۷.۳ شرایط لازم در تعیین وکیل یاور
7.3 The conditions required in the appointing of the Delegated Assistant
تعیین دستیار تفویضی مستلزم دو شرط است: نخست اینکه به او نظارت عمومی داده شود، و دوم اینکه او نماینده باشد. بنابراین خلیفه باید به او بگوید: «آنچه را که به من تعلق دارد، به تو واگذار میکنم تا از جانب من انجام دهی»، یا هر عبارت دیگری با همین مفهوم که شامل نظارت عمومی و نیابت باشد. اگر انتصاب بر این مبنا نباشد، او معاون محسوب نمیشود و اختیارات لازم معاون را نخواهد داشت، مگر آنکه انتصابش بر این مبنا صورت گیرد.
The appointing of the delegated assistant requires two conditions: The first is that He is given general supervision and the second is that He is a deputy. Therefore, the Khaleefah should say to him: ‘I assign to you what is to me so as to perform on my behalf,’ or any other words to that effect which include general supervision and deputation. If the assignment is not on these grounds, He would not become a Mu’awin and He would not enjoy the mandatory powers of Mu’awin until his appointment were to be made on these grounds.
دلیل این امر، حقیقت کارکرد وزیر است که نیابت از خلیفه میباشد۔ و نیابت، در این بافت، یک عقد (عَقد) است، و عقدها جز از راه الفاظ صریح معتبر نخواهند بود۔ بنابراین، در تعیین وزیر، شرط است که این تعیین بهگونهای انجام شود که او را نایب خلیفه قرار دهد۔ افزون بر این، حقیقت وزیر آن است که او تمام اختیارات الزامی را دارد که خلیفه در حکومت از آن برخوردار است۔ از این رو، تعیین باید در همه امور عام باشد، یعنی باید عبارتی در آن باشد که نشاندهندهٔ توجه عمومی به امور باشد۔ به دیگر سخن، تعیین باید عبارتی داشته باشد که دلالت کند وزیر از همهٔ اختیارات الزامی حکومت برخوردار است۔ این کار با گفتن به او انجام میشود، مثلاً: «آنچه را که از آنِ من است به تو واگذار کردم تا از جانب من عمل کنی»، یا بگوید: «تو را بهعنوان وزیر برگزیدم، به شرط آنکه از جانب من عمل کنی»، یا مانند این عبارات۔ اما اگر توجه عمومی به او داده شود، بیآنکه عبارت «از جانب من» گفته شود، او به ولایت عهد تبدیل میشود، نه عقد وزارت، و پست ولایت عهد باطل است، پس چنین عقدی نیز باطل خواهد بود۔ اگر واگذاری تنها به نیابت محدود شود، بیآنکه توجه عمومی آن صریحاً ذکر گردد، آنگاه نیابتی مبهم از نظر عمومیت یا تخصیص، اجرا یا تفویض خواهد بود و در نتیجه وزارت منعقد نخواهد شد۔ اگر خلیفه به او بگوید: «در امور قضایی، یا در امور پلیس، آموزش یا مانند آن از جانب من نمایندگی کن»، وزارت منعقد نخواهد شد و او وزیر تفویضی نخواهد بود۔ این بدان سبب است که در تعیین وزیر تفویضی، لازم است از الفاظ یا عباراتی استفاده شود که حقیقت وزیر، یعنی نیابت از خلیفه و برخورداری از اختیارات الزامی او را نشان دهد۔ یعنی، برای آنکه قرارداد وزارت برای دستیار تفویضشده منعقد شود، باید در آن عبارتی باشد که دو شرط را نشان دهد: تفویض عمومی و جانشینی. اگر آن عبارت این دو شرط را بهروشنی دربر نمیگرفت، وزارت برای دستیار تفویضشده منعقد نمیشد. از آنجا که تعیین دستیاران از امور مباح است، خلیفه میتواند یک یا چند دستیار تعیین کند. اگر خلیفه بیش از یک معاون تعیین کند، به هر یک از ایشان همان اختیار عمومیای داده میشود که خلیفه دارد. برای خلیفه جایز نیست که دو معاون تعیین کند که بهطور جمعی یک نظارت عمومی واحد را میان خود تقسیم کنند، زیرا ولایت حکومت واحد است. بنابراین، اگر چنین کند، تعیین هر دو جایز نیست و باطل است، زیرا این تعیین یک امیر است و این تنها برای یک فرد میتواند باشد. این به آن دلیل است که پیامبر خدا ﷺ فرمود،