoeder. Zij klaagden bij de Profeet ﷺ. Hij oordeelde dat het bloedgeld voor het embryo van de vrouw een slaaf (mannelijk of vrouwelijk) was, en Hij oordeelde dat het bloedgeld van de vrouw voor haar nauwe verwanten (’Aqilah) was.” ’Aqilah betekent degene die de ’Aqal draagt. ’Aqal betekent hier het bloedgeld. ’Aqilah omvat alle nauwe verwanten van de dader: vaders, zonen, broers, ooms (vadersbroers) en hun zonen. Als de dader geen ’Aqilah heeft, wordt het bloedgeld genomen uit de staatskas (Bayt al-Mal), omdat de Boodschapper van Allah ﷺ het bloedgeld betaalde van de Ansari die werd gedood in Khaybar uit de staatskas (Bayt al-Mal). Er werd ook overgeleverd dat een man werd gedood in een menigte in de tijd van ’Umar en zijn dader niet bekend was, waarna ’Ali tegen ’Umar zei: “O Leider van de Gelovigen, geen bloed van een moslim gaat verloren, dus betaal zijn bloedgeld uit de staatskas (Bayt al-Mal).” Wat betreft verwondingen zoals breuken (fracturen) van het hoofd of het gezicht, of het afsnijden (amputeren) van een lichaamsdeel of een stuk vlees, of de beperking van een zintuig zoals het verlies van gehoor, zicht en verstand waarbij een van deze verwondingen een persoon treft, dan verdient hij vergoeding voor deze verwondingen volgens de gedetailleerde regels van elk lichaamsdeel in elk geval. Door middel van het bloedgeld dat aan een persoon toekomt uit het bloedgeld van de gedode, of voor het beschadigde lichaamsdeel, of voor het beperkte zintuig, wordt deze persoon eigenaar van dat geld of dat vermogen.

3. Het huwelijksgeld en andere aanvullende zaken (zoals een huis, geschenken) van het huwelijkscontract die aan de vrouw verschuldigd zijn, zijn eigendom volgens de gedetailleerde regels van het huwelijk. Dit bezit is geen uitwisseling van een tegenprestatie, omdat de echtgenoten wederzijds een voordeel (tevredenheid) uitwisselen. Het is eerder verschuldigd door de uitspraak van de Shar’ah. Allah (SWT) zei:

3. The marriage money and other additional things (such as a house, gifts) of the marriage contract due to the woman are owned according to the detailed rules of marriage. This property is not an exchange of a benefit because the couples mutually exchange benefit (satisfaction). It is rather due through the Statement of Shar’ah. Allah (swt) said:

“En geef de vrouwen (met wie jullie trouwen) hun huwelijksgift als een vrijgevige schenking” [An-Nisa: 4], oftewel vrijwillig, en door het verschuldigde geld te nemen dat Allah (SWT) heeft voorgeschreven. Dit geld is een geschenk, omdat elk van het paar geniet van zijn partner. Ahmad overleverde van Anas, die zei: “Abdurrahman ibn ’Awf droeg een gewaad van saffraan, waarna de Profeet ﷺ zei: ‘Ben je gepassioneerd verliefd?’ Hij zei: ‘O Boodschapper van Allah, ik ben met een vrouw getrouwd.’ De Profeet ﷺ zei: ‘Welke gift heb je haar gegeven?’ Hij zei: ‘Het gewicht van een dadelpit aan goud.’ De Profeet ﷺ zei: ‘Moge Allah je zegenen. Maak zelfs met één schaap een feestmaal.’” 4. De gevonden eigendommen (Luqatah). Als een persoon iets verloren heeft gevonden, moet de zaak worden onderzocht. Als het voorwerp bewaard kan worden en beschreven kan worden aan mensen, zoals goud, zilver, juwelen of kleding, en het was buiten het gebied van het verboden (Haram) (de Kaaba), dan is het toegestaan om het op te pakken voor bezit. Dit is vanwege wat Abu Dawud overleverde van ’Abdullah ibn ’Amr ibn al-’As dat de Boodschapper van Allah ﷺ werd gevraagd over verloren zaken die van de weg werden opgeraapt, en Hij ﷺ zei: “Wat er ook van gevonden wordt op een gebruikte weg of in een dorp, je moet de beschrijving ervan gedurende één jaar aankondigen. Als de eigenaar komt, is het van hem, anders is het van jou, en er is een plicht op zoals bij een verborgen schat (één vijfde aan de Staat).” Als het gevonden voorwerp in het verboden (Haram) is gevonden, wordt het niet beschouwd als Luqatah, omdat de Luqatah van het verboden (Haram) verboden is volgens wat is gekomen in de overlevering (Hadith) overgeleverd van ’Abdurrahman ibn ’Uthman dat de Boodschapper van Allah ﷺ de hadj (pelgrim) verbood om dergelijke zaken op te pakken. In dat geval is het niet toegestaan om het op te pakken, behalve om het te beschermen voor de eigenaar, omdat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Niemand is toegestaan om een gevallen voorwerp op te pakken, behalve degene die ernaar op zoek is,” zoals overgeleverd door Bukhari.

“And give unto women (whom you marry) free gift of their marriage portions” [An-Nisa: 4] i.e. willingly, and by taking the due money which Allah (swt) prescribed. This money is a gift, because each of the couple enjoys his partner. Ahmad narrated about Anas who said: “Abdurrahman ibn ’Awf was wearing a dress of saffron so He (pbuh) said: ‘Are you passionately in love?’ He said: ‘O Messenger of Allah, I have married a woman.’ The Prophet (pbuh) said: ‘What gift did you give to her?’ He said: ‘A date seed weight of gold.’ The Prophet (pbuh) said: ‘May Allah bless you. Make a feast even with one sheep.’” 4. The picked up property (Luqatah). If a person found a lost thing, the matter has to be examined. If the thing could be saved and be described to people such as gold, silver, jewellery or dresses, and it was away from the area of the Haram (the Ka’bah) then it is allowed to be picked up for possession. This is because of what Abu Dawud narrated from ’Abdullah ibn ’Amr ibn al-’As that the Messenger of Allah (pbuh) was asked about lost things picked up from the road and He said: “Whatever of it was found in a used road or a village, you have to announce its description for one year. If its owner came, it is his, otherwise it is yours, and there is duty on it as on hidden treasure (one-fifth to the State).” If the found thing was found in the Haram it is not considered Luqatah because the Luqatah of the Haram is prohibited according to what came in the Hadith narrated from ’Abdurrahman ibn ’Uthman that the Messenger of Allah (pbuh) forbade the Hajj (pilgrim) from picking such things. In that case it is not permitted to pick it except to protect it for its owner because the Messenger of Allah (pbuh) said: “No one is allowed to pick a fallen thing except the one who is looking for it,” as narrated by Bukhari.

Als het gevonden voorwerp niet van een soort is die bewaard kan worden omdat het niet geschikt zou blijven, zoals bijvoorbeeld voedsel zoals een meloen en dergelijke, dan heeft de persoon de keuze tussen het opeten ervan en de prijs ervan aan de eigenaar betalen indien deze wordt gevonden, of het verkopen ervan en de prijs ervan gedurende één jaar te houden. Dit alles is in het geval van Luqatah (een gevonden voorwerp) dat gewoonlijk geclaimd zou worden omdat het een waarde heeft en de eigenaar het niet zou hebben genegeerd als het verloren was gegaan. Als het van de onbeduidende zaken was, zoals een stuk fruit of een stuk voedsel (ter waarde van een mondvol) en dergelijke, dan hoeft hij de beschrijving ervan niet aan te kondigen en mag hij het onmiddellijk bezitten.

If the found thing was not of the kind that can be saved as it will not remain suitable, like for example, food such as a melon and the like, then the person has a choice between eating it and paying its price to its owner if found, or selling it and keeping its price for one year. All this is in the case of Luqatah (a picked thing) which would usually be claimed as it has a value and its owner would not have ignored it if it was lost. If it was of the trivial things such as a piece of fruit or a piece of food (mouthfuls worth) and the like, He does not need to announce its description and He may own it at once.

5. Beloning die wordt gegeven aan de kalief en degenen wiens werk wordt beschouwd als het besturen. Dit wordt hen niet gegeven in ruil voor hun werk, maar eerder als een vergoeding omdat zij verhinderd worden hun eigen zaken te bedrijven. Deze heersers bezitten de eigendom vanaf het moment dat zij deze in ontvangst nemen, omdat Allah (SWT) het voor hen toegestaan (Halal) heeft gemaakt. Abu Bakr nam een eigendom aan als vergoeding voor het feit dat hij verhinderd werd om handel te drijven, toen hem werd gevraagd al zijn inspanningen te leveren in de zorg voor de zaken van de moslims, en de metgezellen (Sahabah) bereikten consensus (Ijma’) over datgene.

5. Recompense given to the Khalifah and those whose work is considered to be ruling. This is not given to them in exchange for their work, but rather as a recompense for being prevented from practising their own business. These rulers own the property from the moment they take it because Allah (swt) made it Halal for them. Abu Bakr took a property as a recompense for being prevented from trading when He was asked to exert all of his effort in taking care of the Muslims affairs, and the Sahabah made Ijma’a on that.

Al deze vijf soorten of eigenschappen — de gift, schadevergoeding, huwelijksschat, Luqatah en de vergoeding aan de heersers — worden in alle gevallen niet verkregen in ruil voor een ander goed of voor een inspanning. Het bezit van het goed in deze gevallen is een van de juridische middelen van eigendom waardoor de persoon het verkregen goed bezit.

All these five types or properties, the gift, recompense for damage, marriage money, Luqatah and recompense to the rulers, in all cases are not possessed in exchange for another property or for an effort. Possessing the property in these cases is one of the legal means of ownership by which the person owns the taken property.