Er zijn eigendommen die niet onder het publieke eigendom vallen, maar die juist tot het individuele eigendom behoren, omdat het zaken zijn die door individuen bezeten kunnen worden, zoals land en roerende goederen. De moslimbevolking heeft echter wel een recht met betrekking tot deze zaken. Daarom behoren deze zaken noch tot het individuele eigendom, noch tot het publieke eigendom. Zij zijn dus staatseigendom. Staatseigendom is dat eigendom waaraan de moslimmassa's een recht hebben, en het beheer ervan is overgelaten aan de kalief, die een deel ervan aan hen kan toewijzen naar wat hij passend acht. Met zijn beheer van dit eigendom wordt bedoeld dat hij de autoriteit heeft om erover te beschikken. Dit is wat met eigendom wordt bedoeld; want de betekenis van eigendom is dat het individu autoriteit heeft over datgene wat hij bezit. Zo wordt elk eigendom waarvan de besteding onderhevig is aan de mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van de kalief, beschouwd als staatseigendom. De Wetgever heeft bepaalde fondsen tot staatseigendom gemaakt, waarbij de kalief het recht heeft om over deze te beschikken volgens zijn mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), zoals de buit, grondbelasting (Kharaj), hoofdelijke belasting (Jizyah) en dergelijke; dit komt doordat de Shar’a de gebieden waarin zij besteed mogen worden niet heeft vastgesteld. Maar waar de Shar’a heeft bepaald dat de fondsen besteed moeten worden, en het niet aan de kalief heeft gelaten om te beslissen volgens zijn mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), dan behoort dit eigendom niet toe aan de staat; het behoort eerder toe aan het door de Shar’a gespecificeerde gebied. Daarom wordt de armenbelasting (Zakah) niet beschouwd als staatseigendom. Het is eerder het eigendom van de acht categorieën die door de Shar’a zijn toegewezen. De staatskas (Bayt al-Mal) is de plaats waar de fondsen worden bewaard om te worden besteed aan de aangewezen gebieden.

There are properties that do not fall under public property, rather they are included in the individual property, because they are things which can be owned by individuals, like land and moveable property. However, the Muslim populace have a right in connection to them. Therefore, these things are not from the individual property, nor are they from the public property. Thus they are State property. The State property is that property in which the Muslims masses have a right, and its management is left to the Khalifah who may assign some of it to them according to what He deems as appropriate. What is meant by his management of this property is that He has the authority over it to dispose of it. This is what is meant by ownership; because the meaning of ownership is that the individual has an authority over that which He owns. Thus, every property whose expenditure is subject to the opinion and Ijtihad of the Khalifah, is considered as State property. The Law Giver has made certain funds State property, where the Khalifah has the right to dispose of them according to his opinion and Ijtihad, such as the booties, Kharaj (land tax), Jizya (head tax) and the like; this is because the Shar’a did not determine the the area in which they may be spent. But where the Shar’a determined the funds should be spent, and did not leave it to the Khalifah to decide according to his opinion and Ijtihad, then this property does not belong to the State; rather it belongs to the area specified by the Shar’a. Therefore, the Zakah is not considered a State property. It is rather the property of the eight categories assigned by the Shar’a. The Bait ul-Mal is the place where the funds will be kept so as to be spent on the designated areas.

Hoewel de Staat het publieke eigendom en staatseigendom beheert, is er een verschil tussen beide. Wat betreft de zaken die tot het publieke eigendom behoren, heeft de Staat niet het recht om de oorsprong (de kern) ervan aan iemand toe te wijzen of te geven, hoewel zij het recht heeft om het volk toe te staan eruit te putten op basis van een regeling die het hen allen mogelijk maakt er voordeel uit te halen. Dit verschilt van staatseigendom, waarbij de Staat het recht heeft om het geheel aan bepaalde individuen te geven en niet aan anderen, en zij kan alle individuen ervan uitsluiten als zij van mening is dat het zorg dragen voor hun zaken vereist dat het niet aan hen wordt gegeven. Dus water, zout, weidegronden en stadsparken mogen niet absoluut aan individuen worden gegeven, hoewel alle volkeren er voordeel uit kunnen halen, zodanig dat het voordeel voor hen allen zal zijn zonder iemand in het bijzonder aan te wijzen ten koste van anderen. Al-Kharaj zou uitsluitend aan de boeren uitgegeven kunnen worden, met uitsluiting van anderen, om de landbouwzaken op te lossen. Het is de Staat ook toegestaan om het uitsluitend uit te geven aan de aankoop van wapens, waarbij zij niemand er iets van geeft. Op deze manier besteedt de Staat het zoals zij meent dat in het belang van de burgers (d.w.z. de moslimgemeenschap (Ummah)) is.

Although the State manages the public properties and State property, there is a difference between them. With reagrds to those which belong to the public property, the State has no right to assign or give its origin (body) to anyone, though it has the right to allow the people to take of it based upon an arrangement which enables all of them to benefit from it. This is different from the State property, where the State has the right to give it all to certain individuals and not give to others, and it can prevent all individuals from having it, if it viewed that caring for their affairs necessitated that it is not given to them. So the water, salt, pastures and town parks are not allowed to be given to individuals absolutely, although all peoples can benefit from them, such that the benefit will be for all of them without specifying anyone in particular to the exclusion of others. Al-Kharaj could be spent only on the farmers to the exclusion of others, so as to solve the farming matters. The State is also allowed to spend it on buying weapons only, where it does not give anybody anything of it. In this way, the State dispenses of it as it views to be in the citizens’ (i.e. the Ummah’s) interest.