De fabriek is in haar essentie een van de individuele eigendommen. Het is een van de zaken die door individuen in bezit mogen worden genomen. Er is bevestigd dat individuen in het tijdperk van de Profeet ﷺ fabrieken in bezit hadden, zoals die voor het vervaardigen van schoenen, jurken (kleding), zwaarden en andere goederen. De Profeet ﷺ gaf hun toestemming en Hij liet Zijn Minbar door hen vervaardigen, wat aangeeft dat individueel eigendom van fabrieken is toegestaan. Maar de rechtsregel (Hukm) van de fabriek wordt bepaald door de aard van het materiaal dat zij vervaardigt, en het bewijs hiervan is dat het moslims verboden is fabrieken te bezitten die wijn produceren, volgens de overlevering (Hadith) die stelt dat Allah (SWT) de persoon die de wijn perst en de persoon die dit laat doen, heeft vervloekt. Dus het verbod op het persen van wijn is niet een verbod op het persen op zichzelf, maar eerder een verbod op het persen van wijn specifiek. Daarom is persen niet verboden (Haram), maar is het persen om alcohol te produceren de verboden (Haram) zaak. Dienovereenkomstig vloeit het verbod op de alcoholfabriek voort uit het verbod op de materialen die zij produceert. Op deze manier blijkt dat de regel van de fabriek dezelfde regel is als die van het materiaal dat zij produceert. Daarom moeten fabrieken worden onderzocht: als de materialen die door hen worden geproduceerd geen publieke eigendommen zijn, dan behoren deze fabrieken tot de individuele eigendommen, zoals de fabrieken voor snoepgoed, textiel, timmerwerk en dergelijke. Echter, als de fabrieken bedoeld zijn voor het vervaardigen van materialen die tot het publieke eigendom behoren, zoals de fabrieken voor mineralen die de onmeetbare (onuitputtelijke) mineralen verwerken, dan is het toegestaan dat zij publiek in bezit worden genomen, vanwege het materiaal dat de fabriek produceert, zij het goud, zilver, ijzer, koper of petrol (olie), op dezelfde manier als de regel van de alcoholfabriek de regel van alcohol volgt in verbod. Deze fabrieken mogen ook eigendom zijn van de overheid, aangezien de Staat verplicht is deze mineralen namens de moslims te produceren, met het oog op hun belang. Deze fabrieken mogen ook eigendom zijn van individuen, waarbij de Staat hen kan inhuren voor een bepaald, overeengekomen bedrag. Echter, het individuele eigendom van de werktuigen en fabrieken staat hen niet toe om deze te gebruiken voor de productie van deze onuitputtelijke mineralen voor zichzelf, omdat deze mineralen publiek eigendom zijn voor alle moslims. Ook is het geen enkel individu toegestaan om deze te bezitten met uitsluiting van anderen, maar zij mogen ze verhuren aan de Staat voor een bepaald vastgesteld bedrag, waarbij de Staat ze gebruikt om deze mineralen te produceren. Wat betreft de fabrieken die ijzer verwerken en transformeren tot platen, de autofabrieken en dergelijke, waarvan de materialen privé-eigendom zijn: elk individu mag deze bezitten, omdat de materialen die zij produceren niet behoren tot de materialen van het publieke eigendom. Daarom mag elke fabriek waarvan het geproduceerde product publiek eigendom is, publiek eigendom zijn, of eigendom van de Staat, of van individuen van wie de Staat mag inhuren. Evenzo mag elke fabriek waarvan het geproduceerde product privé-eigendom is, eigendom zijn van individuen, omdat dit onder individueel eigendom valt.

The factory, in its essence, is one of the individual properties. It is one of the things which is allowed to be owned by individuals. It has been confirmed that individuals used to own factories at the time of the Prophet (pbuh), such as those for manufacturing shoes, dresses (clothes), swords and other goods. The Prophet (pbuh) consented to them and He had the Minbar manufactured by them, which indicates that the individual ownership of factories is allowed. But the Hukm (divine rule) of the factory is decided by the nature of the material which it manufactures, and the evidence of this is that the Muslims are prohibited to possess factories that produce wine, according to the Hadith which states that Allah (swt) cursed the one who presses (grape to make) the wine and the one who orders this to be done. So the prohibition of pressing wine is not prohibition of pressing as such, rather it is prohibition of pressing wine specifically. Thus, pressing is not Haram (prohibited), rather it is the pressing to produce alcohol which is the Haram (prohibited) matter. Accordingly, the prohibition of the alcohol factory results from the prohibition of the materials it produces. In this way, it appears that the rule of the factory is the same rule of the material it produces. Therefore, factories have to be examined: if the materials produced by them are not of the public properties, then theses factories are of the individual properties, such as the factories of sweets, textiles, carpentry and the like. However, if the factories were for manufacturing materials which are of the public property, such as the factories of minerals which process the uncountable (undepleted) minerals, then it is allowed for them to be owned publicly, due to the material which the factory produces, be it gold, silver, iron, copper or petrol (oil), in the same way that the rule of the alcohol factory follows the rule of alcohol in prohibition. These factories are also allowed to be owned by the government, since the State is obliged to produce these minerals on behalf of the Muslims, for the purpose of their interest. These factories are also allowed to be owned by individuals, where the State can hire them for a certain amount, which is agreed upon. However, the ownership by individuals, of the tools and factories does not allow them to use them in producing these uncountable (undepleted) minerals for themselves, because these minerals are public properties for all the Muslims. Nor is any individual allowed to own them to the exclusion of others, but they are allowed to rent them to the State for a certain defined amount, where the State uses them to produce these minerals. As for the factories which treat iron and transform it to sheets, the car factories and the like, whose materials are of the individual ownership, any individual is allowed to own them, because the materials which they produce are not from the materials of the public property. Therefore, every factory whose manufactured product is of the public property, is allowed to be owned publicly, or by the State or by individuals from whom the State is allowed to hire. Likewise, every factory whose manufactured product is of the private property, is allowed to be owned by individuals because this is from the individual ownership.