Een ander type werk is het winnen van datgene wat zich in de aarde bevindt en wat geen van de behoeften van de gemeenschap is, namelijk de verborgen schat (Rikaz). Dit is geen recht voor moslims collectief, zoals vermeld in de terminologie van de islamitische jurisprudentie (Fiqh). Degene die een schat wint, bezit vier vijfde ervan en geeft het andere vijfde als armenbelasting (Zakah).

Another type of work is extracting that which exists inside the earth and which is not one of the necessities of the community, namely the hidden treasure (Rikaz). This is not a right for Muslims collectively, as is stated in Fiqh terminology. The one who extracts a treasure possesses four-fifths of it and gives the other fifth as Zakat.

Echter, als het een noodzaak voor de gemeenschap was en een recht voor de moslims collectief, dan behoort het tot het publieke eigendom. Wat deze zaak precies definieert, is dat als de schat door menselijk handelen in de aarde verborgen was, of als het van een te kleine hoeveelheid was om een behoefte voor de gemeenschap te worden, dan zou het een schat (Rikaz) zijn. Terwijl datgene wat oorspronkelijk in de aarde bestaat en nodig is door de gemeenschap, geen Rikaz is, maar publiek eigendom. Datgene wat oorspronkelijk in de aarde bestaat en waar de gemeenschap geen behoefte aan heeft, zoals steengroeven waaruit bouwstenen en dergelijke zaken worden geproduceerd, is noch Rikaz noch publiek eigendom, maar het behoort tot het individuele eigendom. Het bezit van de Rikaz en het afstaan van een vijfde daarvan als armenbelasting (Zakah), is bewezen in de overlevering (Hadith) waarin ’Amr ibn Shu’aib overleverde in al-Nisai van zijn vader, van zijn grootvader, die zei: “De Profeet ﷺ van Allah (SWT) werd gevraagd over Luqatah (iets dat van de grond is opgeraapt) en Hij ﷺ zei: ‘Als het is opgeraapt van een gebruikte weg of een bewoond dorp, dan moet je het beschrijven en gedurende één jaar aankondigen: als de eigenaar het herkent, wordt het aan hem teruggegeven, anders is het van jou. Maar als het niet is opgeraapt van een gebruikte weg of een bewoond dorp, dan moet je een vijfde ervan betalen en van de schat (Rikaz).’” Het extraheren van datgene wat in de lucht bestaat, zoals zuurstof en stikstof, wordt behandeld als datgene wat uit de aarde wordt geproduceerd. Alles wat door Allah (SWT) is geschapen, waarvan de Shar’a het toegestaan (Mubah) heeft gemaakt en het gebruik ervan niet heeft beperkt, wordt ook op dezelfde wijze behandeld.

However if it was of the community necessities and a right for the Muslims collectively, then it belongs to the public property. What defines this matter precisely is that if the treasure was hidden in the earth by man’s action or if it was of too small a quantity to become a need for the community, then it would be a treasure (Rikaz). While that which exists originally inside the earth and is needed by the community is not Rikaz but it is a public property. That which exists originally inside the earth and that the community has no need for, such as stone quarries, from where building stones and other such things are produced, is not Rikaz nor a public property, rather it belongs to the individual property. The possession of the Rikaz and giving out a fifth of it as a Zakat, is proven in the hadith where ’Amr ibn Shu’aib narrated in al-Nisai from his father, from his grandfather, who said: “The Prophet (pbuh) of Allah (pbuh) was asked about Luqatah (a thing picked from the ground) and He (pbuh) said: ‘If it was picked from a used road or an inhabited village, you have to describe it and announce it for one year: If its owner identified it, it is restored to him, otherwise it is yours. But if it was not picked from a used road or an inhabited village, then you have to pay a fifth of it and of the treasure (Rikaz).’” Extracting that which exists in the air, such as oxygen and nitrogen is treated as that which is produced from inside the earth. Anything created by Allah (swt) which the Shar’a made Mubah and did not restrict the use of it is also treated similarly.