Het recht op individueel eigendom is een juridisch recht van het individu dat het recht heeft om roerende en onroerende goederen te bezitten. Dit recht wordt beschermd en vastgesteld door wetgeving en cultivering. Het recht op eigendom duidt, naast het een belang van monetaire (financiële) waarde te zijn dat door de Shar’a is vastgesteld, erop dat het individu controle heeft over wat hij bezit. Hij mag erover beschikken op dezelfde manier als hij controle heeft over zijn vrijwillige handelingen. Het recht op eigendom wordt dus vastgesteld binnen de grenzen van de geboden en verboden van Allah (SWT).

The right of individual ownership is a legal right of the individual who has the right to possess movable and immovable assets. This right is protected and determined by legislation and culturing. The right of ownership, besides being an interest of monetary (financial) value determined by Shar’a, indicates that the individual has control over what He possesses. He may dispose of it in the same way that He has control over his optional actions. The right of ownership is thus determined within the limits of the commands and prohibitions of Allah (swt).

De vaststelling van eigendom is duidelijk zichtbaar in de juridische middelen van bezit waarlangs het recht op eigendom wordt bepaald, en in de gevallen waarin straffen wel of niet van toepassing kunnen zijn. Voorbeelden hiervan zijn de definitie van diefstal, de definitie van overval en de definitie van illegale toe-eigening. Deze vaststelling is ook duidelijk zichtbaar in het recht op beschikking over het eigendom, waarbij sommige gevallen van beschikking zijn toegestaan en andere gevallen verboden zijn, en in de definitie van deze gevallen en de manifestatie van hun incidenten. Wanneer de Islam eigendom vaststelt, doet zij dit niet op basis van hoeveelheid, maar eerder op basis van de wijze waarop, zoals getoond in de volgende zaken:

The determination of ownership is evident in the legal means of possession by which the right of ownership is decided, and in the cases to which punishments may or may not be applicable. Examples of this are the definition of theft, the definition of robbery and the definition of illegal seizure. This determination is also evident in the right of disposal of the ownership, where some cases of disposal are allowed, and some other cases are prohibited, and in the definition of these cases and the manifestation of their incidents. When Islam determines ownership it does not determine it by quantity but rather by its manner as shown in the following matters:

1. Het bepaalde het eigendom met betrekking tot de middelen van bezit en het investeren van de eigendom, in plaats van de hoeveelheid van de bezeten eigendom.

1. It determined ownership in respect of the means of possession and investing of the property, rather than in the amount of the property owned.

2. Het bepaalde de wijze van afhandeling.

2. It determined the manner of disposal.

3. Het feit dat de eigendom van Kharaji-land toebehoort aan de Staat, en niet aan individuen.

3. The fact that the Kharaji land title is owned by the State, not the individuals.

4. Het feit dat individueel eigendom in bepaalde gevallen gedwongen publiek eigendom wordt.

4. The fact that individual property forcibly becomes a public property in certain cases.

5. De Staat verstrekt bedragen die als noodzakelijk worden beschouwd aan degenen wier bezit onvoldoende is om in hun behoeften te voorzien.

5. The State grants amounts deemed necessary to those whose means of ownership are insufficient to cater for their needs.

Het is onvermijdelijk dat, om de juridische eigendomsrechten van individueel bezit te waarborgen, er een gedefinieerde autoriteit moet bestaan over datgene wat men bezit. Wetgeving maakt het veiligstellen van het eigendomsrecht van het individu tot een plicht van de Staat. Het waarborgt het respect voor eigendom, de bescherming ervan en het niet-agressief handelen tegenover dit eigendom. Wetgeving bevat afschrikkingsmiddelen in de vorm van straffen, die worden opgelegd aan degenen die dit recht schenden, hetzij door diefstal, beroving, of op welke andere wijze dan ook. Tijdens de opvoeding wordt de nadruk gelegd op het beteugelen van de verlangens van mensen om te hunkeren naar datgene waar zij geen recht op hebben om te bezitten, en datgene dat door anderen wordt bezeten. Dus het enige juridische (toegestaan (Halal)) bezit is datgene wat binnen de betekenis van eigendom valt. En het illegale (verboden (Haram)) bezit wordt niet beschouwd als eigendom, noch valt het binnen de betekenis van eigendom.

It is inevitable that in order to ensure legal rights of ownership of individual property, a defined authority for Him over what He owns should exist. Legislation makes the securing of the individuals right of ownership a duty upon the State. It ensures the respect of ownership, its protection and non-aggression against it. Legislation incorporates deterrents in the form of punishments, which are enforced upon those who infringe on this right, whether by stealing, robbery, or in any other manner. During culturing, emphasis is placed to curtail the desires of people from longing for that which they have no right to own, and that which is owned by others. So the only legal (Halal) property is that which falls within the meaning of ownership. And the illegal (Haram) property is not considered ownership, nor does it fall within the meaning of ownership.