De praktische maatregelen die worden genomen om de kalief aan te stellen, voordat de eed van trouw (Bay’ah) aan hem wordt gegeven, kunnen verschillende vormen aannemen, zoals gebeurde bij de rechtgeleide Khulafaa’ die direct na het overlijden van de Boodschapper ﷺ kwamen, namelijk: Abu Bakr, ‘Umar, ‘Uthman en ‘Ali (moge Allah (SWT) tevreden met hen zijn). Alle metgezellen (Sahabah) bleven hierover stil en bevestigden dit, anders zouden zij het niet hebben geaccepteerd als het tegen de Shara was geweest. Dit komt doordat het gerelateerd is aan een vitale zaak waarop de status van de moslims en het behoud van de heerschappij van de Islam rusten. Als we de ontwikkeling van de aanstelling van die Khulafaa’ volgen, zien we dat sommige moslims discussies hadden in de hal (Saqifa) van Banu Sa’idah. Sa‘d, Abu Ubaydah, ‘Umar en Abu Bakr werden genomineerd en niemand anders. Echter, ‘Umar en Abu Ubaidah weigerden Abu Bakr uit te dagen. Dit betekende dat de kwestie beperkt bleef tot Abu Bakr en Sa’d. Als resultaat van het debat werd de eed van trouw (Bay’ah) afgenomen voor Abu Bakr. De volgende dag werden de moslims opgeroepen naar de moskee en op hun beurt zwoeren zij hun eed van trouw (Bay’ah). De eed van trouw (Bay’ah) in de Saqifa was dus een eed van aanstelling, waarmee hij kalief werd voor de moslims. De tweede eed van trouw (Bay’ah) in de moskee, de volgende dag, was echter een eed van gehoorzaamheid.

The practical measures taken to appoint the Khalifah, before the bayah is given to him, can take different forms, which happened with the rightly guided Khulafaa’ who came immediately after the death of the Messenger (P.B.U.H) namely: Abu Bakr, ‘Umar, ‘Uthman, and ‘Ali (May Allah (S.W.T) be pleased with them). All of the Sahabah remained silent about this and vouched for it, otherwise, they would not have accepted it if it was against the Shara. This is because it is related to a vital matter upon which rely the stature of the Muslims and the preservation of the rule of Islam. If we follow the development of the appointment of those Khulafaa, we find that some Muslims had discussions in the hall (Saqifa) of Banu Sa’idah. Sa‘d, Abu Ubaydah, ‘Umar and Abu Bakr were nominated and no-one else. However, ‘Umar and Abu Ubaidah refused to challenge Abu Bakr. This meant the issue was confined to Abu Bakr and Sa’d. As a result of the debate, the Bayah was taken for Abu Bakr. The next day the Muslims were called to the Masjid and in turn they pledged their Bayah. So the Bayah in the Saqifa was a Bayah of appointment, by which he became Khalifah for the Muslims. However, the second Bayah in the Masjid, the next day was a Bayah of obedience. .

Toen Abu Bakr voelde dat zijn ziekte de dood met zich meebracht, terwijl de islamitische legers vochten tegen de Perzische en Romeinse grootmachten van die tijd, vond hij het noodzakelijk om de moslims uit te nodigen en hen te raadplegen over wie de kalief voor de moslims na hem zou kunnen zijn. Hij zette deze consultaties drie maanden lang voort. Toen deze voltooid waren en hij de mening van de meerderheid van de moslims kende, kondigde hij aan hen aan, oftewel hij nomineerde, ‘Umar om de kalief te worden die hem zou opvolgen. Deze delegatie of nominatie werd niet beschouwd als een contract van het kalifaat voor ‘Umar na hem. Dit kwam doordat het pas na de dood van Abu Bakr was dat moslims naar de moskee kwamen en hun eed van trouw (Bay’ah) aan ‘Umar aflegden voor het kalifaat. Het was door deze eed van trouw (Bay’ah) dat ‘Umar de kalief voor de moslims werd, en niet als een gevolg van de consultaties of de nominatie van Abu Bakr. Indien de nominatie van ‘Umar door Abu Bakr een contract van het kalifaat voor hem was geweest, dan zou hij de eed van trouw (Bay’ah) van de moslims niet nodig hebben gehad. Bovendien geven de aangehaalde teksten expliciet aan dat niemand een kalief kan worden, behalve met de eed van trouw (Bay’ah) van de moslims.

When Abu Bakr felt that his illness carried with it death, and the Muslim armies were fighting the Persian and Roman superpowers of that time, he felt it necessary to invite the Muslims and consult them with regards to who could be a Khalifah for the Muslims after him. He continued to make these consultations for three months. When they were complete and he knew the opinion of the majority of the Muslims, he announced to them, i.e. nominated, ‘Umar to be the Khalifah to succeed him. This delegation or nomination was not considered a contract of Khilafah to ‘Umar after him. This is because it was only after the death of Abu Bakr that Muslims came to the Masjid and pledged their allegiance to ‘Umar for Khilafah. It was through this Bayah that ‘Umar became the Khalifah for the Muslims, and not as a consequence of the consultations or the nomination of Abu Bakr. Had the nomination of ‘Umar by Abu Bakr been a contract of Khilafah to him, then he would not have needed the bayah of Muslims. Besides, the cited texts indicate explicitly that no one can become a Khalifah except with the Bayah from Muslims. .

Op het moment dat ‘Umar kalief was en gewond raakte, vroegen de moslims hem om een kalief te nomineren, maar hij weigerde. Zij bleven aandringen, waarna hij het beperkte tot zes personen, oftewel hij nomineerde zes personen. Vervolgens stelde hij Suhaib aan om het gebed te leiden en om toezicht te houden op degenen die door hem waren genomineerd, om zo de kalief uit hun midden te kiezen binnen de drie dagen die aan hen waren toegewezen. ‘Umar zei tegen Suhaib: “...Als vijf (van de zes) het eens waren en één man accepteerden, terwijl één (van de zes) man hem afwees, sla dan zijn hoofd met het zwaard...” Dit wordt ook overgeleverd door At-Tabari in zijn Ta’rikh; door Ibn Qutaybah, de auteur van het boek al-Imamah wa Siyasah, bekend als “The history of the Khulafa’”, en Ibn Sa’d in zijn boek al-Tabaqaat al-Kubra. ‘Umar stelde vervolgens Abu Talha Al-Ansari aan om de vergadering met vijftig mannen te beschermen en hij belastte Al-Miqdad ibn al-Aswad met de taak om de ontmoetingsplaats voor de zes kandidaten te kiezen. Na zijn dood (ra) kwamen de genomineerden samen voor hun vergadering. Abdul Rahman ibn Awf vroeg vervolgens aan de zes: "Wie zou zichzelf hiervan (het kalifaat) onttrekken en het geven aan de beste onder jullie?" Niemand antwoordde hem, dus vervolgde hij met zeggen: "Ikzelf doe afstand van mijn recht op het kalifaat." Daarna begon hij hen één voor één te raadplegen. Hij vroeg hen: "Wie, naast jezelf, acht jij waardig voor deze autoriteit uit deze groep?" Hun antwoord was beperkt tot twee personen: Ali en ‘Uthman. Vervolgens zocht Abdul-Rahman de mening van de moslims op met betrekking tot de twee personen en wie zij als kalief zouden kiezen. Hij vroeg zowel de mannen als de vrouwen tijdens het onderzoeken van de mening van het volk. Hij (ra) werkte dag en nacht tijdens de periode van het kiezen van de kalief. Al-Bukhari rapporteerde van Al-Miswar ibn Makhramah dat hij zei: “Abdul Rahman klopte aan mijn deur nadat een deel van de nacht was verstreken totdat ik wakker werd. Hij zei: ‘Ik zie dat je hebt geslapen. Bij Allah, ik heb niet veel slaap gehad in deze drie’”, bedoelende de drie nachten. Nadat de mensen het ochtendgebed (fajr) hadden verricht, werd de eed van trouw (Bay’ah) aan ‘Uthman verricht en werd hij kalief door de eed van trouw (Bay’ah) van de moslims, en niet vanwege de benoeming van de zes personen door ‘Umar.

At the time when ‘Umar was Khalifah and he was injured, the Muslims asked him to nominate a Khalifah, but he refused. They continued to insist and so he confined it to six people, i.e. he nominated six people. Then he appointed Suhaib to lead the prayer and to watch over those nominated by him so as to select the Khalifah from amongst them within the three days assigned to them. ‘Umar said to Suhaib: “…If five (of the six) agreed and accepted one man, while one (of the six) man rejected him, then strike his head with the sword...” This is also reported by At-Tabari in his Ta’rikh; by Ibn Qutaybah the author of the book al-Imamah and Siyasah known as “The history of the Khulafa’” and Ibn Sa’d in his book al-Tabaqaat al-Kubra. ‘Umar then appointed Abu Talha Al-Ansari to protect the gathering with fifty men and he charged Al-Miqdad ibn al-Aswad with the duty of choosing the meeting place for the six candidates. After his death (ra) the nominees settled into their meeting. Abdul Rahman ibn Awf then asked the six "Who would take himself out of it (the Khilafah) and give it to the best among you?” No one answered him, so he went on saying, “I myself renounce my right to the Khilafah.” Then he started to consult them one by one. He would ask them, “Apart from yourself, who do you think is worthy of this authority from among this group?" Their answer was confined to two: Ali and ‘Uthman. Then Abdul- Rahman sought the opinion of the Muslims regarding the two people and which they would elect as Khalifah. He asked the men and women when investigating the opinion of the people. He (ra) worked day and night during the period of electing the Khalifah. Al-Bukhari reported from Al-Miswar ibn Makhramah that he said: “Abdul Rahman knocked at my door after a part of the night passed till I woke up. He said, ‘I see you have been sleeping. By Allah, I did not enjoy much sleep in these three’”, meaning the three nights. After the people had prayed the dawn prayer (fajr), the Bayah was concluded to ‘Uthman and he became Khalifah by the bayah of the Muslims, and not due to the nomination of the six people by ‘Umar. .

Op het moment van de moord op ‘Uthman (ra) gaven de moslimmassa's van al-Madinah en al-Kufah de eed van trouw (Bay’ah) aan Ali ibn Abi Talib, zodat hij een kalief werd door de eed van trouw (Bay’ah) van de moslims.

At the time of ‘Uthman’s (ra) murder the Muslim masses of al-Madinah and al- Kufah gave the bayah to Ali ibn Abi Talib, so he became a Khalifah by the bayah of the Muslims. .

Bij nauwkeurige bestudering van de methode van hun (ra) eed van trouw (Bay’ah), is het duidelijk dat de genomineerden voor het kalifaat (Khilafah) aan het volk werden aangekondigd en dat ieder van hen aan de contractuele voorwaarden voldeed. Vervolgens werd de mening gevraagd van de invloedrijke mensen onder de moslims, die de moslimgemeenschap (Ummah) vertegenwoordigen. De vertegenwoordigers van de moslimgemeenschap (Ummah) waren bekend tijdens de tijd van de Khulafaa’ Rashidun, aangezien zij de metgezellen (Sahabah) (ra) waren, of de mensen van al-Madinah. Wie werd geaccepteerd door de metgezellen (Sahabah) of hun meerderheid, kreeg de contractuele eed van trouw (Bay’ah), en hij werd een kalief, en gehoorzaamheid aan hem werd verplicht voor de moslims. Moslims zouden hem vervolgens de Bay’ah van gehoorzaamheid geven, en de kalief zou de vertegenwoordiger van de moslimgemeenschap (Ummah) worden in bestuur en gezag.

Upon close examination regarding the method of their (ra) Bayah it is clear that the nominees to the Khilafah were announced to the people and each one of them fulfilled the contractual conditions. Then the opinion of the influential people among the Muslims, who represent the Ummah, was sought. The representatives of the Ummah were known at the time of the Khulafaa’ Rashidun, for they were the Sahabah (ra), or the people of al-Madinah. Whoever was accepted by the Sahabah or their majority was given the contracting bayah, and he became a Khalifah, and obedience to him became incumbent upon the Muslims. Muslims would then give him the Bayah of obedience, and the Khalifah would become the representative of the Ummah in ruling and authority. .

Dit wordt begrepen uit de eed van trouw (Bay’ah) die is gegeven aan de Khulafa’ al-Rashidun (ra). Er zijn twee kwesties die worden begrepen uit de nominatie van zes personen door ‘Umar en uit de maatregelen die zijn gevolgd bij de eed van trouw (Bay’ah) van ‘Uthman (ra). Deze twee kwesties zijn de aanwezigheid van een voorlopige leider (Ameer) die zorg draagt voor de periode waarin de nieuwe kalief wordt aangesteld, en het beperken van het aantal genomineerden tot zes personen.

This is understood from the Ba’yah given to the Khulafa’ al-Rashidun (ra). There are two issues that are understood from ‘Umar’s nomination of six people and from the measures followed in the Bayah of ‘Uthman (ra). These two issues are the presence of a provisional amir that takes care of the period during which the new Khalifah is appointed and limiting the number of nominees to six people. .