Wissel is de conversie van de ene valuta naar de andere, d.w.z. de uitwisseling van de ene valuta met de andere. Dit zou ofwel het wisselen van de ene valuta voor een andere van hetzelfde type zijn, zoals de uitwisseling van goud voor goud, en zilver voor zilver, of de uitwisseling van de ene valuta voor een andere van een ander type, zoals de uitwisseling van goud voor zilver of vice versa. Wat betreft de uitwisseling van de ene valuta voor een andere valuta van hetzelfde type, dit vereist gelijkheid tussen de twee types en verschillen zijn absoluut verboden, aangezien dit woeker (Riba) zou zijn wat verboden is, zoals de uitwisseling van goud voor goud, of de uitwisseling van intrinsiek papiergeld – dat kan worden omgewisseld voor de waarde ervan in goud voor goud. Daarom is de wisselkoers in dit geval niet van toepassing.

Exchange is the conversion of one currency for another i.e. the interchange of one currency with another. This would be either exchanging one currency for another of the same type, such as the exchange of gold for gold, and silver for silver, or the exchange of one currency for another of a different type, such as the exchange of gold for silver or vice versa. As for the exchange of one currency for another currency of the same type, this necessitates equality between the two types and differences are absolutely prohibited, since this would be Riba which is forbidden, such as the exchange of gold for gold, or the exchange of intrinsic paper money – which can be exchanged for its value in gold for gold. Therefore, the exchange rate does not apply in this case.

Wat betreft de uitwisseling van het ene type geld of de ene valuta voor een ander van een ander type, zoals de uitwisseling van goud voor zilver, of de uitwisseling van Britse ponden voor de Amerikaanse dollar of de uitwisseling van een roebel voor een frank, dit is toegestaan, mits de uitwisseling onmiddellijk (op de plaats) plaatsvindt. De wisselkoers zou de koers van de ene valuta in verhouding tot de andere zijn, met andere woorden, de wisselkoers zou de verhouding van de uitwisseling tussen twee verschillende valuta zijn.

As for the exchange of one type of money or one currency for another of a different type, such as the exchange of gold for silver, or the exchange of pounds sterling for the U.S. dollar or the exchange of a ruble for a franc, this is permitted, provided the exchange takes place on the spot. The exchange rate would be the rate of one currency in ratio to the other, in other words the exchange rate would be the ratio of exchange between two different currencies.

Wat mensen aanzet tot ruil is de behoefte van een van de ruilende partijen aan de valuta van de andere partij. Wat betreft de ruil die plaatsvindt tussen mensen in de valuta die in een bepaald land circuleert, zoals de ruil van zilver voor goud, of goud voor zilver, dit is eenvoudig en zou plaatsvinden tussen goud en zilver, omdat het land zowel de gouden als de zilveren standaard zou hanteren en de wisselkoers tussen de twee valuta's vast zou staan, volgens het markttarief. Er zou geen schade zijn als de wisselkoers zou fluctueren tussen de twee soorten valuta die in één land worden gebruikt, omdat dit net zo zou zijn als de fluctuatie in de prijzen van goederen.

What prompts people to exchange is the need of one of the exchanging parties for the currency of the other party. As for the exchange taking place between people in the currency circulating in one particular country, such as the exchange of silver for gold, or gold for silver, this is straightforward and would be between gold and silver, because the country would be operating both the gold and the silver standard and the exchange rate would be fixed between the two currencies, according to the market rate. There would be no harm if the exchange rate fluctuated between the two types of currency used in one country, because this would be just like the fluctuation in the commodities’ prices.

Wat betreft de wissel tussen twee verschillende valuta van twee of meer landen, wordt dit beschouwd als een bron van problemen. Het zou daarom passend zijn om de realiteit ervan te onderzoeken en de sharia-regel hierover en met betrekking tot de wisselkoers op zich te verduidelijken.

As for the exchange between two different currencies of two countries or more, this is regarded as a source of problems. It would therefore be appropriate to investigate its reality and clarify the Shari’ah rule regarding it and regarding the exchange rate as such.

Wat betreft de realiteit ervan, wordt dit weerspiegeld in het feit dat landen verschillende standaarden hanteren en dat de positie van landen die de gouden standaard hanteren verschilt van die van landen die de niet-inwisselbare papiergeldstandaard hanteren. Wanneer verschillende landen de gouden standaard hanteren, zou de wisselkoers tussen deze landen of de wisselverhouding tussen hun valuta's daarom bijna stabiel blijven. Dit zou het geval zijn als zij de metallische standaard zouden hanteren, want in dit geval zou men feitelijk niet twee verschillende valuta's aan het wisselen zijn waarvan de waarde van elk van hen ten opzichte van de andere kan veranderen in overeenstemming met het niveau van vraag en aanbod met betrekking tot elk van hen. In plaats daarvan zou men goud voor goud aan het wisselen zijn, en het enige verschil zou het feit zijn dat goud in het ene land is geslagen in een andere vorm en is voorzien van een symbool dat verschilt van dat in het andere land. De wisselkoers zou dan worden bepaald door de verhouding tussen het netto gewicht aan goud dat in de valuta van het ene land wordt gevonden en het netto gewicht aan goud dat in de valuta van het andere land wordt gevonden. De wisselkoers tussen de landen die de gouden standaard hanteren, zou slechts fluctueren binnen twee specifieke marges die afhankelijk zouden zijn van de kosten voor het overdragen van goud tussen hen. Dit staat bekend als de gouden limieten (Haddi Dhahabiyy). Aangezien deze kosten minimaal zijn, kunnen we zeggen dat de wisselkoers tussen landen die de gouden standaard hanteren in feite stabiel is. Bovendien, als een land de intrinsieke papiergeldstandaard zou hanteren, zou het in exact dezelfde positie verkeren als een land dat de metallische standaard hanteert, omdat de werkelijke circulatie die plaatsvindt die van het metallische geld is. Het enige verschil zou zijn dat het metallische geld zelf circuleert, terwijl papiergeld in plaats daarvan circuleert, omdat het als vertegenwoordiger ervan fungeert. Daarom zou intrinsiek papiergeld op exact dezelfde manier worden behandeld wat betreft de wisselkoers. In feite zou de regel van intrinsiek papier op alle aspecten hetzelfde zijn als die van metallisch geld.

As for its reality, this is reflected in the fact that countries operate different standards and the position of countries who operate the gold standard differs from those who operate the non-exchangeable paper money standard. Therefore, when several countries operate the gold standard, the exchange rate between these countries or the ratio of exchange between their currencies would consequently remain almost stable. This would be so if they were operating the metallic standard, because in fact, one would not in this case be exchanging two different currencies where the value of each one of them may alter with regard to the other in accordance with the level of supply and demand related to each of them. Instead, one would be exchanging gold for gold, and the only difference would be the fact that gold in one country has been coined in a different shape and stamped with a symbol different to that used in the other country. The exchange rate would then be determined by the ratio between the weight of the net gold to be found in the currency of one country and the net weight of gold to be found in the currency of the other country. The exchange rate between the countries who operate the gold standard would only fluctuate within two specific margins which would be dependent on the transfer charges of gold between them. This is known as the gold limits (Haddi Dhahabiyy). Since these charges are minimal, we can say that the exchange rate between countries operating the gold standard is virtually stable. Furthermore, if a country operated the intrinsic paper money standard, it would be in exactly the same position as a country that operates the metallic standard, because the real circulation taking place is that of the metallic money. The only difference would be that the metallic money itself circulates, whereas paper money circulates in lieu of it, for it acts as representative to it. Therefore, the intrinsic paper money would be dealt with in exactly the same way as far as the exchange rate is concerned. In fact the rule of intrinsic paper would in all aspects be the same as metallic money.

Echter, als een land fiduciair papiergeld zou hanteren, d.w.z. bankbiljetten, dan zou het goud in dit geval slechts een deel van de waarde van het fiduciaire geld dekken en niet de volledige waarde, zelfs als het land de gouden standaard zou hanteren. Daarom zou de waarde van het fiduciaire papiergeld verschillen afhankelijk van de goudreserves die het dekken, en dit zou de wisselkoers tussen hen bepalen. Deze wisselkoers zou echter stabiel en gemakkelijk te monitoren blijven, aangezien deze afhankelijk zou zijn van het percentage aan goudreserves waarvan de hoeveelheden gedefinieerd zouden zijn.

However, if a country operated fiduciary paper money i.e. banknotes, the gold in this case would only be covering some of the fiduciary money’s value and not all of its value, even though the country would be operating the gold standard. Therefore, the value of the fiduciary paper money would differ according to the gold reserves covering it, and this would determine the exchange rate between them. This exchange rate would however remain stable and easy to monitor, for it would depend on the percentage rate of gold reserves whose quantities would be defined.

Echter, indien een groep landen het systeem van niet-inwisselbaar papiergeld zou hanteren, zou het probleem van het vaststellen van de wisselkoers tussen deze landen ontstaan. Dit komt doordat wanneer de inwisselbaarheid van valuta naar goud tegen een vaste prijs onmogelijk wordt, het probleem waar deze landen die het systeem van niet-inwisselbaar papiergeld hanteren voor staan, de wijze is waarop de wisselkoers tussen hen wordt vastgesteld.

However, if a host of countries were to operate the non-exchangeable paper money standard, the issue of fixing the exchange rate between these countries would then arise. This is because when the exchange of currency to gold at a fixed price becomes impossible, then the problem facing these countries operating the non-exchangeable paper money standard is the way to fix the exchange rate between them.

De oplossing voor dit probleem ligt in het feit dat de verschillende soorten papiergeld worden beschouwd als goederen die verhandelbaar zijn op de internationale geldmarkt. Ze kopen deze biljetten in feite niet vanwege hun eigen waarde, maar vanwege hun vermogen om andere goederen te kopen in hun land van herkomst. Daarom zou de verhouding tussen twee papiergeldvaluta's, of de wisselkoers tussen hen, worden bepaald volgens de koopkracht van elk papiergeld in zijn respectievelijke land van herkomst.

Solving this problem lies in the fact that the various types of paper money are considered commodities which are exchangeable in the international money market. They in fact do not buy these notes for their own worth, but for their ability to purchase other commodities in their countries of origin. Therefore, the ratio between two paper currencies, or the exchange rate between them, would be determined according to the purchasing power of each paper money in its respective country of origin.

Daarom zou de wisselkoers worden bepaald door de verhouding tussen twee valuta's. Als bijvoorbeeld Egypte en Italië de standaard van papiergeld zouden hanteren, en de Italiaanse lira in Italië 10 eenheden goederen zou kunnen kopen, terwijl het Egyptische pond in Egypte 100 eenheden goederen zou kunnen kopen, dan zou de verhouding tussen deze twee valuta's 1 Egyptisch pond voor 10 Italiaanse lira zijn. De wisselkoers zou echter kunnen fluctueren omdat papiergeld in feite goederen zijn die mensen uitwisselen en verhandelen op de internationale geldmarkt; zij kopen ze niet vanwege hun eigen intrinsieke waarde, maar vanwege hun vermogen om goederen en diensten te kopen uit de landen die ze hebben uitgegeven. Hun waarde zou daarom toenemen wanneer de prijzen van goederen dalen in hun respectievelijke landen van herkomst, en afnemen wanneer die prijzen stijgen. Daarom hangt het voordeel dat men behaalt uit een vreemde valuta af van de koopkracht ervan. Als deze kracht toeneemt, neemt het voordeel dat wij behalen ook toe, en daarmee ook onze bereidheid om meer met onze eigen valuta te betalen om een gelijkwaardige hoeveelheid van die vreemde valuta te verkrijgen. Aan de andere kant, als de koopkracht afneemt, dan zal het voordeel dat uit die valuta wordt behaald ook afnemen, en daarmee ook onze bereidheid om meer met onze eigen valuta te betalen om een gelijkwaardige hoeveelheid van die vreemde valuta te verkrijgen. Dit komt doordat die vreemde valuta in het land van herkomst niet langer dezelfde hoeveelheden goederen kan kopen als voorheen, terwijl onze valuta zijn waarde zou behouden.

Therefore, the exchange rate would be determined by the ratio between two currencies. If for instance Egypt and Italy were operating the paper money standard, and the Italian lira would purchase in Italy 10 units of commodities, whereas the Egyptian pound would purchase in Egypt 100 units of commodities, the ratio between these two currencies would be 1 Egyptian pound for 10 Italian liras. However, the exchange rate could fluctuate because the paper currencies are in fact commodities which people exchange and trade in the international money market; they do not buy them for their own worth, but for their ability to purchase goods and services from the countries which issued them. Their value would therefore increase when the prices of commodities decrease in their respective countries of origin, and decrease when those prices increase. Therefore, the benefit that one makes from a foreign currency depends on its purchasing power. If this power increases the benefit we gain, our willingness to pay more with our own currency in order to obtain an equivalent amount of that foreign currency would also increase. On the other hand, if the purchasing power diminishes then the benefit obtained from that currency would also diminish, and our willingness to pay more with our own currency in order to obtain an equivalent amount of that foreign currency would also diminish. This is because that foreign currency could no longer purchase in its country of origin the same units of commodities it used to, while our currency would still maintain its value.

Stel dat in een specifiek jaar het prijsniveau in Egypte en Engeland in beide landen 100 was, en dat de wisselkoers tussen beide 1,00 Egyptische pond was voor £1,00 sterling. In dit geval zou de wisselkoers gelijk zijn, en aangezien de prikkel om te wisselen is om een voldoendeheid in de behoefte aan Engelse goederen te bereiken, zou er in Egypte dus geen grote vraag naar, noch een afwijzing van pond sterling optreden. Als het prijsniveau in Egypte echter zou stijgen naar 200, zou de waarde van de pond sterling in Egypte verdubbelen, en de wisselkoers zou 1 Egyptische pond voor £0,50 sterling worden. Er zou daarom een vraag naar sterling ponden ontstaan vanwege de relatieve prijsdaling in Engeland, terwijl de vraag naar de Egyptische pond zou afnemen vanwege de relatieve prijsstijging in Egypte. Dit zou een afname van de vraag naar de Egyptische pond door de Engelsen betekenen, en hun vraag naar Egyptische goederen zou afnemen, en zij zouden onvermijdelijk de voorkeur geven aan hun eigen goederen met hun huidige prijzen, omdat de prijzen van Egyptische goederen verdubbeld zouden zijn terwijl hun eigen prijzen gelijk zijn gebleven. Daarom zou de wisselkoers veranderen volgens de veranderingen in de goederenprijzen van het land dat de valuta heeft uitgegeven. Als het prijsniveau in het ene land stijgt in vergelijking met een ander land, bijvoorbeeld door de toename van de geldhoeveelheid, zou de wisselkoers tussen deze twee landen onvermijdelijk veranderen, wat leidt tot een afname van de buitenlandse waarde van het land waarin de prijzen zijn gestegen. De wisselkoersen tussen de valuta van het ene land en buitenlandse valuta zouden in lijn zijn met de relatie die is vastgesteld tussen de wisselkoersen van de andere buitenlandse valuta zelf. Met andere woorden, als bijvoorbeeld de Iraakse dinar gelijk zou staan aan 100 Iraanse riyal, 200 Italiaanse lire of 400 Franse frank, dan zouden de wisselkoersen tussen de vreemde valuta's in Iran 1 Iraanse riyal voor 2 Italiaanse lire of 4 Franse frank zijn, en in Italië zou het 1 Italiaanse lire voor 2 Franse frank of 0,5 Iraanse riyal zijn, enzovoort. Dit is feitelijk wat er zou gebeuren als elk land de buitenlandse waarde van haar valuta zou laten fluctueren volgens de fluctuatie van het prijspeil, zonder zware beperkingen op te leggen aan de internationale handel en aan de omwisseling van vreemde valuta naar lokale valuta of lokale valuta naar vreemde valuta. Een land kan echter proberen de buitenlandse waarde van haar valuta te handhaven ondanks hoge prijzen in eigen land, bijvoorbeeld door de vraag van lokale importeurs naar buitenlandse goederen te beperken door het aantal importvergunningen te verminderen. In een dergelijk geval zou de harmonie tussen de verschillende wisselkoersen in de verschillende landen verstoord worden. Dit verschil tussen de wisselkoersen in verschillende landen zou niet kunnen optreden, tenzij sommige landen ervoor kiezen om beperkingen op te leggen aan hun transacties in vreemde valuta. Want als er geen beperkingen zouden zijn, zou een zakenman in staat zijn de valuta om te wisselen en winst te maken. Andere mensen zouden zich dan haasten om deze zakelijke kans te grijpen en hetzelfde te doen, wat op zijn beurt zou leiden tot het herstel van de harmonie tussen de verschillende wisselkoersen.

Deze beperkingen die aan valutatransacties worden opgelegd, zijn een wijdverbreid fenomeen geworden in veel landen tijdens oorlogstijd en in tijden van ernstige economische onrust. We merken dat op zulke momenten de waarde van de lokale valuta in een land dat haar monetaire transacties aan dergelijke beperkingen onderwerpt, zou variëren van het ene land naar het andere, afhankelijk van het monetaire systeem dat in elk land wordt toegepast. Daarom zou in een land waar een uniforme wisselkoers wordt toegepast, de officiële wisselkoers tussen de valuta van een dergelijk land en het eerder genoemde land stabiel blijven, aangezien de valuta zou worden aangekocht door de centrale bank en de banken die gelicentieerd zijn om transacties in vreemde valuta uit te voeren tegen een vaste koers, en deze valuta's zouden verkopen tegen een vaste prijs.

These restrictions imposed upon exchange transactions have become a widespread phenomenon in many countries in wartime and at times of severe economic unrest.We find that at such times, the value of the local currency in a country who subjects her monetary transactions to such restrictions would vary from one country to another according to the monetary system applied in each country. Therefore, in a country where the uniform exchange rate is applied, the official exchange rate between the currency of such a country and the country mentioned earlier would remain stable, for the currency would be purchased by the central bank and the banks which are licensed to undertake foreign currencies transactions at a fixed rate and sell these currencies at a fixed price.

Voor landen die het systeem van een vaste wisselkoers hanteren en waarvan de centrale banken zich niet verplichten om buitenlandse valuta tegen een specifieke prijs te kopen of te verkopen, zouden de prijzen van buitenlandse valuta van tijd tot tijd fluctueren op basis van vraag en aanbod. Het wisselkoerssysteem in een land dat fluctuaties van buitenlandse valuta toestaat op basis van vraag en aanbod, wordt het systeem van een variabele wisselkoers genoemd. Er is opgemerkt dat in een land dat een dergelijk systeem hanteert, de wisselkoers niet uitsluitend voortkomt uit de fluctuatie in het prijsniveau tussen dat land en andere landen; het zou ook kunnen voortkomen uit beperkingen die zijn opgelegd aan de internationale handel, of uit een tekort in de handelsbalans dat door verschillende landen wordt ervaren om welke reden dan ook. Het systeem van een variabele wisselkoers zou in sommige landen legitiem zijn, zoals in het geval van Libanon, waar de overheid de fluctuatie in wisselkoersen toestaat op basis van de dagelijkse schommelingen in vraag en aanbod. In andere landen zou het systeem van een variabele wisselkoers illegaal kunnen zijn, maar ondanks dit zouden er transacties plaatsvinden tussen individuen, waaronder de koop en verkoop van valuta, of buitenlandse rekeningen, tegen prijzen die volledig verschillen van de officiële prijzen.

For countries who operate the uniform exchange rate system and whose central banks do not undertake to buy or sell foreign currencies at a specific price, the prices of foreign currencies would fluctuate from time to time according to supply and demand. The exchange rate system in a country which allows the fluctuations of foreign currencies according to supply and demand is described as the variable exchange rate system. It is noticed that in a country operating such a system, the exchange rate would not stem exclusively from the fluctuation in price levels between her and other countries, it could also stem from restrictions imposed on international trade, or from a deficiency in the balance of trade experienced by various countries for whatever reason. The variable exchange rate system would in some countries be legitimate, as is the case in Lebanon, where the government allows the fluctuation in exchange rates according to the daily fluctuations of supply and demand. In other countries, the variable exchange rate system could be illegal, but despite this, some transactions would take place between individuals, which include the purchase and the sale of currencies, or foreign accounts, at prices completely different from the official prices.

Dit heeft betrekking op de wisseling en de wisselkoers over de hele wereld. De sharia-regel betreffende de wisseling en de wisselkoers is als volgt: De Islamitische Staat hanteert de gouden standaard, ongeacht of zij de metaalstandaard of de papieren geldstandaard gebruikt (welke een dekking in goud en zilver zou hebben die gelijk is aan de nominale waarde), en ongeacht of zij een specifiek vast onderscheidend kenmerk voor het metaalgeld heeft aangenomen of niet. Zij is verplicht deze standaard te volgen, omdat het een sharia-regel is waarvan vele sharia-regels afhankelijk zijn. Wisseling tussen twee eenheden van hetzelfde type binnen de Islamitische Staat moet gelijk zijn, en het zou verboden zijn om een verschil te hebben. Evenzo zou de wisseling tussen twee valuta van hetzelfde type buiten de Islamitische Staat exact dezelfde regel volgen. De sharia-regel is één en verandert niet. Wat betreft de wisseling tussen twee verschillende standaarden, is het toegestaan om zowel gelijkheid als een verschil te hebben, zoals bij de wisseling tussen goud en zilver, op voorwaarde dat de overdracht ter plekke plaatsvindt, d.w.z. "hand tegen hand" in goud en in zilver. Er is hier geen verschil tussen de wisselingstransacties die thuis of in het buitenland worden uitgevoerd, omdat de sharia-regel hetzelfde is en niet verandert. Net zoals een verschil in de wisseling tussen goud en zilver (ter plekke) thuis zou zijn toegestaan, zo zou de wisseling tussen hen ook in het buitenland zijn toegestaan. Dezelfde regel zou van toepassing zijn op de wisseling tussen de valuta van de Islamitische Staat en de valuta van andere landen, zowel voor metaalgeld als voor het intrinsieke papieren geld, d.w.z. het geld dat gedekt wordt door een hoeveelheid goud en zilver die exact gelijk is aan de nominale waarde. Een verschil in deze transacties zou zijn toegestaan als de standaarden verschillend waren, uitsluitend op voorwaarde dat de overdracht ter plekke plaatsvindt in goud en zilver. Echter, een verschil zou niet zijn toegestaan wanneer de valuta van dezelfde standaard zijn. Gelijkheid moet worden nageleefd, want ongelijkheid zou in dit geval woeker (Riba) zijn en dat is verboden vanuit een sharia-standpunt.

This is regarding the exchange, and the exchange rate throughout the world. The Shari’ah rule concerning exchange and the exchange rate is as follows: The Islamic State operates the gold standard, regardless of whether she uses the metallic, or paper money standard (which would have gold and silver backing equal to its nominal value), and regardless of whether she adopted a specific fixed distinct feature or not for the metallic money. She is obliged to abide by this standard because it is a Shari’ah rule upon which many Shari’ah rules depend. Exchange between two units of the same type within the Islamic State must be equal, and it would be forbidden to have a disparity. Likewise, exchange between two currencies of the same type would follow exactly the same rule outside the Islamic State. The Shari’ah rule is one and does not change. As for the exchange between two different standards, it is permitted to have equality as well as disparity, such as with the exchange between gold and silver, on condition that the hand-over takes place on the spot i.e. “hand to hand” in gold and in silver. There is no difference here between the transactions of exchange undertaken at home or abroad, because the Shari’ah rule is the same and does not change. Just as disparity in the exchange between gold and silver (on the spot), would be allowed at home, so would exchange between them be allowed abroad. The same rule would apply in the exchange between the Islamic State’s currency and other countries’ currencies for both metallic money and the intrinsic paper money i.e. the money that is backed by an amount of gold and silver exactly equal to its nominal value. Disparity in these transactions would be permitted if the standards were different, only on condition that the hand-over is on the spot in gold and silver. However, disparity would not be permitted when the currencies are of the same standard. Equality must be observed, for disparity in this case would be Riba and that is forbidden from a Shari’ah viewpoint.

Wat betreft fiduciair papiergeld, dat gedeeltelijk gedekt is, d.w.z. met een reserve die minder is dan de nominale waarde, zou de monetaire waarde van deze valuta slechts worden beschouwd tot het bedrag van de reserves die het aanhoudt. Het zou op deze basis worden geruild tegen de valuta van de Islamitische Staat. Gevolglik zou deze valuta op deze basis worden gewaardeerd, en volgens een dergelijke waardering volgt het dezelfde sharia-regel als die van toepassing is op de ruil tussen goud en zilveren metaalgeld, waarbij bij het evalueren van de ruil slechts de waarde van de reserve wordt beschouwd.

As for fiduciary paper money, which is partially backed i.e. with a reserve that is less than its nominal value, the monetary value of this currency would be considered only up to the amount of reserves it holds. It would be exchanged against the Islamic State’s currency on this basis. Consequently, this currency would be valued on this basis and according to such valuation it follows the same Shari’ah rule as that applies to the exchange between gold and silver metallic money, with only the value of the reserve considered when evaluating the exchange.

Wat betreft niet-inwisselbaar papiergeld, dat noch fungeert als vervanging voor goud of zilver, noch gedekt is door goud of zilver, dan zou de regel ervan volgens de sharia hetzelfde zijn als die van twee valuta van verschillende soorten. Daarom is het in dergelijke transacties toegestaan om zowel gelijkheid als ongelijkheid te hebben, maar ze moeten onmiddellijk (spot) worden verhandeld.

As for non-exchangeable paper money, which does not act as a substitute for either gold nor silver, nor is it backed by gold or silver, its rule according to Shari’ah would be the same as that of the two currencies of different types. Therefore, it is permitted to have in such transactions both equality and disparity, but they must be traded on the spot.

Daarom is de omwisseling tussen de munteenheid van de Islamitische Staat en de munteenheden van andere landen toegestaan, net zoals de omwisseling van haar lokale munteenheid. Het is ook toegestaan dat de omwisseling een verschil in waarde bevat omdat het om twee verschillende standaarden gaat, op voorwaarde dat de overdracht onmiddellijk plaatsvindt (“hand tegen hand”) voor zover het goud en zilver betreft.

Therefore, exchange between the Islamic State’s currency and the currencies of other countries is allowed, just like the exchange between her local currency. It is also permitted for the exchange to include a disparity because they are of two different standards, on condition that the hand-over is on the spot (“hand to hand”) as far as gold and silver are concerned.

De verhouding tussen goud en zilver, of de wisselkoers tussen beide, zou niet volledig stabiel zijn. Deze zou eerder fluctueren volgens de marktprijzen van goud en zilver, zonder verschil tussen de lokale of de buitenlandse wisselkoers. Hetzelfde zou gelden voor de munteenheid van de Islamitische Staat en de munteenheden van andere landen; dat wil zeggen, het zou toegestaan zijn dat de wisselkoers tussen deze munteenheden fluctueert. De wisselkoers tussen de munteenheid van de Islamitische Staat en de munteenheden van andere landen zou echter geen effect hebben op de Islamitische Staat om twee redenen:

The ratio between gold and silver, or the exchange rate between them would not be totally stable. It would rather fluctuate according to the gold and silver market prices, with no difference between the local or the foreign exchange. The same would apply to the Islamic State’s currency and the currencies of other countries; i.e. it would be permitted for the exchange rate between them to fluctuate. However, the exchange rate between the Islamic State’s currency and the currencies of other countries would not have an effect upon the Islamic State for two reasons:

1. De islamitische landen bezitten alle grondstoffen die de moslimgemeenschap (Ummah) en de Staat nodig hebben. Daarom zou haar behoefte aan goederen uit andere landen niet essentieel of noodzakelijk zijn. Zij is zelfvoorzienend met haar lokale goederen, en wordt dus niet beïnvloed door schommelingen in de handel.

1. The Islamic lands possess all the raw materials that the Ummah and the State need. Therefore, her need for other countries’ commodities would not be essential or necessary. She is self-sufficient of her local goods, thus not affected by exchange fluctuations.

2. De islamitische landen bezitten goederen die alle andere landen nodig hebben, zoals bijvoorbeeld olie. De Islamitische Staat zou de verkoop van dergelijke goederen kunnen beperken, tenzij er in goud voor wordt betaald. De Staat zou de goederen van andere landen kunnen uitschakelen door uitsluitend op haar eigen lokale goederen te vertrouwen, en wie ook goederen bezit die alle andere volkeren nodig hebben, zou op geen enkele wijze beïnvloed kunnen worden door de schommeling van de wisselkoers. Het is zij die de internationale markten zou kunnen controleren, waarbij niemand haar valuta kan controleren.

2. The Islamic lands possess commodities which all other countries need, for example oil. The Islamic State could restrict the sale of such commodities unless they are paid for by gold. The State could do away with other countries’ commodities by relying solely on her own local commodities, and who ever owns commodities that all other peoples need, could not in any way be affected by the fluctuation of the exchange rate. It is she who could control international markets, with none able to control her currency.