Elke landeigenaar is verplicht zijn land te gebruiken. De eigenaar die hulp nodig heeft om het land te gebruiken, wordt geholpen door de staatskas (Bayt al-Mal). Als hij het gebruik van het land drie opeenvolgende jaren verwaarloost, wordt het aan hem ontnomen en aan een ander persoon gegeven. ’Umar ibn Al-Khattab zei: “Degene die (iets) omheint, heeft er na drie jaar geen recht meer op.” Yahya ibn Adam rapporteerde van Amru ibn Shu’aib, die zei: “De Profeet ﷺ schonk land aan sommige mensen van Mazina of Johaina en zij verwaarloosden het. Andere mensen kwamen en bewerkten het. ’Umar zei: ‘Als het land door mij of door Abu Bakr was geschonken, zou ik het hebben teruggegeven (aan die mensen). Maar aangezien het was geschonken door de Boodschapper van Allah ﷺ, zou ik dat niet doen.’ En Hij zei: ‘Wie een land drie jaar verwaarloost zonder het te gebruiken en een ander persoon komt en het gebruikt, dan wordt het van hem.’” Wat bedoeld wordt met de woorden van ’Umar is dat het land niet langer dan drie jaar werd gebruikt. Als het een schenking van Abu Bakr was, dan waren er minder dan drie jaar verstreken, en als het van ’Umar was, waren er eveneens minder dan drie jaar verstreken. Als een schenking van de Boodschapper van Allah ﷺ was, waren er echter meer dan drie jaar verstreken, dus kon het niet worden teruggegeven aan degenen aan wie de schenking was gegeven.

Every landlord is obliged to use his land. The owner, who is in need of help for using the land, is helped by the Bait ul-Mal. If He neglects the use of the land for three continuous years it is taken from Him and given to another person. ’Umar ibn Al-Khattab said: “The one who fences (something) has no right in it after three years.” Yahya ibn Adam reported from Amru ibn Shu’aib, who said: “The Prophet (pbuh) granted land to some people from Mazina or Johaina and they neglected it. Other people came and cultivated it. ’Umar said: ‘If the land was granted by me or by Abu Bakr, I would have returned it back (to those people). But since it was granted by the Messenger of Allah (pbuh) I would not.’ And He said: ‘Whoever neglected a land for three years without using it and another person came and used it, it becomes his.”’ What is meant by the words of ’Umar is that the land was not used for more than three years. If it was a grant from Abu Bakr, then less than three years had passed and if it was from ‘Umar, less than three years had passed as well. As a grant from the Messenger of Allah (pbuh), however more than three years had passed, so it could not be returned back to those who were given the grant.

Abu Ubayd rapporteerde in het boek Al-Amwal van Bilal ibn al-Harith al-Muzni dat de Profeet ﷺ hem heel al-Aqeeq had geschonken. Hij zei dat tijdens de tijd van ’Umar, hij (’Umar) tegen Bilal zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ heeft je de plaats niet geschonken om het af te zetten tegen de mensen, maar om het te gebruiken. Neem er dus zoveel van als je kunt bekostigen en geef de rest terug.” Daarom is het consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) dat wie zijn land drie jaar lang verwaarloost, het land van hem wordt afgenomen en aan een ander persoon wordt gegeven.

Abu Ubayd reported in the book of Al-Amwal from Bilal ibn al-Harith al-Muzni that the Prophet (pbuh) had granted Him all of al-Aqeeq. He said that during the time of ’Umar, He (’Umar) said to Bilal, “The Messenger of Allah (pbuh) did not grant you the place to fence it against the people but to use it. So take of it as much as you can afford and return the rest of it.” Therefore it is Ijma’a of the Sahabah that whoever neglected his land for three years, would have the land taken away from Him and given to another person.

Op deze manier wordt de landeigenaar toegestaan om op zijn land te planten met gebruik van zijn eigen werktuigen, zaden, dieren en arbeid; en hij heeft het recht om arbeiders in te huren om erop te werken. Als hij het niet kan gebruiken, dan kan de Staat hem helpen. Indien de landeigenaar dit niet doet, moet hij het aan een ander persoon geven om erop te planten, als een schenking zonder vergoeding. Als hij dit niet doet en het in bezit houdt, krijgt hij een periode van drie jaar. Als hij het gedurende drie jaar verwaarloost, zal de Staat het van hem overnemen en aan iemand anders schenken. Het wordt overgeleverd door Yahya ibn Adam in het boek Al-Kharaj dat Yunus overleverde van Muhammad ibn Ishaq van ’Abdullah ibn Abu Bakr, die zei: “Bilal ibn al-Harith ibn al-Muzni kwam naar de Boodschapper van Allah ﷺ en vroeg dat Hij hem een bepaald stuk land zou schenken; de Profeet ﷺ schonk hem een groot stuk land. Toen ’Umar de macht overnam, zei hij tegen Bilal: ‘O Bilal, jij vroeg de Boodschapper van Allah ﷺ om jou groot land te schenken, dus Hij schonk het aan jou; en de Boodschapper van Allah ﷺ was er niet aan gewend om iets achter te houden waar om gevraagd werd om te geven, en jij kunt dit land niet beheren.’ Bilal zei: ‘Ja.’ ’Umar zei: ‘Kijk dus naar het deel dat je kunt beheren en behoud het, en het deel dat je niet kunt gebruiken, geef het aan ons zodat we het onder de moslims kunnen verdelen.’ Bilal zei: ‘Ik zweer bij Allah, ik zal dat niet doen met een land dat de Boodschapper van Allah ﷺ aan mij heeft geschonken.’ ’Umar zei: ‘Bij Allah, je moet het doen.’ Dus ’Umar nam het deel dat hij niet kon gebruiken van hem over en verdeelde het onder de moslims.” Het is volkomen duidelijk dat de persoon die land bezit maar er niet op kan planten en het gedurende drie jaar verwaarloost, het door de Staat zal laten afnemen en aan een ander zal laten geven, zoals ’Umar ibn Al-Khattab had gedaan met Bilal al-Muzni met betrekking tot het land van de mijnen van al-Qabliyah.

In this way the landlord is allowed to plant upon his land by use of his tools, seeds, animals and labour; and He has the right to employ labourers to work on it. If He cannot use it then the State may help him. If the landlord does not do this He has to give it to another person, to plant upon it, as a grant without recompense. If He does not do this and He keeps hold of it He is given a period of three years. If He neglects it for three years, the State will take it from Him and grant it to someone else. It is narrated by Yahya ibn Adam in the book of Al-Kharaj that Yunus narrated from Muhammad ibn Ishaq from ’Abdullah ibn Abu Bakr, who said: “Bilal ibn al-Harith ibn al-Muzni came to the Messenger of Allah (pbuh) and asked that He grant Him a certain land; the Prophet (pbuh) granted Him a large piece of land. When ’Umar took the authority He said to Bilal, ‘O Bilal you asked the Messenger of Allah (pbuh) to grant you large land so He granted it to you; and the Messenger of Allah (pbuh) was not used to holding back anything He was asked to give and you can’t manage this land.’ Bilal said: ‘Yes.’ ’Umar said: ‘So look at the part which you can manage and hold it, and the part which you are not able to use give it to us so as to divide it amongst Muslims.’ Bilal said: ‘I swear by Allah I will not do that to a land the Messenger of Allah (pbuh) gave to me.’ ’Umar said: ‘By Allah you must do it.’ So ’Umar took from Him the part He could not use and divided it amongst the Muslims.” It is quite clear that the person who owns land but cannot plant upon it and who neglects it for three years, will have it taken from Him by the State and given to another person, as ’Umar ibn Al-Khattab had done with Bilal al-Muzni with regard to the land of the mines of al-Qabliyah.

Concluderend: land wordt verkregen door omheining, door toewijzing van de kalief, door bewerking, door erfelijkheid en door handel. De teksten die zijn overgeleverd met betrekking tot het in beslag nemen van land van degene die het drie jaar lang heeft verwaarloosd, hebben melding gemaakt van degene die het land heeft omheind en degene aan wie het land door de kalief is toegekend. Zij hebben geen melding gemaakt van andere soorten landeigenaren, zoals de erfgenaam, degene die het land bewerkt en de koper. Dus, staat het verwaarlozen van enig land dat aan een persoon toebehoort gedurende drie jaar de kalief toe om het van hem af te nemen en aan een ander te geven? Of is dit specifiek voor degene die een dood land heeft omheind, en degene aan wie het land door de kalief is toegekend? Om deze vraag te beantwoorden, merken wij op dat het omheinen van land vergelijkbaar is met het kopen ervan, het erven ervan, of enige andere wijze van eigendom vanuit het oogpunt van het beschikken over het land en het bezit ervan. Als degene die het land heeft omheind het zou verkopen, zou hij de prijs ervan bezitten omdat het een recht is in ruil voor eigendom, dus is het toegestaan om hiervoor een vergoeding te ontvangen. Daarnaast, als degene die het land heeft omheind sterft, wordt het eigendom van het land overgedragen aan zijn erfgenamen, net als de rest van de bezittingen waarover zij beschikken, en zij worden onder hen verdeeld volgens de regels van de sharia. Dit is ook vergelijkbaar met degene aan wie de kalief een stuk land toewijst. Daarom hebben degene die een land omheint en degene aan wie een land is toegekend, geen specifieke verdienste die hen onderscheidt van de andere landeigenaren, wat het in beslag nemen van het land van hen, indien het drie jaar lang verwaarloosd is, specifiek voor hen zou maken met uitsluiting van de rest van de landeigenaren die het land bezitten via andere wijzen van eigendom. Ook bezitten zij niet die verdienste die het omheinen en het toewijzen van land tot een beperking maakt voor het in beslag nemen van het land indien het drie jaar lang verwaarloosd is. Wat betreft het argument dat de teksten specifiek slechts hen noemden, dit duidt niet op een beperking, omdat dit geen beschrijving is, wat betekent dat het in beslag nemen van het land van degene die het verwaarloost, enkel komt doordat hij het bezat door omheining of schenking. Het is eerder een tekst die één enkel lid van het Mutlaq (onbeperkte) noemt, waarbij land wordt ingenomen van één type eigenaar als hij het verwaarloost. De tekst is algemeen en het noemen van eigendom door omheining en schenking is slechts een vermelding van één lid van het Mutlaq (onbeperkte), geen beperking die anderen uitsluit. Echter, indien de tekst betrekking heeft op een specifiek incident, moet dit worden onderzocht. Indien het een redenering bevat, dan wordt het een algemene tekst in de betreffende zaak. De tekst in kwestie duidt op een redenering, namelijk het in beslag nemen van het land na drie jaar vanwege het verwaarlozen van de bewerking ervan. Het verwaarlozen van het land gedurende drie jaar is de grondreden (Illah) voor het in beslag nemen ervan. De reden voor het in beslag nemen van het land van degene die het heeft omheind, is dus omdat hij het drie jaar lang heeft verwaarloosd, en niet omdat hij een eigenaar is door omheining, of omdat hij een eigenaar door omheining is die het land heeft verwaarloosd. De omheining van het land duidt niet aan dat dit de reden is voor het in beslag nemen ervan, noch op zichzelf (de omheining), noch door het te combineren met verwaarlozing. Integendeel, verwaarlozing alleen is de zaak die de grondreden (Illah) voor het in beslag nemen ervan aangeeft. Dus het verwaarlozen van het land is een grondreden (Illah) die meedraait met de gereasonde regel, in aanwezigheid en afwezigheid. Waar ook de verwaarlozing van het land door de eigenaar gedurende drie jaar plaatsvindt, zal het van hem worden ingenomen, of hij het nu bezat door omheining, door schenking, door erfenis of door enige andere wijze. Indien de eigenaar door omheining zijn land niet drie jaar lang heeft verwaarloosd, zal het niet van hem worden ingenomen.

Daarnaast is het omheinen van land, zoals vermeld door ’Umar (vrede zij met hem) in de overlevering (Hadith) van de Boodschapper van Allah ﷺ: “Iedereen die een land omheint (Muhtajir) heeft geen....”, een indirecte uitdrukking van het eigendom ervan; aangezien het gebruikelijk is dat de eigenaar van het land het land omheint door de grenzen ervan met stenen te omringen, zodat het als zijn eigendom bekend staat en onderscheiden kan worden van het eigendom van anderen. Het is geen voorwaarde dat hij stenen eromheen plaatst om een omheiner genoemd te worden. Integendeel, het plaatsen van planten of bomen op de grenzen van het land, het graven van een sloot, of het uitvoeren van enig werk dat aangeeft dat hij het bezit, dit alles wordt (Ihtijar) genoemd, en degene die dat bij een land doet, wordt een omheiner (Muhtajir) genoemd. De Boodschapper van Allah ﷺ zegt in een andere overlevering (Hadith) die is overgeleverd door Abu Dawud: “Wie een land heeft omringd met een omheining...” De overlevering (Hadith) impliceert dat het ommuuren (omheinen) van het land een indirecte uitdrukking is van het eigendom ervan, volgens de taalkundige betekenis van het woord “omheind”. Taalkundig verwijst het woord Ihtajara naar iets wat men in zijn schoot legt of omhelst. Ihtijara (ommuurd) met betrekking tot een land betekent dat men het heeft omhelst, wat duidt op het eigendom ervan. Daarom zal de betekenis van de overlevering (Hadith) zijn dat wie een land heeft omhelst (er eigenaar van is), na drie jaar geen recht meer heeft, of hij nu stenen op de grenzen heeft geplaatst, of het met een omheining heeft omringd, of iets anders heeft gedaan dat zijn eigendom ervan aangeeft.

In addition, fencing of the land as mentioned by ’Umar (ra.) in the Hadith of the Messenger of Allah (pbuh): “Anyone who fences a land (Muhtajir) has no....” is an indirect expression of its ownership; as it is usual that the owner of the land fences the land by encircling its borders with stones, so as to be known as his property, and be differentiated from the property of others. It is not a condition that He puts stones around it so as to be called a fencer. Rather, to put plants or trees on the borders of the land or to dig a ditch, or carry out any work which indicates that He possesses it, all this is called (Ihtijar), and the one who does that to a land is called a fencer (Muhtajir). The Messenger of Allah (pbuh) says in another Hadith that is narrated by Abu Dawud: “Whoever encircled a land by a fence...” The Hadith implies that walling (fencing) of the land is an indirect expression of its ownership, according to the linguistic meaning of the word “fenced.” Linguistically, the word Ihtajara refers to something one puts in his lap or embraces. Ihtijara (walled) with respect to a land, means one embraced it, meaning ownership of it. Therefore the meaning of the Hadith will be that whoever embraced a land (owned it), has no right after three years, whether He put stones on its borders, or He encircled it by a fence, or He did anything that indicates his ownership of it.

Dit is het argument met betrekking tot de tekst. Echter, met betrekking tot wat ’Umar volgde, en waarover de rest van de metgezellen zwijgzaam bleef, beval ’Umar dat het land dat de Boodschapper van Allah ﷺ aan Mazina had geschonken en dat anderen bewerkten, aan degenen die het bewerkten moest worden gegeven, en Hij verhinderde Mazina om het in te nemen. Hij zei ook: “Wie een land drie jaar verwaarloost zonder het te bewerken, en een ander persoon bewerkt het, dan wordt het van hem.” Deze uitspraak van ’Umar is algemeen, aangezien Hij zei: “Wie een land verwaarloost...” Hij zei ook tegen Bilal ibn al-Harith al-Muzni: “De Boodschapper van Allah ﷺ heeft je geen land geschonken om het af te bakenen tegen de mensen, maar Hij heeft het je geschonken om het te gebruiken, dus neem het deel dat je kunt beheren en geef de rest terug.” Hij nam feitelijk van Hem terug wat hij niet in staat was te gebruiken. Het beperken van deze beslissing tot enkel geschonken land zonder een duidelijk bewijs van specificatie is niet toegestaan; het zou in plaats daarvan algemeen moeten blijven. Het feit dat het incident plaatsvond bij de persoon aan wie het land was geschonken, is slechts een beschrijving van een incident en is niet beperkt tot dat incident.

This is the argument with regard to the text. However, with regard to what ’Umar followed, and the rest of the companions kept silent on, ’Umar ordered that the land which the Messenger of Allah (pbuh) granted to Mazina which others cultivated, be given to those who cultivated it, and He prevented Mazina from taking it. He also said: “Whoever neglected a land for three years without cultivating it, and some other person cultivated it, it would be his.” This speech of ’Umar is general, as He said: “Whoever neglected a land…” He also said to Bilal ibn al-Harith al- Muzni “The Messenger of Allah (pbuh) did not grant you land to fence it against the people, rather He granted it you to use it, so take the part which you can manage, and return the rest of it.” He actually took from Him that which He was unable to use. Limiting this decision to granted land alone without a clear evidence of specification is not allowed, rather it should stay general. The fact that the incident occurred with the person who was granted the land is just an expression about an incident, and is not limited to that incident.

Daarom wordt het land van elke landeigenaar die het land gedurende drie jaar verwaarloost, van hem afgenomen en aan een ander gegeven, ongeacht de wijze waarop hij eigenaar van het land was. Wat ertoe doet is de verwaarlozing van het land en niet de wijze van het eigendom ervan. Het is niet juist om te zeggen dat dit betekent dat het eigendom van mensen zonder recht wordt afgenomen. Dit komt doordat de Shar’a aan landeigendom een andere betekenis heeft gegeven dan aan het eigendom van roerende goederen of het eigendom van gebouwen: zij heeft landeigendom bedoeld voor het bewerken ervan. Als het land gedurende de door de Shar’a bepaalde periode wordt verwaarloosd, dan heeft de landeigenaar de betekenis van het eigendom ervan genegeerd. De Shar’a heeft het eigendom van het land bepaald voor landbouw, hetzij door bewerking, schenking, erfenis, koop of andere middelen. Zij heeft ook het ontnemen van het eigendom ervan bepaald door verwaarlozing. Dit is alles met het oog op voortdurende landbouw en het gebruik van het land.

Therefore, every landlord who neglects the land for three years has his land taken from Him and given to another, whatever his means of ownership of the land was.What matters is the neglecting of the land and not the means of its ownership. It is not true to say that this means taking the property of people without right. This is because Shar’a gave land ownership a meaning different to that of the ownership of moveable properties or the ownership of buildings: it made land ownership for cultivating it. If it was neglected for the period determined by the Shar’a, then the landlord would have ignored the meaning of its ownership. Shar’a has made the ownership of the land for farming whether by cultivation, granting, inheritance, buying or other means. It also made the stripping of the ownership of it, by negligence. This is all for the purpose of continual farming and use of the land.