Elk jaar stellen de democratische staten een algemene begroting op voor hun staat. De realiteit van de begroting in de democratische staat is dat de begroting zelf wordt uitgevaardigd in de vorm van een wet, bekend als het Begrotingsvoorstel of de Begrotingswet voor jaar X, die het parlement vervolgens goedkeurt en als wet in werking stelt nadat deze is besproken, inclusief de begrotingsposten één voor één en de bedragen die aan elk item zijn toegewezen. Elke begrotingspost is in feite een integraal onderdeel van de begroting en deze worden als geheel gestemd, en niet individueel. Daarom kan het parlement deze ofwel direct accepteren ofwel verwerpen, zelfs als het zich het recht voorbehoudt om deze tijdens de debatfase item voor item en bedrag voor bedrag te bespreken. De begrotingswet bestaat uit verschillende artikelen, waarvan er één is opgesteld om de middelen aan te geven die zijn gereserveerd voor de komende uitgaven van de staat in het boekjaar waarvoor de begroting is opgesteld. Een ander artikel wordt opgesteld om de schattingen van de staat met betrekking tot de inkomsten van het komende boekjaar weer te geven. Andere artikelen worden opgesteld om de uitgaven van bepaalde instellingen te reserveren, terwijl weer andere artikelen worden opgesteld om de inkomsten van bepaalde instellingen te schatten. Ook worden bepaalde artikelen opgesteld om de kanselier een reeks verplichte bevoegdheden te geven. In elk artikel wordt verwezen naar een tabel die de secties van de begroting bevat, waarin wordt geschetst wat elk artikel bevat aan uitgaven en inkomsten, waarna in elke kolom de items van de sectie worden opgesomd; vervolgens worden de totale bedragen van elk item in de sectie in de tabel vermeld. Op deze basis wordt de begroting elk jaar opgesteld, met lichte wijzigingen die elk jaar worden doorgevoerd, afhankelijk van de verschillende gebeurtenissen. Er zijn ook talrijke randzaken en wijzigingen in de begroting van elke democratische staat, en ook dit is afhankelijk van de verschillende gebeurtenissen.

Each year, the democratic states draw up a general budget for their State. The reality of the budget in the democratic State is that the budget itself is issued in the shape of a law known as the Budget Bill or Law for such and such year, which Parliament then approves and enacts it as a law once it has been debated, including the appropriations of the Budget one by one, and the sums assigned to each item. Each appropriation is in fact an integral part of the Budget and these are voted on as a whole, and not individually. Hence, Parliament can either accept or reject it outright, even if it reserves the right to debate it item per item and sum per sum at the debating stage. The law of the Budget is formed of several articles, one of which is drawn up to show the funds that are earmarked for the State’s upcoming expenditure in the financial year for which the Budget has been drawn up. Another article is drawn to show the State’s estimates with regard to the revenues of the coming financial year. Other articles are drawn in order to earmark the expenses of certain institutions, while yet other articles are drawn in order to estimate the revenues of certain institutions. Also, certain articles are drafted in order to give the Chancellor a host of mandatory powers. In each article a reference is made to a table that includes the sections of the Budget, outlining what each article contains in terms of expenditures and revenues, then in each column the items of the section are listed; then the overall sums of each item in the section are listed in the table. It is on this basis that the Budget is drawn up each year, with slight alterations introduced each year, according to the various events. There are also a host of peripheral changes in the budget of each democratic State, and this is also according to the various events.

Wat de Islamitische Staat betreft, zij stelt geen jaarlijkse begroting op, omdat de zaak geen specifieke wet voor de begroting voor elk jaar vereist. De begroting wordt niet voorgelegd aan de Raad van de moslimgemeenschap (Ummah), noch wordt de mening van de Raad gevraagd. Dit komt doordat de begroting met al haar artikelen en secties, en de middelen die in elk daarvan zijn opgenomen, wet is in het democratische systeem. Het is een wet voor één enkel jaar. De wet in het democratische systeem wordt ingevoerd door het Parlement, en daarom is het vereist dat de zaak aan het Parlement wordt voorgelegd voor ratificatie. De Islamitische Staat heeft dit niet nodig, omdat de inkomsten van de schatkist worden geheven volgens de sharia-regels zoals vastgesteld door tekst, en zij worden uitgekeerd volgens de sharia-regels zoals vastgesteld door tekst. Al deze regels zijn permanente sharia-regels; daarom is er absoluut geen ruimte voor het vragen van een mening met betrekking tot de inkomsten en met betrekking tot de uitgaven. De secties in de begroting bestaan uit permanente secties die zijn vastgesteld door permanente sharia-regels. Dit geldt voor zover het de secties van de begroting betreft; wat betreft de toewijzingen van de begroting en de bedragen die in elke toewijzing zijn opgenomen, evenals de zaken waarvoor deze bedragen in elke toewijzing worden toegewezen, dit alles is afhankelijk van de mening en de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van de kalief. Dit komt doordat het deel uitmaakt van het verzorgen van de zaken van de mensen, hetgeen de sharia aan de kalief heeft toegekend om te beslissen op basis van wat hij passend acht; en zijn bevel is bindend en moet worden uitgevoerd.

As for the Islamic State, she does not draw up an annual budget because the matter does not require a specific law for the budget each year. The budget does not get proposed to the Ummah’s Council, nor is the Council’s opinion sought. This is because the budget with all its articles and sections, and the funds included in each of them, is law in the democratic system. It is a law for one single year. The law in the democratic system is enacted by Parliament, and that is why the matter is required to be proposed to Parliament for ratification. The Islamic State does not need this, because the Treasury’s revenues are levied according to the Shari’ah rules stipulated by text and they are paid out according to the Shari’ah rules stipulated by text. All of these are permanent Shari’ah rules; hence, there is absolutely no room for opinion seeking with regard to the revenues and with regard to the expenditures. The sections in the budget are formed of permanent sections that have been determined by permanent Shari’ah rules. This is as far as the Budget sections are concerned; as for the appropriations of the budget and the amounts included in each appropriation as well as the matters for which these amounts are allocated in each appropriation, all of this is down to the opinion and the Ijtihad of the Khalifah. This is because it is part of looking after people’s affairs, which Shari’ah had conferred upon the Khalifah to decide based on what He deems fit; and his order is binding and must be executed.

Daarom is er in de Islam geen ruimte voor de Staat om een jaarlijkse begroting op te stellen, zoals het geval is in het democratische systeem, of dit nu betrekking heeft op de secties, de toewijzingen, de posten of de bedragen die vereist zijn voor elke post of elke toewijzing. Dit is de reden waarom er geen jaarlijkse begroting wordt opgesteld voor de Islamitische Staat, hoewel zij een permanente begroting heeft waarvoor de Shar’a de secties voor zowel de inkomsten als de uitgaven heeft bepaald. De kalief behoudt zich het recht voor om de toewijzingen en hun posten te bepalen wanneer dat nodig is, zonder dit te koppelen aan een specifieke periode.

Therefore, there is no room in Islam for the State to draw up an annual budget, as is the case in the democratic system, whether this is with regard to its sections, its appropriations its items or the amounts required for each item or each appropriation. This is why no annual budget is drawn up for the Islamic State, though she has a permanent budget for which the Shar’a has determined its sections for both revenues and expenditures. The Khalifah reserves the right to determine the appropriations and their items, whenever it is required without linking that to a particular period.