De islamitische Shar’a definieert de werknemer als iedere persoon die voor een loon werkt, of de werkgever nu een individu, een groep of een Staat is. De term werknemer is dus van toepassing op iedereen die in elk type werkzaamheden werkt,

The Islamic Shar’a defines the employee as every person who works for a wage, whether the employer is an individual, or a group, or a State. So the term employee applies to everyone who works in any type of work,

zonder enig verschil in de goddelijke regel tussen de werknemer van de Staat en de werknemer van anderen. Dus wat betreft de werknemer van de Staat, de werknemer van de groep en de werknemer van het individu, elk van hen is een arbeider, en de arbeidswetten zijn op hen van toepassing. Met andere woorden, elk van hen is een werknemer en de regels van inhuring zijn op hen van toepassing. Dus de boer is een werknemer, de dienstknecht is een werknemer, de arbeiders in fabrieken zijn werknemers, de klerken van kooplieden zijn werknemers, de ambtenaren zijn werknemers, en ieder van hen is een arbeider. Dit komt doordat het contract van inhuring betrekking heeft op het voordeel van de bezittingen, het voordeel van het werk of het voordeel van de persoon. Als dit toegepast zou worden op het voordeel van de bezittingen, dan is het onderwerp van de werknemer daar niet in inbegrepen, aangezien hij er geen relatie mee heeft. Als het toegepast zou worden op het voordeel van het werk, zoals het inhuren van een ambachtsman voor bepaalde werkzaamheden, of als het van toepassing is op het voordeel van de persoon, zoals het inhuren van dienstknechten en arbeiders, dan hebben deze betrekking op de werknemer, en dit is waarop het onderwerp van dienstverband van toepassing is.

with no difference in the divine rule between the employee of the State and the employee of others. So concerning the employee of the State, the employee of the group, and the employee of the individual, each of them is a worker, and the laws of labour apply on them. In other words each of them is an employee and the rules of hiring apply on them. So the farmer is an employee, the servant is an employee, the workers in factories are employees, the clerks of merchants are employees, the civil servants are employees, and every one of them is a worker. This is because the contract of hiring is over the benefits of the assets, the benefit of the work or the benefit of the person. If this were to be applied on the benefits of the assets then the subject of the employee is not included in it, as he has no relation with it. If it were to be applied on the benefit of the work such as hiring a craftsmen for certain works, or if it applies on the benefit of the person such as hiring servants and workers, then these relate to the employee, and this is what the subject of employment applies upon.