Dit wordt Qiradh genoemd, en het is de partnerschap van een persoon met kapitaal. Het betekent dat de één zijn kapitaal aan een ander persoon geeft om er mee te handelen voor Hem, en de resulterende winst wordt onder hen verdeeld volgens wat zij zijn overeengekomen. Het verlies in de Mudharaba is niet onderhevig aan de overeenkomst van de partners, maar aan datgene wat in de Shar’a is vastgesteld. Dit verlies wordt door de Shar’a gedefinieerd als enkel op het kapitaal, niets ervan komt voor rekening van de persoon (Mudharib). Zelfs als de kapitaalpartner en de mudharib zouden overeenkomen dat winst en verlies onder hen worden verdeeld, zou de winst tussen hen zijn, terwijl het verlies enkel op het kapitaal rust. Dit komt doordat de vennootschap vergelijkbaar is met vertegenwoordiging (Wikala) en de agent (Wakeel) niet garant staat. Het verlies komt enkel voor rekening van de opdrachtgever (Muwakkil). Dit is vanwege wat ‘Abdurraziq overleverde in Al-Jam’i van ‘Ali (ra): “Het verlies (Al-Wadhi’a) is op het kapitaal en de winst is volgens wat zij zijn overeengekomen.” De persoon verliest echter geen kapitaal, hij verliest enkel wat hij aan inspanning heeft uitgegeven, en het verlies blijft op het kapitaal. Mudharaba is niet geldig totdat het kapitaal aan de werker (‘Amil) is gegeven en hij volledige vrijheid daarboven krijgt, omdat Mudharaba het overhandigen van het kapitaal aan de Mudharib vereist. In Mudharaba moet het aandeel van de werker worden vastgesteld en moet het kapitaal dat in het Mudharaba-contract wordt gebruikt een bepaald bedrag zijn. Het is ongeldig voor de eigenaar van het kapitaal om met de Mudharib te werken, zelfs als Hij dat heeft bepaald. Dit komt doordat Hij geen recht heeft om te beschikken over het kapitaal dat tot de vennootschap behoort, namens de vennootschap. Het is de mudharib die beschikt en werkt, en Hij heeft volledige controle over het kapitaal. Dit komt doordat het contract van de vennootschap werd gesloten op de persoon van de Mudharib en het kapitaal van de partner. Het wordt niet toegerekend aan het lichaam van de eigenaar van het kapitaal, die als een vreemde voor de onderneming wordt beschouwd en niet het recht heeft om te beschikken over wat ook maar tot de onderneming behoort. De Mudharib is echter in zijn beschikking beperkt tot datgene waarmee de eigenaar van het kapitaal toestemming heeft gegeven. Hij is niet toegestaan in strijd met hem te handelen, aangezien hij handelt met toestemming. Indien hij hem toestaat uitsluitend met wol te handelen of hem verbiedt de goederen over zee te verschepen, dan heeft de eigenaar dit recht om hem in deze zaken te beperken. Dit betekent echter niet dat de eigenaar van het kapitaal beschikt binnen de onderneming. Het betekent eerder dat de Mudharib beperkt is binnen de grenzen die door de eigenaar van het kapitaal zijn vastgesteld. Ondanks dit alles is de beschikking over de onderneming uitsluitend voorbehouden aan de werker (Mudharib), en heeft de eigenaar van het kapitaal geen recht op beschikking.

This is called loaning (Qiradh), and it is the partnership of a body with property. It means that one pays his property to another person so as to trade with it for Him and the resulting profit is divided amongst them according to what they stipulated. The loss in the Mudharaba is not subject to the agreement of the partners but rather to that which came in the Shar’a. This loss is defined by Shar’a to be only on the property, none of it is upon the body (Mudharib). Even if the capital partner and the mudharib were to agree that the profit and loss is divided among them, the profit would be between them while the loss is only on the property. This is because the company is similar to representation (Wikala) and the agent (Wakeel) does not guarantee. The loss is upon the principal (Muwakkil) only. This is due to what ‘Abdurraziq narrated in Al-Jam’i from ‘Ali (ra): “The loss (Al-Wadhi’a) is on the property and the profit is according to what they stipulated.” The body however does not lose property, it loses what it spent of effort only and the loss remains on the property. Mudharaba would not be valid until the property is given to the worker (‘Amil) and He is given a free hand over it, because Mudharaba requires handing over the property to the Mudharib. In Mudharaba, the share of the worker must be defined and the property used in the Mudharaba contract must be of a defined amount. It is invalid for the owner of the property to work with the Mudharib, even if He stipulated to do so. This is because He has no right to dispose of the property that belongs to the company, on the company’s behalf. It is the mudharib who disposes and works, and He has full control over the property. This is because the contract of the company was concluded on the body of the Mudharib, and the property of the partner. It is not concluded on the body of the owner of the property, who is like a foreigner to the company and who does not have the right to dispose of anything which belongs to the company. However, the Mudharib is restricted in his disposal to that with which the owner of the property permitted. He is not allowed to disagree with Him because He disposes by permission. If He permitted Him to trade with wool only or He prevented Him from shipping the goods by sea, the owner has this right to restrict Him in these matters. However, this does not mean that the owner of the property disposes in the company. Rather it means that the Mudharib is restricted within the limits defined by the owner of the property. Despite this, the disposal in the company is confined to the worker (Mudharib) only, and the owner of property has no right of disposal.

Een vorm van Mudharaba is waarbij twee vermogens (van twee personen) een partnerschap aangaan met het lichaam van een van hen. Dus als twee personen samen drieduizend van iets hadden, waarbij de een tweeduizend had en de ander duizend, en de eigenaar van de tweeduizend de ander toestemming gaf om over het kapitaal te beschikken zodat de winst tussen hen door de helft wordt gedeeld, dan zou de vennootschap geldig zijn. De werker zou de eigenaar zijn van de duizend items als een Mudharib voor de eigenaar van de tweeduizend, en zou ook zijn partner zijn. Op dezelfde manier zou Mudharaba kunnen plaatsvinden door het partnerschap van het kapitaal van twee personen en het lichaam van een derde persoon. Al deze zijn vormen van Mudharaba.

One form of Mudharaba is where two properties (of two persons) enter into partnership with the body of one of them. So if two persons had between them three thousand of something, one of them having two thousand and the other one thousand, and the owner of the two thousand permitted the other to dispose of the capital so that the profit is divided between them by halves, the company would be valid. The worker would be the owner of the one thousand of the items as a Mudharib to the owner of the two thousand, and would also be his partner. Similarly, Mudharaba could be through the partnership of the capital of two persons and the body of a third person. All these are forms of the Mudharaba.

Mudharaba is toegestaan door de Shar’a vanwege de overlevering dat “Al-’Abbas ibn ‘Abdul-Muttalib het kapitaal van de Mudharaba betaalde en bepaalde voorwaarden stelde aan de Mudharib.” Deze (informatie) bereikte de Boodschapper van Allah ﷺ en Hij stemde ermee in. De consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) werd vastgesteld dat de Mudharaba is toegestaan. Ibn Abu Sheeba overleverde van ‘Abdullah ibn Hameed van zijn vader van zijn grootvader “dat ‘Umar ibn Al-Khattab hem het bezit van een wees gaf als een Mudharaba, zodat hij ermee werkte en winst maakte, en ‘Umar het overschot met hem verdeelde.” Ibn Qudamah overleverde in Al- Mughni van Malik ibn al-’Alaa ibn ‘Abdurrahman van zijn vader van zijn grootvader dat “‘Uthman hem bezit leende als een Mudharib (Qaradh).” Er werd ook overgeleverd van ibn Mas’oud en Hakeem ibn Hizam dat ‘zij beiden een lening (Qaridha) aangingen.’ Dit alles gebeurde met de kennis van de metgezellen (Sahabah) en er werd van niemand gerapporteerd dat hij het oneens was met de gang van zaken of de geldigheid ervan ontkende, wat hun consensus (Ijma’) over de Mudharaba bevestigt.

Mudharaba is allowed by Shar’a due to the narration that “Al-’Abbas ibn ‘Abdul-Muttalib used to pay the property of the Mudharaba and put certain conditions on the Mudharib.” This (information) reached the Messenger of Allah (pbuh) and He consented to it. Ijma’a of the Sahaba was established that the Mudharaba is allowed. Ibn Abu Sheeba narrated from ‘Abdullah ibn Hameed from his father from his grandfather “that ‘Umar ibn Al-Khattab gave Him the property of an orphan as a Mudharaba so He worked with it and gained a profit, and ‘Umar divided the surplus with him.” Ibn Qudamah narrated in Al- Mughni from Malik ibn al-’Alaa ibn ‘Abdurrahman from his father from his grandfather that “‘Uthman loaned Him property as a Mudharib (Qaradh).” It was also narrated from ibn Mas’oud and Hakeem ibn Hizam that ‘the two of them entered into loan (Qaridha).’ All of this occurred with the knowledge of the Sahaba and none was reported to disagree with the proceedings or deny their validity, confirming their Ijma’a on the Mudharaba.