Uit de analyse van de goddelijke regels met betrekking tot de economie blijkt dat de Islam het vraagstuk aanpakt van het in staat stellen van mensen om rijkdom te gebruiken. Dit is het Islamitische standpunt met betrekking tot het economische probleem van de samenleving. Wanneer de economie wordt behandeld, gaat het over de initiële verwerving van rijkdom, de besteding ervan en de verdeling ervan onder het publiek. De regels die de economie behandelen zijn derhalve gebaseerd op drie principes:

From analysing the divine rules related to the economy, it is evident that Islam addresses the issue of enabling people to utilise wealth. This is the Islamic view regarding the economic problem of society. When addressing the economy, it deals with the initial acquisition of wealth, its disposal and its distribution amongst the public. The rules that deal with the economy are thus based on three principles:

1. Oorspronkelijk eigendom,

1. Initial ownership,

2. De beschikking over eigendom, en 3. De verdeling van rijkdom onder de mensen.

2. Disposal of the ownership, and 3. Distribution of wealth amongst the people.

Wat betreft de kwestie van eigendom, behoort dit toe aan Allah (SWT), aangezien Hij (SWT) de Bezitter van alle Heerschappij is (Malik al-Mulk). Hij (SWT) heeft in de teksten verklaard dat bezit (Maal) aan Hem toebehoort. Hij (SWT) zei:

With regard to the issue of ownership, it belongs to Allah (swt), since He (swt) is the Owner of all the Dominion (Malik al-Mulk). He (swt) has stated in the texts that property (Maal) belongs to Him. He (swt) said:

“En geef hen uit het bezit van Allah, waarmee Hij u heeft voorzien.” [An-Nur: 33] Bezit behoort daarom uitsluitend toe aan Allah (SWT). Hij heeft de mensheid echter belast met het beheer over bezit, hen daarmee voorzien, en hen het recht op eigendom gegeven. Allah, de Verhevene, zei:

“And give them from the property of Allah, which He gave to you.” [An-Nur: 33] Property, therefore, belongs to Allah (swt) alone. However, He has put mankind in charge of property, provided them with it, and has given them the right of owning it. Allah, the Exalted said:

“En geef van wat Hij jullie daarmee heeft toevertrouwd.” [Al-Hadid: 7] En Hij (SWT) zei:

“And spend from what He put you in charge of.” [Al-Hadid: 7] And He (swt) said:

“En Hij heeft jullie voorzien met bezittingen en nakomelingen.” [Nuh: 12] Duidelijk is dat wanneer Allah de kwestie van de oorsprong van bezit aansnijdt, Hij het eigendom ervan aan Zichzelf toeschrijft en zegt:

“And He has provided you with properties and offspring.” [Nuh: 12] Clearly, when Allah addresses the issue of the origin of property, He attributes its ownership to Himself, and says:

“...het eigendom van Allah...” [An-Nur: 33] Allah (SWT) behandelt de kwestie van het overdragen van eigendom aan menselijke wezens; Hij (SWT) schrijft het eigendom aan hen toe en zegt:

“...the property of Allah...” [An-Nur: 33] Allah (swt) addresses the issue of transferring the property to human beings, He (swt) attributes the property to them and says:

“Geef hen hun eigendommen.” [An-Nisa: 6] En:

“Give them their properties.” [An-Nisa: 6] And:

“Neem uit hun bezit.” [At-Tauba: 103] En:

“Take from their property.” [At-Tauba: 103] And:

“Dus voor jullie is jullie hoofdsom.” [Al-Baqarah: 279] En:

“So for you is your principal sum.” [Al-Baqarah: 279] And:

“En het bezit dat u met hard werk heeft verworven.” [At-Tauba: 24] En:

“And property you possessed with hard work.” [At-Tauba: 24] And:

“En zijn bezit zal hem geen goed doen.” [Al-Lail: 11] Echter, het recht op eigendom van bezit dat voortkomt uit diens plaatsvervanging (Istikhlaf) is algemeen voor alle mensen. Dit is echter niet het feitelijke eigendom, het is slechts het recht op eigendom. Zij zijn aangesteld als plaatsvervangers wat betreft het recht op eigendom. Feitelijk eigendom door een specifiek persoon vindt plaats wanneer aan de islamitische voorwaarden van eigendom wordt voldaan, zoals het verkrijgen van de toestemming van Allah (SWT). Het feitelijke eigendom van bezit vindt dus plaats wanneer een individu de toestemming van de Wetgever verkrijgt om dat bezit te bezitten. Deze toestemming is een specifiek bewijs dat het individu de eigenaar van dat bezit wordt. Het aanstellen (plaatsvervangen) van de gehele mensheid voor eigendom (van bezit) wordt vastgesteld door het algemene (’Aam) bewijs, en dit bewijst het recht op eigendom. Het aanstellen van een individu voor het feitelijke eigendom (van een bepaald bezit) wordt mogelijk gemaakt door de specifieke toestemming die de Wetgever aan het individu verleent.

“And his property will do Him no good.” [Al-Lail: 11] However, the right of ownership of property that came through its deputation (Istikhlaf) is general for all humans. This is not, however, the actual ownership, it is only the right of ownership. They are deputised to in terms of the right of ownership. Actual ownership by a particular person takes place when the Islamic conditions of ownership are met, such as obtaining the permission of Allah (swt). The actual ownership of property thus takes place when an individual obtains the Legislator’s permission to possess that property. This permission is a specific proof that the individual becomes the owner of that property. Assigning (deputising) all mankind for ownership (of property) is established by the general (’Aam) evidence, and this proves the right of ownership. Assigning an individual to the actual ownership (of a certain property) is made possible by the specific permission, which the Legislator gives to the individual.

De Wetgever heeft bepaald dat er een individueel type eigendom bestaat waarbij elk individu het recht heeft om te bezitten via een van de toegestane middelen van bezit. Abu Dawud overleverde vanuit de profetische traditie (Sunnah) dat de Profeet ﷺ zei: “Wie een stuk land omringt met een muur, dan wordt het van hem.” Er is ook een type publiek eigendom door de gehele moslimgemeenschap (Ummah). Ahmad overleverde van een man van de emigranten (Muhajirun) dat de Profeet ﷺ zei: “Mensen delen in drie zaken: water, weidegronden en vuur.” Er is feitelijk ook staatseigendom. Wanneer een moslim sterft zonder iemand die van hem of haar kan erven, dan gaat zijn of haar eigendom naar de staatskas (Bayt al-Mal). Alles wat wordt geïnd aan grondbelasting (Kharaj) of hoofdelijke belasting (Jizyah), behoort ook toe aan de staatskas. Alles wat naar de staatskas (Bayt al-Mal) gaat, is voor de staat om over te beslissen, behalve de armenbelasting (Zakah). De staat heeft het recht om met haar eigendom om te gaan zoals zij dat passend acht, volgens de goddelijke regels heeft de Islam de middelen vastgesteld waardoor het individu, het publiek en de staat eigendom kunnen bezitten. Elk middel dat hierbuiten valt, is verboden.

The Legislator has stated that an individualistic type of ownership exists where each individual has the right to possess through one of the allowed means of possession. Abu Dawud narrated from the Sunnah that the Prophet (pbuh) (pbuh) said: “Whoever surrounded a piece of land with a wall, then it becomes his.” There is also a type of public ownership by the entire Ummah. Ahmad narrated from a man from the Muhajireen that the Prophet (pbuh) (pbuh) said: “People share in three things: Water, Pasture lands, and Fire.” There is also, in fact, State ownership.When a Muslim dies with none to inherit from Him or her, then his or her property goes to the State Treasury (Bait ul-Mal). Whatever is collected of Kharaj or Jizya, also belongs to the Treasury. Anything that goes to the State Treasury, is for the State to decide upon except for zakat. The State has the right to deal with its property as it sees fit, according to the divine rules Islam has set the means through which the individual, the public and the State can possess property. Any means beyond these is forbidden.

Wat betreft het beschikken over het eigendom, beheert de Staat publiek eigendom namens het volk, aangezien zij hun vertegenwoordiger is. Islam heeft de Staat echter verboden om de akte of het eigendomstitel van publiek eigendom te verruilen of te schenken. Elke beschikking over publiek eigendom, anders dan deze twee, is toegestaan en moet in overeenstemming zijn met de Goddelijke Regels.

With regard to the disposal of the ownership, the State handles public property on behalf of the people, as it is their representative. Islam has however forbidden the State from exchanging or granting the deed or title of public property. Any disposal of public property, other than these two, are allowed and must be in accordance with the Divine Rules.

De eigendommen van de staat en het individu worden beheerd volgens de regels die betrekking hebben op de staatskas (Bayt al-Mal) en de regels van transacties, zoals verkoop of verpanding. De Islam heeft zowel de staat als het individu toegestaan om over hun eigendommen te beschikken door middel van ruil of schenking in overeenstemming met de goddelijke regels.

The State’s and the individual’s properties are disposed of according to the rules pertaining to the Bait ul-Mal and the rules of transactions, such as selling or pawning. Islam has allowed both the State and the individual to dispose of their properties by exchange or grant in accordance with the divine rules.

De verdeling van rijkdom onder de mensen vindt op natuurlijke wijze plaats via de middelen van eigendom en contracten. De natuurlijke verschillen tussen mensen in hun vermogens en in hun neigingen om hun behoeften te bevredigen, leiden tot variaties in de verdeling van rijkdom onder hen. Dit zou kunnen resulteren in de mogelijkheid van een slechte verdeling waarbij rijkdom geconcentreerd is in de handen van enkelen, terwijl de rest van de mensen ervan beroofd wordt. Het oppotten van goud en zilver, wat de standaarden van ruil zijn, zou ook kunnen voorkomen. Islam heeft daarom verboden dat rijkdom uitsluitend onder de rijken circuleert. Islam heeft in feite verplicht dat rijkdom onder alle mensen circuleert. Islam verbood ook het oppotten van goud en zilver, zelfs als een deel van het goud en zilver van het individu was weggegeven als armenbelasting (Zakah).

The distribution of wealth amongst the people is carried out naturally through the means of ownership and contracts. The natural differences among people in their abilities and in their tendencies to satisfy their needs result in variations in wealth distribution among them. This could result in the possibility of poor distribution where wealth is concentrated in the hands of the few, while the rest of the people are deprived of it. The hoarding of gold and silver, which are the standards of exchange could also occur. Islam has, therefore, forbidden the circulation of wealth amongst the wealthy only. Islam, in fact, obliged that wealth be circulated amongst all the people. Islam also forbade the hoarding of gold and silver, even if a portion of the individual’s gold and silver had been given out as Zakat.