De uitgaven van de staatskas (Bayt al-Mal) zijn gebaseerd op zes principes:

The expenditures of the Bait ul-Mal are based upon six principles:

1. De uitgaven waarvoor de Schatkist als beheerder optreedt, en dit zijn de Zakah-gelden (Zakah). Deze zullen aan degenen die hiervoor in aanmerking komen worden betaald, afhankelijk van de beschikbaarheid. Indien de middelen beschikbaar zouden zijn voor de Schatkist in de sectie van de Zakah (Zakah), zouden ze worden betaald aan degenen die behoren tot de acht categorieën die in de Qur’an als hun recht worden genoemd. Deze middelen moeten aan hen worden betaald. Echter, indien deze middelen niet beschikbaar zijn, vervalt de verplichting tot betaling aan degenen die in aanmerking komen; dat wil zeggen: indien de middelen niet beschikbaar zijn voor de Schatkist in de sectie van de Zakah (Zakah), dan zal aan geen van de acht categorieën geld uit het Zakah-fonds worden gegeven en hoeft de Staat geen geld te lenen in afwachting van het heffen van de Zakah (Zakah).

1. The expenditures for which the Treasury acts as custodian, and these are the Zakat funds. These will be paid to those eligible subject to availability. If the funds were available to the Treasury in the Zakat section, they would be paid to those among the eight categories mentioned in the Qur’an as their right. These funds must be paid to them. However, if these funds were not available, this waives their payment to those eligible; i.e. if the funds were not available to the Treasury in the Zakat section, then none of the eight categories would be given any money from the Zakat fund and the State would not have to borrow any money pending the levying of Zakat.

2. De uitgaven die verschuldigd zijn aan de Schatkist in de vorm van “I’aalah”, oftewel financiële ondersteuning en met betrekking tot het ondernemen van de plicht van jihad; zoals het uitgeven aan de behoeftigen, de arme en de reiziger, en dergelijke uitgaven voor jihad. De aanspraak op deze uitgaven is niet afhankelijk van de beschikbaarheid, want het is een recht dat moet worden vervuld, ongeacht of er middelen beschikbaar waren voor de Schatkist of niet. Indien de middelen dus beschikbaar waren, moeten deze onmiddellijk worden betaald. Echter, indien de middelen niet beschikbaar waren en indien men vreesde dat het uitstellen van de betaling een ernstige ontbering zou veroorzaken, dient de Staat het geld onmiddellijk te lenen, in afwachting van de inning bij de moslims, om het vervolgens terug te betalen. Indien men niet vreesde dat er een ontbering zou worden veroorzaakt, dan zou het principe: “Het wordt uitgesteld naar de tijd van gemak” van toepassing zijn. De betaling zou dan worden uitgesteld totdat de middelen zijn geheven, waarna zij aan degenen die daar recht op hebben, worden betaald.

2. The expenditures which are due on the Treasury by way of “I’aalah” i.e. financial support and with regard to undertaking the duty of Jihad; such as spending on the destitute, the indigent and the traveller, and such as the spending on Jihad. The eligibility of this expenditure is not subject to availability, for it is a right that must be fulfilled whether funds were available to the Treasury or not. Hence, if the funds were available, they must be paid at once. However, if the funds were not available and if it were feared that a serious hardship would be caused by delaying the payment, the State should borrow the money at once, pending its collection from the Muslims, and then pay it back. If it were not feared that a hardship would be caused, then the principle: “It is delayed to the time of ease” would apply. Hence, payment would be deferred until the funds are levied and then they would be paid to those eligible.

3. De uitgaven die verschuldigd zijn aan de Schatkist op de wijze van “Badal”, oftewel vergoeding of toelage, wat betekent dat de middelen verschuldigd zijn aan mensen die een dienst aan de Staat hebben geleverd en geld hebben ontvangen voor hun diensten; zoals de salarissen van soldaten, ambtenaren, rechters, leraren en dergelijke. Daarom zijn dergelijke betalingen ook niet onderhevig aan beschikbaarheid. Dit zijn rechten die moeten worden vervuld, ongeacht beschikbaarheid of schaarste, oftewel of de middelen nu beschikbaar zijn in de Schatkist of niet. Als de middelen beschikbaar zijn, moeten ze onmiddellijk worden betaald; als ze niet beschikbaar zijn, is de Staat verplicht ze beschikbaar te maken door te nemen wat ook nodig is van de Moslims. Als er gevreesd wordt dat het uitstellen van de betaling ernstige ontbering zou veroorzaken, moet de Staat het geld onmiddellijk lenen, in afwachting van de inning bij de Moslims, om het vervolgens terug te betalen. Als er niet gevreesd zou worden dat er ontbering zou worden veroorzaakt, dan zou het principe: “Het wordt uitgesteld naar de tijd van gemak” van toepassing zijn. De betaling zou dan worden uitgesteld totdat de middelen zijn geheven, waarna ze aan degenen die er recht op hebben, worden betaald.

3. The expenditures which are due upon the Treasury by way of “Badal” i.e. recompense or allowance, meaning that the funds are owed to people who rendered a service to the State, they took money for their services; such as the salaries of soldiers, civil servants, judges, teachers and the like. Hence, such payments are also not subject to availability. These are rights that must be fulfilled regardless of availability or scarcity i.e. whether the funds were available in the Treasury or not. If the funds are available, they should be paid immediately; if they are not available, the State would be obliged to make them available by taking whatever is needed from the Muslims. If it is feared that a serious hardship would be caused by delaying the payment, the State should borrow the money at once, pending its collection from the Muslims and then pay it back. If it were not feared that a hardship would be caused, then the principle: “It is delayed to the time of ease” would apply. Hence, payment would be deferred until the funds are levied and then they would be paid to those eligible.

4. De uitgaven die verschuldigd zijn aan de Schatkist, en waarvan de betalingen verschuldigd zijn op de wijze van “Maslahah” (belang (Maslahah)), d.w.z. welzijn, en “Irfaq”, d.w.z. openbare voorzieningen, echter zonder vergoeding; met andere woorden, de betalingen worden uitgegeven aan een reeks voorzieningen zonder enige opbrengsten of inkomsten, zoals wegen, watervoorzieningen, moskeeën, scholen, ziekenhuizen en elke andere soortgelijke voorziening waarvan de beschikbaarheid als een noodzaak wordt beschouwd en waarvan de niet-beschikbaarheid ontbering voor de moslimgemeenschap (Ummah) zou veroorzaken. Daarom is de betaling voor deze voorzieningen niet afhankelijk van de beschikbaarheid van middelen. Integendeel, het is een verplichte aansprakelijkheid, ongeacht de beschikbaarheid of schaarste. Dus, als er contant geld beschikbaar is voor de Schatkist, moet dit aan deze voorzieningen worden uitgegeven; en als het niet beschikbaar is in de Schatkist, verschuift de verantwoordelijkheid naar de moslimgemeenschap (Ummah); wat dan ook vereist is voor dergelijke projecten wat betreft financiering, zou dan worden geïnd bij de moslimgemeenschap (Ummah) om de kosten te dekken, waarna de Schatkist aan deze projecten zou uitgeven. Dit komt doordat elke uitgave op de wijze van welzijn en zonder rendement, en waarvan de niet-betaling ontbering zou veroorzaken, een bindende uitgave is, of de middelen nu beschikbaar zijn of niet. Als er contant geld beschikbaar is voor de Schatkist, wordt het een plicht voor de Staat om aan deze voorzieningen uit te geven en de plicht wordt van de moslims afgeweken, maar als het niet beschikbaar was, dan ligt de verantwoordelijkheid bij hen om het voor de Schatkist te voorzien en vervolgens wordt het een verplichte uitgave voor de Schatkist.

4. The expenditures that are due on the Treasury, and whose payments are due by way of “Maslaha” i.e. welfare and “Irfaq” i.e. public utilities, however without recompense; in other words the payments are spent on a host of utilities without any returns or revenues, such as roads, water services, mosques, schools, hospitals and any other similar utility whose availability is considered a necessity and whose non availability would cause hardship to the Ummah. Hence, the payment for these utilities is not subject to availability of funds. Rather they are an obligatory liability regardless of availability or scarcity. So, if the cash were available to the Treasury, it should be then spent on these utilities; and if it were not available in the Treasury, the onus would be shifted to the Ummah; thus whatever is required for such projects in terms of finance would be collected from the Ummah in order to meet the costs, then the Treasury would spend on these projects. This is because any expenditure by way of welfare and without a return, and whose non-payment would cause a hardship would be a binding expenditure whether the funds are available or not. If the cash was available to the Treasury, it becomes a duty upon the State to spend on these utilities and the duty would be waived off the Muslims, But if it was not available, then the onus would be on them to provide it for the Treasury and consequently it becomes a compulsory expenditure on the Treasury.

5. De uitgaven die verschuldigd zijn aan de Schatkist, en waarvan de betalingen verschuldigd zijn op de wijze van “Maslahah” (belang (Maslahah)), d.w.z. welzijn, en “Irfaq”, d.w.z. openbare voorzieningen, en zonder vergoeding; mits de schaarste hiervan geen ontbering zou veroorzaken voor de moslimgemeenschap (Ummah), zoals het aanleggen van een andere weg terwijl er al een weg bestaat, of het bouwen van een ziekenhuis terwijl er al een ander bestaat dat in staat is om adequate dienstverlening te bieden, of het aanleggen van een weg waarvoor mensen een alternatieve weg in de nabijheid kunnen vinden of iets dergelijks. In dit geval zouden de uitgaven aan dergelijke projecten uitsluitend afhankelijk zijn van de beschikbaarheid. Indien de middelen dus beschikbaar zijn voor de Schatkist, zouden deze aan dergelijke projecten moeten worden besteed; anders vervalt de plicht tot dergelijke uitgaven uit de Schatkist en zijn de moslims niet verplicht om de kosten van dergelijke projecten te dekken, omdat zij in essentie niet verplicht zijn voor de moslims.

5. The expenditures that are due upon the Treasury, and whose payments are due by way of “Maslaha” i.e. welfare and “Irfaq” i.e. public utilities, and without recompense; however, the scarcity of which would not cause hardship to the Ummah, such as the building of another road while a road exists, or the building of a hospital while another exists and is capable of providing adequate service, or the building of a road for which people can find an alternative road nearby or anything similar. In this case, the spending on such projects would be subject to availability only. Hence, if the funds were available to the Treasury, they should then be spent on such projects; otherwise, the duty of such expenditure on the Treasury would be waived and the Muslims would not be obliged to meet the costs of such projects, because in essence, they are not obligatory upon the Muslims.

6. De uitgaven die als noodzaak op de Schatkist rusten, zoals hongersnood, overstroming, aardbeving of een aanval door een vijand. De betaling van dergelijke uitgaven is niet afhankelijk van de beschikbaarheid; de verantwoordelijkheid ligt bij de Staat om dergelijk geld te verstrekken, ongeacht de beschikbaarheid of schaarste. Indien er contant geld beschikbaar is, dient dit onmiddellijk te worden betaald, en indien dit niet het geval is, verschuift de verplichting naar de Moslims; in dat geval moet het geld onmiddellijk van de Moslims worden geheven en in de Schatkist worden geplaatst om aan hen uit te geven. Indien er gevreesd wordt dat een vertraging in het heffen van het geld tot ontbering kan leiden, moet de Staat in dat geval het benodigde geld lenen en ter beschikking stellen van de Schatkist, om vervolgens het geld onmiddellijk uit te keren aan degenen die daar recht op hebben, en de schuld later af te lossen met wat er van de Moslims wordt geïnd.

6. The expenditures that are due upon the Treasury by way of emergency, such as famine, flood, earthquake or attack by an enemy. The payment of such expenditure is not subject to availability; rather the onus is upon the State to provide such money regardless of availability or scarcity. If the cash is available, it should be paid immediately, and if it was not, then the obligation would shift to the Muslims; in this case the money should be levied from the Muslims at once and it should be placed in the Treasury in order to spend on them. If it was feared that a delay in levying the money could cause hardship, the State must in this case borrow the necessary money and place it at the disposal of the Treasury, then pay out the money at once to those eligible and pay off the debt from what it collects from the Muslims later.