۳.۱ حاکمیت از آنِ شرع است
3.1 Sovereignty is for Shar’a
اما اصل اول، که حاکمیت از آنِ شرع است؛ این اصل واقعیتی دارد که همان واژهٔ «حاکمیت» است. و دلیلی دارد که نشان میدهد حاکمیت از آنِ شرع است نه از آنِ امت. واقعیت آن این است که این واژه اصطلاحی غربی است که به معنای کسی است که اراده را اعمال و کنترل میکند. پس اگر فردی ارادهی خود را اعمال و کنترل کند، بر خویشتن خویش حاکم خواهد بود؛ اما اگر ارادهاش به دست غیر خودش کنترل و اعمال شود، بنده خواهد بود. این حکم دربارهٔ امت نیز صادق است: اگر ارادهی او، یعنی ارادهی اکثریت افرادش، به واسطهٔ برخی از افرادش که با رضایت و اختیار خود حق کنترل آن اراده را به ایشان داده است، توسط خودش کنترل شود، امت حاکم بر خویش شمرده میشود. اما اگر دیگران، بر خلاف خواست او، ارادهاش را کنترل کنند، امت برده شمرده میشود. به همین سبب است که نظام دموکراسی میگوید: حاکمیت از آنِ مردم است؛ یعنی مردم امور خود را اداره میکنند و نمایندگانی را که میخواهند انتخاب میکنند و به ایشان حق کنترل ارادهشان را میدهند. این است واقعیت حاکمیتی که میخواهیم حکم شرعی خود را بر آن جاری کنیم. حکم دربارهٔ این حاکمیت آن است که از آنِ شرع است و نه از آنِ امت. ارادهی فرد به دست خودش، به هر گونه که بخواهد، کنترل نمیشود، بلکه تابع اوامر و نواهی خداوند (سبحانه و تعالی) است. همچنین امت به ارادهی آزاد خود، که هر گونه بخواهد عمل کند، کنترل نمیشود، بلکه تابع اوامر و نواهی خداوند (سبحانه و تعالی) است. دلیل این امر در سخن خداوند آمده است: