Het administratieve systeem is een methode die wordt gebruikt om een taak uit te voeren, en is tevens een van de middelen die daarvoor worden ingezet, waardoor het geen specifieke bewijsvoering vereist. Het is voldoende dat er algemene bewijsvoering bestaat die naar de oorsprong ervan verwijst. Het zou onjuist zijn om te zeggen dat deze methoden menselijke handelingen zijn, die daarom volgens de goddelijke regels uitgevoerd moeten worden. Dit komt doordat de bewijsvoering voor deze handelingen in algemene vorm is gekomen met betrekking tot hun oorsprong, waardoor het alle handelingen omvat die uit die oorsprong voortvloeien, tenzij er goddelijke bewijsvoering is die betrekking heeft op een nevenhandeling, in welk geval de handeling die bewijsvoering moet volgen. Zo zegt Allah (SWT): "En betaal de armenbelasting (Zakah)" [73:20].

The administrative system is a style used to perform a task, and is also one of the means used for that, so it does not require specific evidence. It is sufficient for it to have general evidence that indicates to its origin. It would be wrong to say that these styles are human actions, which should therefore be conducted according to the divine rules. This is because the evidence for these actions has come in regards to their origin in a general form, thus it includes all actions that branch out from that origin, unless there is divine evidence that relates to a subsidiary action, in which case the action must follow that evidence. For instance Allah (S.W.T) says, "And pay out the Zakat" [73:20].

Dit is een algemeen bewijs. Vervolgens kwamen de bewijzen met betrekking tot de nevenhandelingen die daaruit voortvloeiden, zoals de hoogte van het minimumbedrag (Nisab), de verzamelaars van de armenbelasting (Zakah) en de categorieën mensen van wie de armenbelasting (Zakah) moet worden geïnd. Al deze zaken zijn handelingen die zijn afgeleid van het vers (Ayah): "En betaal de armenbelasting (Zakah)". Er zijn geen bewijzen te vinden over de wijze waarop de verzamelaars van de armenbelasting (Zakah) de armenbelasting (Zakah) moeten innen. Gaan zij bijvoorbeeld te paard of te voet? Huren zij andere werknemers in om hen te helpen of niet? innen zij het volgens administraties? Moeten zij hoofdkwartieren vestigen waar zij allemaal samenkomen? Zouden zij magazijnen hebben waar zij alles wat zij hebben verzameld, zouden opslaan? Zouden deze gebouwen ondergronds zijn of gebouwd worden als graanschuren? Zou de contante armenbelasting (Zakah) in zakken of kisten worden verzameld? Al deze handelingen en dergelijke zijn in feite nevenhandelingen die voortvloeien uit "En betaal de armenbelasting (Zakah)."

Which is a general evidence. Then the evidences came regarding the subsidiary actions which branched out from it, such as the amount of Nisab, the Zakat collectors and the categories of people from whom Zakat is to be taken. All these are actions derived from the ayah, "And pay out the Zakat". There are no evidences to be found about the manner by which the Zakat collectors have to collect the Zakah. For example do they go riding or walking? Do they hire other employees to help them or not? Do they collect it according to records? Do they have to establish headquarters where they would all meet? Would they have warehouses where they would store everything they had collected? Would these houses be underground or built like grain houses? Would the cash Zakat be collected in bags or coffers? All these actions and the like are, in fact, subsidiary actions originating from "And pay out the Zakat." .

Zij worden allemaal gedekt door het algemene bewijs, aangezien er geen specifieke bewijzen voor hen zijn; en dit is het geval bij alle stijlen. Zo is de stijl een handeling die ondergeschikt is aan een handeling, oftewel de oorsprong die algemeen bewijs heeft. Daarom vereist de stijl geen bewijs, omdat het bewijs van de oorsprong ook als bewijs voor de stijl dient. Daarom kunnen administratieve stijlen uit elk systeem worden overgenomen, tenzij er een specifieke tekst is die het overnemen van een bepaalde administratieve stijl verhindert. Anders is het toegestaan om administratieve stijlen over te nemen als zij geschikt zijn voor het runnen van de werkzaamheden van de administratieve organisaties en voor het afhandelen van de zaken van de mensen. Dit komt doordat de administratieve stijl geen goddelijke regel is die goddelijk bewijs vereist. Dit is de reden waarom ‘Umar (ra) de stijl van de diwan overnam voor het registreren van de namen van het leger en de burgers, met het oog op het verdelen van de middelen aan hen, die afkomstig waren uit publieke of staatsbezittingen, in de vorm van toelagen of salarissen. ‘Abid Ibn Yahya rapporteerde op gezag van Al-Harith Ibn Nufayl dat ‘Umar de moslims raadpleegde over het registreren van Dawawin, en Ali Ibn Abi Talib suggereerde: ‘Verdeel alle middelen die u elk jaar verzamelt en houd er geen enkele achter.’ ‘Uthman Ibn Affan zei: ‘Ik zie dat er veel middelen worden verdeeld onder de mensen, en als deze niet worden geteld om te weten wie er wel en wie er niet heeft ontvangen, vrees ik dat de zaak uit de hand kan lopen.’ Hierop zei Al-Waleed Ibn Hisham Ibn ul-Mughira: ‘Ik was in Al-Sham en ik merkte dat de koningen daar een Diwan hadden ingevoerd en soldaten hadden gerekruteerd, dus waarom doen jullie niet hetzelfde?’ ‘Umar nam zijn advies aan en riep ‘Aqil Ibn Abi Talib en Makhramah Ibn Nufayl en Jubair Ibn Matam op, die jonge mannen van Quraish waren, en zei: ‘Bereid een huis voor om een volkstelling te huisvesten.’

They are all covered by the general evidence as there are no specific evidences for them; and this is the case with all the styles. Thus, the style is an action subsidiary to an action i.e. the origin that has general evidence. Therefore, the style does not require evidence, because the evidence of its origin serves as evidence for it as well. Therefore, the administrative styles can be taken from any system unless there is a specific text that prevents taking a particular administrative style. Otherwise, it is allowed to take the administrative styles if they were suitable to run the work of the administrative organisations and to discharge the affairs of the people. This is because the administrative style is not a divine rule that requires divine evidence. This is the reason that ‘Umar (ra) took the style of the diwan for recording the names of the army and the citizens for the sake of distributing the funds to them, which came from the public or state properties, in the form of grants or salaries.. ‘Abid Ibn Yahya reported on the authority of Al-Harith Ibn Nufayl that ‘Umar consulted the Muslims about the recording of Dawawin, and Ali Ibn Abi Talib suggested, ‘Divide all the funds you collect each year and do not keep any of them.’ ‘Uthman Ibn Affan said, ‘I see that there are a lot of funds being distributed amongst people, and if they are not counted in order to know who has taken and who has not, I fear that the matter could get out of hand.’ Upon this Al-Waleed Ibn Hisham Ibn ul-Mughira said, ‘I was in Al-Sham and I noticed that its kings had introduced a Diwan and recruited soldiers, so why don't you do the same?’ ‘Umar took his advice and summoned ‘Aqil Ibn Abi Talib and Makhramah Ibn Nufayl and Jubair Ibn Matam who were young men from Quraish and said, ‘Prepare a house to house a census.’ .

Toen de islam Irak bereikte, ging het Diwan van betalingen en fondsenwerving voort zoals voorheen. Het Diwan van Al-Sham was in het Latijn, omdat het deel had uitgemaakt van het Romeinse Rijk, en het Diwan van Irak was in het Perzisch, omdat het deel had uitgemaakt van het Perzische Rijk. In de tijd van Abdul Malik Ibn Marwan werd het Diwan van Al-Sham overgebracht naar het Arabisch (in het jaar 81 AH). Verschillende Dawawin werden vervolgens opgericht naar behoefte en afhankelijk van de noodzaak ervan voor het beheer van de belangen van de mensen. Dawawin voor de strijdkrachten werden ingevoerd voor registratie- en toewijzingsdoeleinden, en andere werden ingevoerd om de vergoedingen en claims van alle transacties vast te leggen. Een ander Diwan werd ingevoerd voor de Amils en Walis om elke benoeming en elke ontslag vast te leggen, en andere Dawawin werden gebruikt in de schatkist (Bayt-ul-Mal) om inkomsten, uitgaven en dergelijke vast te leggen. De invoering van een Diwan gebeurde naar behoefte, en de stijl ervan varieerde door de jaren heen vanwege het verschil in stijlen en middelen. Voor elk Diwan werd een hoofd aangesteld samen met andere werknemers, en in sommige gevallen kreeg het hoofd toestemming om de werknemers zelf aan te stellen, en soms werden zij aan hem toegewezen. Een Diwan werd dus opgericht naar behoefte, samen met de stijlen en middelen die zouden helpen bij het vervullen van die behoefte. Het is toegestaan om verschillende stijlen en middelen te hebben afhankelijk van het gebied, of provincie (Wilayah) of land. Wat betreft de verantwoordelijkheid van dergelijke ambtenaren, zij zijn ingehuurde werknemers en tegelijkertijd burgers. Op professioneel niveau zijn zij verantwoording verschuldigd aan hun eigen directiemanager, en als burgers zijn zij verantwoording verschuldigd aan de heersers, of dit nu Walis zijn, de assistenten of de kalief. Zij moeten zich houden aan de sharia-regels en de administratieve systemen.

When Islam reached Iraq, the Diwan of payments and funds collection continued as before. The Diwan of Al-Sham was in Latin for it had been part of the Roman Empires, and the Diwan of Iraq was in Persian for it had been part of the Persian Empire. At the time of Abdul Malik Ibn Marwan the Diwan of Al-Sham was transferred to Arabic (in the year 81 AH). Several Dawawin were then set up according to necessity and depending on the need for them in running the people's interests. Dawawin for the armed forces were introduced for registration and grant purposes, and others were introduced to record the fees and claims of all transactions. Another Diwan was introduced for the Amils and Walis to record each appointment and each removal and other Dawawin were used in the treasury (Bayt-ul-Mal) to record revenues and expenses and so on. The introduction of a Diwan was according to the need for it, and its style varied over the years due to the difference in styles and means.. A chief was appointed for each Diwan along with other employees, and in some cases the chief was allowed to appoint the employees himself, and they were sometimes appointed to him.. A Diwan would thus be set up according to need, along with the styles and means that would help discharging that need. It is permitted to have different styles and means according to the area, or Wilayah or country.. With regards to the responsibility of such civil servants, they are hired employees and at the same time citizens. At a professional level they are answerable to their own directorate manager, and as citizens they are answerable to the rulers whether these are Walis, the assistants or the Khalifah. They have to abide by the Sharia rules and the administrative systems.