Een andere vorm van eigendom is het eigendom dat de Staat uit de bezittingen van de staatskas (Bayt al-Mal) aan de burgers verstrekt om aan hun behoeften te voldoen of om de gemeenschap te dienen door hun eigendom. Wat betreft het voldoen aan hun behoeften, verleent de Staat hen bezittingen waarmee zij land bewerken of hun schulden terugbetalen. ’Umar bin Al-Khattab gaf bezittingen uit de staatskas (Bayt al-Mal) aan de boeren in Irak, waarmee Hij hen hielp om op dit land te planten en aan hun behoeften te voldoen zonder dat zij hiervoor werden vergoed. De Shari'a heeft voor de schuldenaren een recht ingesteld op de armenbelasting (Zakah), waaruit zij worden voorzien om hun schulden terug te betalen indien zij niet in staat zijn dit zelf te doen. Allah (SWT) zei:

Another means of property ownership is that property which the State gives from the Bait ul-Mal properties to the citizens in order to meet their needs or to benefit the community by their ownership. With regard to the meeting of their needs, the State grants them properties with which they cultivate lands or repay their debts. ’Umar bin Al-Khattab gave properties from the Bait ul-Mal to the farmers in Iraq, by which He helped them to plant on this land and to meet their needs without being reimbursed from them. Shar’a made for the debtors a right in the Zakat property, from which they are given to repay their debts if they were unable to do so. Allah (swt) said:

“en de schuldenaars.” [At-Tauba: 60] Wat betreft het bevoordelen van de gemeenschap uit individueel eigendom, dit gebeurt wanneer de Staat aan haar burgers schenkt uit haar ongebruikte eigendommen, zoals de Staat land geeft dat geen eigenaar heeft. Zoals de Profeet ﷺ deed toen Hij Abu Bakr en ’Umar wat land gaf toen Hij ﷺ emigreerde naar Madinah. Hij ﷺ gaf Az-Zubair ook een groot gebied aan dood land van al-Naqee’a, zoveel als zijn paard kon rennen, en Hij ﷺ gaf hem ook land dat bomen en palmen had. In hetzelfde opzicht gaven de rechtgeleide kaliefen na Hem land aan de moslims. Dit land dat de Staat aan de persoon geeft, wordt door deze schenking zijn eigendom. Want de gemeenschap heeft behoefte aan het voordeel van dit eigendom, aan het faciliteren van het individu om dit eigendom te gebruiken, en aan het inzetten van zijn mentale en fysieke inspanningen voor het voordeel van de gemeenschap door middel van het eigendom ervan. Deze term van schenking (Iqta’a) die hier wordt gebruikt is taalkundig en juridisch, en heeft geen relatie met het bekende feodale (Iqta’a) systeem dat de Islam nooit heeft erkend.

“and the debtors.” [At-Tauba: 60] With regards to benefiting the community from the individual property, this occurs when the State grants to its citizens from its unused properties, such as the State giving land, which has no owner. As the Prophet (pbuh) did when He gave Abu Bakr and ’Umar some land when He (pbuh) emigrated to Madinah. He (pbuh) also gave Az-Zubair a wide area of dead land of al-Naqee’a, as much as his horse could run in, and He (pbuh) also gave Him land which had trees and palms. Similarly the rightly guided Khulafaa after Him gave lands to the Muslims. This land which the State gives to the person becomes his property through this granting. For the community is in need of the benefit of this property, of facilitating the individual to utilise this property, and of employing his mental and physical efforts for the benefit of the community by means of its ownership. This term of granting (Iqta’a) used here is lingistic and jurist one, and it has no relation with the known feudal (Iqta’a) system which Islam never acknowledged.

Wat de Staat onder de strijders verdeelt uit de buit, en wat de imam hen toestaat te behouden van de oorlogsbuit, zijn eveneens voorbeelden van wat de Staat aan individuen verleent om eigendom van te maken.

What the State distributes amongst the warriors from the booties, and what the Imam allows them to hold of the war spoils are also examples of what the State grants to the individuals for them to own.