Een van de middelen van eigendom is de behoefte aan bezit voor levensonderhoud. Dit komt doordat levensonderhoud een recht is voor ieder mens, dus Hij moet levensonderhoud hebben als een recht voor hem, en niet als een gunst of als een privilege. Het middel waarmee een burger van de Islamitische Staat zijn levensonderhoud veiligstelt, is werk. Als het voor hem moeilijk is om werk te vinden, moet de Staat dit voor hem beschikbaar maken, omdat zij de verzorger van de burgers is en verantwoordelijk is voor het voorzien in hun behoeften. De Profeet ﷺ zei: “De imam is een verzorger (ra’i), en hij is verantwoordelijk voor zijn onderdanen,” overgeleverd door Bukhari van Ibn Umar. Als het voor hem moeilijk was om werk te vinden of als hij niet in staat was om te werken vanwege ziekte, ouderdom of enige reden van beperking, dan wordt zijn levensonderhoud een plicht voor degenen voor wie de sharia (shari’ah) verantwoordelijk heeft gesteld voor zijn financiële ondersteuning. Als er geen dergelijke persoon was, of als er wel een was maar hij niet in staat was hem financieel te ondersteunen, dan wordt de staatskas (Bayt al-Mal), of de Staat, verantwoordelijk voor het bieden van de vereiste ondersteuning. Bovendien heeft een dergelijke persoon een ander recht op de staatskas (Bayt al-Mal), namelijk de armenbelasting (Zakah). Allah zei:

One of the means of ownership is the need of property for sustenance. This is because sustenance is a right for every human being, so He must have sustenance as a right for him, and not as a grant or as a favour. The means by which a citizen of the Islamic State secures his livelihood is work. If it is difficult for Him to find work, the State has to make it available for him, because it is the caretaker of the citizens and is responsible for supplying their needs. The Prophet (pbuh) said: “The Imam is a caretaker (ra’i), and He is responsible for his subjects,” narrated by Bukhari from Ibn Umar. If it was difficult for Him to find work or He was unable to work due to sickness, old age or due to any reason of disability, then his sustenance becomes a duty upon those whom Shari’ah made responsible for financially supporting him. If there was no such person, or there was one but He was unable to financially support him, then the Bait ul-Mal, or the State becomes responsible for providing the required support. Moreover, such a person has another right from the Bait ul-Mal, which is the Zakat. Allah said:

“En in hun bezit is een recht dat erkend wordt. Voor de bedelaar en de behoeftige.” [Al-Ma’arij: 24-25] Dit recht is verplicht voor de rijke mensen die het moeten betalen. Allah (SWT) zegt in het vers over liefdadigheid (Sadaqah):

“And in their wealth there is a right acknowledged. For the beggar and the destitute.” [Al-Ma’arij: 24-25] This right is obligatory upon the rich people who have to pay it. Allah (swt) says in the verse of Sadaqat:

“Aalmoezen zijn slechts voor de armen en de behoeftigen.... een plicht die door Allah is bepaald” [At-Tauba: 60], oftewel een verplicht recht. Indien de Staat dit recht verwaarloost, en de moslimgemeenschap nalaat de Staat ter verantwoording te roepen en nalaat de behoeftigen te voeden (te ondersteunen) — hoewel het niet verwacht wordt dat de moslimgemeenschap dit zou verwaarlozen — dan heeft deze persoon het recht om alles wat hij nodig heeft om zichzelf te onderhouden te nemen, waar hij het ook vindt, of het nu afkomstig is van het eigendom van een individu of van staatseigendom. In een dergelijk geval is het een hongerig persoon niet toegestaan om kadaver te eten, zolang er voedsel bij een van de mensen aanwezig is, aangezien hij niet door noodzaak wordt gedreven om kadaver te eten wanneer er voedsel in de handen van de mensen is waarvan hij kan eten. Echter, indien hij het voedsel niet kon verkrijgen, dan is het hem toegestaan kadaver te eten om zijn leven te redden. Dit komt doordat levensonderhoud een van de middelen is om eigendom te verkrijgen. De Shar’a beschouwde het nemen van voedsel in tijden van hongersnood niet als diefstal waarvoor de hand afgehakt moet worden. Er is overgeleverd door Abu Umamah dat de Profeet ﷺ zei: “Er is geen amputatie in tijden van hongersnood.” Het recht van de persoon om eigendom te bezitten voor levensonderhoud werd door de Shar’a gewaarborgd door middel van wetgeving evenals door richting. Imam Ahmad overleverde dat de Profeet ﷺ zei: “Elke gemeenschap, wie zij ook mogen zijn, indien een persoon onder hen honger lijdt, zullen zij worden onttrokken aan de bescherming van Allah de Gezegende, de Verhevene.” Al-Bazzar overleverde van Anas dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Degene die sliep (verzadigd) terwijl zijn naaste buurman honger had, en hij daarvan op de hoogte was, zou niet werkelijk in mij geloofd hebben.”

“Alms are only for the poor and the needy.... a duty decreed by Allah” [At-Tauba: 60] i.e. an obligatory right. If the State neglected this right, and the Muslim community neglected to take the State to task and neglected to feed (support) the needy, though it is not expected that the Muslim community would neglect this, then this person has the right to take whatever He needs to support himself, from wherever He finds it, whether it was from an individual’s property or a State property. In such a case a hungry person is not allowed to eat carrion, as long as there is food with any of the people, as He is not driven by necessity to eat carrion when there is food in the hands of the people of which He can eat. However, if He could not obtain the food, then He is allowed to eat carrion to save his life. This is because the sustenance is one of the means to obtain property. Shar’a did not consider the taking of food in the time of famine as theft for which the hand must be amputated. It was narrated by Abu Umamah that the Prophet (pbuh) said: “There is no amputation in time of famine.” The right of the person to own property for sustenance was secured by the Shar’a through legislation as well as through direction. Imam Ahmad narrated that the Prophet (pbuh) said: “Any community, whosoever they are, if a person among them became hungry, they will be removed from the protection of Allah the Blessed, the Supreme.” Al-Bazzar narrated from Anas that the Messenger of Allah (pbuh) said: “The one who slept (satisfied) while his close neighbour was hungry, and He was aware of that, would not have believed in me truly.”