Company (Ash-Sharika) betekent taalkundig het mengen van twee of meer aandelen zodanig dat de een niet van de ander te onderscheiden is. Company in de Shar’a is een contract tussen twee of meer personen, waarbij zij overeenkomen om financieel werk te verrichten met de intentie om winst te maken. Het contract van de company vereist de aanwezigheid van zowel aanbod als aanvaarding, zoals het geval is bij alle islamitische contracten. Een aanbod vindt plaats wanneer de ene partij tegen de andere zegt: ‘Ik ga met u een partnerschap aan in het volgende en het volgende’ en de andere partij antwoordt door te zeggen: ‘Ik aanvaard’. Deze letterlijke woorden zijn niet noodzakelijk, maar de betekenis wel. Er moet in het aanbod en de aanvaarding iets plaatsvinden dat aangeeft dat een van de partijen de ander mondeling of schriftelijk heeft aangesproken over de kwestie van een partnerschap in iets, en de ander dit heeft aanvaard. Daarom vormt een overeenkomst over een partnerschap op zichzelf geen contract. Ook een overeenkomst om geld of eigendom te betalen voor een partnerschap wordt niet als een contract beschouwd. Integendeel, het contract moet het concept van partnerschap in iets bevatten. De voorwaarde voor de geldigheid van het partnerschapcontract in de islam vereist dat het onderwerp van het contract een recht van beschikking is en dat dit recht van beschikking, waarover het company-contract wordt gesloten, geschikt is voor vertegenwoordiging (Wakala), zodanig dat wat door de beschikking wordt verkregen, wordt gedeeld tussen de twee partners.

Company (Ash-Sharika) linguistically means mixing two or more shares together such that neither can be distinguished from the other. Company in Shar’a is a contract between two or more persons, in which they agree to perform financial work with the intention of making profit. The contract of the company requires the existence of both offer and acceptance, as is the case with all Islamic contracts. An offer occurs when one party says to the other: ‘I entered into partnership with you in such and such’ and the other party replies by saying, ‘I accepted.’ These actual words are not necessary but the meaning is. There must occur in the offer and acceptance something that indicates that one of the parties addressed the other orally or in writing on the matter of partnership over something, and the other accepted. Therefore, an agreement on partnership only does not represent a contract. An agreement to pay money or property for partnership is also not considered a contract as well. Rather, the contract must include the concept of partnership in something. The condition of validity of the partnership contract in Islam requires that the contracted matter be a right of disposal and that this right of disposal, over which the company contract is concluded, is suitable for representation (Wakala) such that what is gained by the disposal is shared between the two partners.

Partnerschap is toegestaan in de Islam, omdat toen Muhammad ﷺ als een Boodschapper werd gestuurd, mensen zaken deden met bedrijven en Hij ﷺ dit niet verbood. Al Bukhari overleverde dat Abu Al-Minhal zei: “Ik en mijn partner kochten iets zowel contant als op krediet. Al-Bara ibn ‘Azib kwam naar ons toe, dus we vroegen hem hierover. Hij zei: ‘Mijn partner, Zaid ibn Al-Arqam, en ik deden hetzelfde en we vroegen de Profeet ﷺ hierover.’ Hij ﷺ zei: ‘Dat wat contant is, neem je, en dat wat op krediet is, breng je terug.’” Ad-Daraqutni overleverde van Abu Hurairah dat de Profeet ﷺ zei: “Allah de Verhevene zei: ‘Ik ben de derde van de twee partners, zolang een van hen zijn metgezel niet verraadt. Als hij zou verraden, zou Ik mij van hen terugtrekken.’” Partnerschap is toegestaan onder moslims, beschermde niet-moslims (Dhimmi's) (niet-moslims die onder islamitisch gezag leven), en tussen moslims en beschermde niet-moslims (Dhimmi's). Het is dus een moslim toegestaan om een partnerschap aan te gaan met een christen, een vuuraanbidder of andere beschermde niet-moslims (Dhimmi's). Moslim overleverde van Abdullah ibn ‘Umar die zei: ‘De Profeet ﷺ deed zaken met de mensen van Khaybar, die Joden waren, voor de helft van de landopbrengst van planten of vruchten.’ In een andere overlevering door Bukhari van Aisha: “De Profeet ﷺ kocht voedsel van een Jood in Madinah en Hij liet zijn harnas bij hem als onderpand.” At-Tirmidhi overleverde van Ibn ‘Abbas die zei: ‘De Profeet ﷺ overleed terwijl zijn harnas als onderpand was achtergelaten in ruil voor twintig kubieke maten (Sa’a) voedsel, die Hij voor zijn familie nam.’ At-Tirmidhi overleverde van Aisha dat ‘de Boodschapper van Allah ﷺ een Jood liet komen en hem vroeg om twee kledingstukken (en om te wachten) tot (de tijd van) voorspoed.’ Het aangaan van een partnerschap met Joden, christenen en andere beschermde niet-moslims (Dhimmi's) is daarom toegestaan, aangezien het zaken doen met hen is toegestaan. Echter, het is beschermde niet-moslims (Dhimmi's) niet toegestaan om alcohol en varkensvlees te verkopen terwijl zij als partners met moslims optreden. Voordat een partnerschap met een moslim wordt aangegaan, kan een beschermde niet-moslim (Dhimmi) alcohol hebben verkocht, waarvan de opbrengst toegestaan (Halal) zou zijn voor het bedrijf. Een partnerschap is alleen geldig tussen mensen wiens beschikkingsrecht is toegestaan, aangezien het een contract is dat gebaseerd is op de beschikking over eigendom. Het volgt hieruit dat het ongeldig is om een bedrijf te vormen met een persoon die wordt verhinderd in de beschikking over eigendom. Het is ook niet toegestaan om een partnerschap aan te gaan met een persoon die onder voogdij staat, of een persoon wiens beschikkingsrecht niet is toegestaan.

Partnership is allowed in Islam because when Muhammad (pbuh) was sent as a Messenger people were dealing with companies and He (pbuh) did not forbid this. Al Bukhari narrated that Abu Al-Minhal said: “I and my partner bought something in cash and credit. Al-Bara ibn ‘Azib came to us so we asked Him about this. He said: ‘My partner, Zaid ibn Al-Arqam, and I did the same and we asked the Prophet (pbuh) about this.’ He (pbuh) said: ‘That which is in cash you take, and that which is in credit you return it back.”’ Ad-Daraqutni narrated from Abu Hurairah that the Prophet (pbuh) said: “Allah the Supreme said ‘I am the third of the two partners as long as one of them does not betray his companion. If He betrayed, I would withdraw from them.”’ Partnership is allowed amongst Muslims, Dhimmis (non-Muslims living under Islamic authority), and between Muslims and Dhimmis. So it is allowed for a Muslim to enter into partnership with a Christian, a fireworshipper or other Dhimmis. Muslim narrated from Abdullah ibn ‘Umar who said: ‘The Prophet (pbuh) dealt with the people of Khaybar, who were Jews, for half of the land production of plant or fruit.’ In another narration by Bukhari from Aisha: “The Prophet (pbuh) bought food from a Jew in Madinah and He deposited his armour with Him as security.” At-Tirmidhi narrated from Ibn ‘Abbas who said ‘The Prophet (pbuh) passed away while his armour was left as a security in return for twenty cubic measures (Sa’a) of food which He took for his family.’ At-Tirmidhi narrated from Aisha that ‘the Messenger of Allah (pbuh) sent for a Jew asking Him for two garments (and to wait) until (the time of) prosperity.’ Entering into partnership with Jews and Christians and other Dhimmis is therefore allowed, as dealing with them is permissible. However, Dhimmis are not allowed to sell alcohol and pork while acting as partners with Muslims. Prior to forming a partnership with a Muslim, a Dhimmi may have sold alcohol, the proceeds of which would be Halal for the company. Partnership is only valid between people whose right of disposal is allowed, for it is a contract based upon the disposal of property. It follows that it is invalid to form a company with a person who is prevented from disposal of property. It is also not allowed to enter into partnership with a person who is placed under guardianship, or a person whose right of disposal is not allowed.

Partnerschap is ofwel een partnerschap van eigendommen of een partnerschap van contracten. De maatschap van eigendommen is een maatschap van bezittingen, zoals partnerschap in een eigendom dat is geërfd, gekocht of geschonken. De maatschap van contracten is het onderwerp van discussie met betrekking tot de uitbreiding van eigendom. Uit het onderzoek naar partnerschapcontracten in de Islam, en de goddelijke rechtsregels (Ahkam Shar’iyah) die daarmee verband houden, kan worden geconcludeerd dat er vijf soorten maatschappen in de Islam zijn. Dit zijn Al-’Inan (gelijkwaardig), Al-Abdan (lichamen), Al-Mudharaba (twee of meer), Al-Wujooh (gezichten) en Al-Mufawadha (onderhandeling).

Partnership is either a partnership of properties or a partnership of contracts. The company of properties is a company of assets, such as partnership in a property that has been inherited, bought or gifted. The company of contracts is the subject of discussion regarding increasing of ownership. From the examination of partnership contracts in Islam, and the divine rules (Ahkam Shar’iyah) related to them it can be concluded that there are five types of company in Islam. These are Al-’Inan (equal), Al- Abdan (bodies), Al-Mudharaba (two or more), Al-Wujooh (faces) and Al- Mufawadha (negotiation).