De Muhtasib heeft de bevoegdheid om over de overtreding te oordelen zodra hij hiervan kennis krijgt, en dit kan ter plaatse en op elke locatie plaatsvinden; hij hoeft niet in een rechtbank aanwezig te zijn. Hij zal over een aantal politieagenten beschikken om zijn bevelen uit te voeren en de straf ter plaatse toe te passen.

The Muhtasib has the power to judge on the offence as soon as he learns about it, and this could take place on the spot and at any location; he does not need to be in a judicial court. He will have at his disposal a number of police staff to execute his orders and to apply the sentence on the spot. .

Een gerechtelijke rechtbank zou niet vereist zijn voor de Muhtasib om de betreffende zaak te onderzoeken. Hij spreekt het oordeel uit op het moment dat hij ervan overtuigd is dat de overtreding heeft plaatsgevonden, en hij heeft de macht om op elke plaats en op elk moment te oordelen, hetzij op de markt, in het huis, te paard of in de auto, overdag of 's nachts. Dit komt doordat het bewijs dat de noodzaak van een gerechtelijke rechtbank om een zaak te behandelen bevestigt, niet van toepassing is op de Muhtasib, aangezien de overlevering (Hadith) die deze voorwaarde bevestigt stelt: "De twee strijdende partijen zaten voor de rechter/heerser."

A judicial court would not be required for the Muhtasib to look into the case at hand. He passes the judgement the moment he is sure that the offence took place, and he has the power to judge at any place and at anytime, whether in the market, in the house, whilst riding or in the car during the day or night. This is because the evidence that confirms the need to have a judicial court in order to deal with a case does not apply to the Muhtasib, because the hadith which confirmed this condition states: "The two disputant parties sat down before the judge/ruler." .

En hij ﷺ zei: .

And he (PBUH) said: .

“Als de twee strijdende partijen voor u zitten.” Dit is niet van toepassing op de rechter van Hisbah, aangezien er geen eiser en geen verweerder is; er is eerder sprake van een publiek recht dat is geschonden, of een schending van de sharia. Bovendien, toen de Boodschapper van Allah ﷺ onderzoek deed naar de zaak van de hoop voedsel, liep hij op dat moment over de markt en lag het voedsel te koop uitgestald.

“If the two disputing parties sat before you.” This is not applicable to the judge of Hisbah, as there is no plaintiff and no defendant; there is rather a public right that has been violated, or a violation of the Shariah. Besides, when the Messenger of Allah (PBUH) looked into the case of the heap of food, he was walking in the market at the time and the food was displayed for sale. .

Hij ﷺ riep de verkoper niet naar zich toe, maar zodra hij de overtreding opmerkte, behandelde hij deze ter plekke. Dit geeft aan dat zaken van Hisbah geen gerechtelijke rechtbank vereisen.

He (PBUH) did not summon the vendor to him, but as soon as he detected the offence he dealt with it on the spot. This indicates that the cases of Hisbah do not require a judicial court. .

De Muhtasib heeft het recht om voor zichzelf plaatsvervangers te kiezen. Zij moeten voldoen aan de vereisten van de Muhtasib, en hij is bevoegd hen aan verschillende plaatsen toe te wijzen. Deze plaatsvervangers zouden de macht hebben om de taken van de Hisbah uit te voeren in de gebieden waaraan zij zijn toegewezen, en in de gevallen waarvoor zij zijn gedelegeerd. Dit hangt af van de vraag of de benoeming van de Muhtasib een clausule bevat die hem de bevoegdheid geeft om voor zichzelf plaatsvervangers aan te stellen, dat wil zeggen: om plaatsvervanging toe te wijzen door het delegeren van plaatsvervangers die namens hem zullen handelen. Indien hem niet een dergelijk recht op plaatsvervanging is verleend, dat wil zeggen het recht om plaatsvervangers voor hem aan te stellen, dan heeft hij geen dergelijk recht op benoeming.

The Muhtasib has the right to select deputies for himself. They should fulfil the requirements of the Muhtasib, and he is allowed to assign them to different places. Those deputies would have the power to carry out the duties of the Hisbah in the areas to which they have been assigned, and in the cases for which they have been delegated. This depends on whether the appointment of the Muhtasib includes a clause that gives him powers to appoint deputies for himself, i.e. to assign deputyship by delegating deputies who would act on his behalf. In case he was not given such right of deputyship, i.e. the right to appoint deputies to him, then he has no such right of appointment.