Er zijn drie soorten rechters: de eerste is de rechter (Qadi), die verantwoordelijk is voor het beslechten van geschillen tussen mensen over transacties en strafwetten. De tweede is de Muhtasib, die verantwoordelijk is voor het beslechten van elke wetsovertreding die de belangen van de gemeenschap of eigendom kan schaden. En de derde is de rechter van Mazalim, die verantwoordelijk is voor het beslechten van geschillen tussen de mensen en de Staat.

There are three types of judges: One is the Qadi, and he is in charge of settling the disputes between people over transactions and penal codes. The second is the Muhtasib, who is in charge of settling any breach of law that may harm the interests of the community or property. And the third is the judge of Mazalim, who is in charge of settling disputes between the people and the State. .

Dit zijn de drie soorten rechters. Wat betreft het bewijs over de rechter die geschillen tussen mensen beslecht, dit is afgeleid uit de handelingen van de Boodschapper van Allah ﷺ, en uit zijn aanstelling van Muadh Ibnu Jabal over een gebied in Yemen. Wat betreft het bewijs voor de rechtspraak met betrekking tot het beslechten van geschillen die de belangen van de gemeenschap in gevaar brengen, waarbij de rechter bekend staat als de Muhtasib, dit wordt bevestigd door de handeling en de uitspraak van de Boodschapper van Allah ﷺ, want hij zei: .

These are the three types of judges. As for the evidence about the judge who settles disputes between people, this is derived from the actions of the Messenger of Allah (PBUH), and from his appointment of Muadh Ibnu Jabal over an area of Yemen. As for the evidence of the judiciary regarding the settling of disputes which endanger the interests of the community, where the judge is known as the Muhtasib, this is confirmed by the action and saying of the Messenger of Allah (PBUH), for he said: .

"Hij die ons bedriegt, behoort niet tot ons". [Dit is een deel van een overlevering (Hadith) overgeleverd door Ahmad op gezag van Abu Huraira.]. Zo daagde hij ﷺ de bedriegers uit en strafte hen.

"He who cheats us is not one of us". [This is a part of a hadith narrated by Ahmad on the authority of Abu Huraira.]. Thus, He (PBUH) used to challenge the cheaters and punish them. .

Hij ﷺ beval de handelaren ook om de waarheid te spreken in de handel en om liefdadigheid te geven. Ahmad overleverde van Qays Ibnu Abi Gharza Al Kinani, hij zei: “Wij kochten goederen in Madinah en noemden onszelf makelaars, waarna de Boodschapper van Allah ﷺ naar ons toe kwam en ons met een betere naam noemde. Hij ﷺ zei: .

He (PBUH) used also to order the traders to speak the truth in trading and give charity. Ahmad narrated from Qays Ibnu Abi Gharza Al Kinani, he said, “We used to buy cargo in Madinah and we would call ourselves brokers, so the Messenger of Allah (PBUH) came out to us and called us with a better name, He (PBUH) said: .

“O handelaren, het verkopen brengt immers gesprekken en het afleggen van eden met zich mee, meng het daarom met liefdadigheid (Sadaqah)”.

“O traders, verily the selling entails talking and the taking of oaths, so do mix it with Sadaqah”. .

Ahmad overleverde ook van Abu Al-Minhal: .

Ahmad also narrated from Abu Al-Minhal: .

"Dat Zayd ibn Arqam en Al-Bara' Ibn ‘Azib partners waren, waardoor zij beiden wat zilver kochten met contant geld op de plaats en op krediet. Dit nieuws bereikte de Boodschapper van Allah ﷺ, waarna hij beval: 'Waar de betaling ter plekke wordt gedaan is er geen kwaad, en waar het op krediet wordt verkocht, moet het worden afgewezen.'"

"That Zayd ibn Arqam and Al-Bara' Ibn ‘Azib were partners, so they both bought some silver with cash on the spot and by credit. This news reached the Messenger of Allah (PBUH) so he ordered: 'Where the payment is made on the spot there is no harm, and where it is sold on loan it must be rejected.'” .

Zo voorkwam de Boodschapper ﷺ hen aan de woeker (Riba) van krediet. Dit valt allemaal onder het juridische mandaat van de Hisbah. Het aanduiden van de rechtspraak die de geschillen beslecht die de belangen van de gemeenschap kunnen schaden als de Hisbah, is in feite een technische term die verwijst naar een specifieke taak die wordt uitgevoerd in de Islamitische Staat, namelijk: het controleren van de handelaren en geschoolde arbeiders opdat zij niet bedriegen in hun handel, hun werk of hun producten, opdat zij niet onjuist gebruikmaken van de gewichten en maten, of elke andere vorm van handelen die de belangen van de gemeenschap kan schaden.

Thus the Messenger (PBUH) prevented them from the riba of credit. All this is the judicial remit of the Hisbah. Calling the judiciary that settles the disputes that may harm the interests of the community as the Hisbah is in fact a technical term referring to a specific task carried out in the Islamic State, i.e. To control the traders and skilled workers lest they cheat in their trade, their work, their products, lest they wrongly use the weights and measures, or any other type of action that may affect the interests of the community..

En dit is precies de handeling die de Boodschapper van Allah ﷺ demonstreerde en beval te worden nageleefd, en waarover hij persoonlijk een oordeel velde, zoals vermeld in de overlevering (Hadith) van Al-Bara' Ibn Azib, waarin hij beide partijen beval zich te onthouden van het verkopen van zilver op krediet.

And this is the very action that the Messenger of Allah (PBUH) demonstrated and ordered to be observed, and personally applied judgement upon, as mentioned in the Hadith of Al-Bara' Ibn Azib, where he ordered both parties to abstain from selling silver by credit. .

De Boodschapper van Allah ﷺ heeft ook Sa'id ibn Al-As aangesteld als een muhtasib in de markten van Makkah na de verovering ervan, zoals gerapporteerd in de Tabaqaat van ibn Sa'd en in Al-Istiab van Ibn ‘Abd al-Barr. Daarom is het bewijs van hisbah de profetische traditie (Sunnah). ‘Umar b. Al-Khattab had ook Al-Shifa, een vrouw uit zijn clan, zijnde Umm Suleiman ibn Abi Haythma, aangesteld als een marktbeoordelaar (inspecteur), oftewel een rechter van Hisbah; en hij stelde ook Abdullah ibn Utbah aan als rechter op de markt van Al-Madinah, zoals Malik vermeldde in Al-Muatta' en Al-Shafi'i in zijn Musnad. Hij hield zich ook zelf bezig met de rechtspraak van de Hisbah en liep rond in de markten net zoals de Boodschapper van Allah ﷺ. De kalief ging door met het behandelen van de Hisbah tot de dagen van Al-Mahdi, die een speciale organisatie aan de Hisbah toewezen, wat een van de organisaties van de rechtspraak werd. In de tijd van Al-Rasheed ging de Muhtasib (rechter van Hisbah) rond in de markten om de gewichten en maten te controleren en om de transacties van de handelaren te inspecteren.

The Messenger of Allah (PBUH) has also appointed Sa'id ibn Al-As as a muhtasib in the markets of Makkah after its conquest as reported in the Tabaqaat of ibn Sa'd and in Al-Istiab of Ibn ‘Abd al- Barr. Therefore, the evidence of hisbah is the Sunnah. ‘Umar b. Al-Khattab had also appointed Al- Shifa, a woman from his clan, who is Umm Suleiman ibn Abi Haythma, as a market judge (inspector) i.e. a judge of Hisbah; and he also appointed Abdullah ibn Utbah a judge on the market of Al-Madinah, as Malik mentioned in Al-Muatta' and Al-Shafi'i in his Musnad. He also himself used to deal with the judiciary of the Hisbah, and walk around in the markets just like the Messenger of Allah (PBUH). The Khalifah went on dealing with the Hisbah until the days of Al-Mahdi who set a special organisation to the Hisbah which became one of the organisations of Judiciary. At the time of Al-Rasheed, Muhtasib (judge of Hisbah) used to go around in the markets, checking the weights and measures and to look into the traders’ transactions. .

Wat betreft het bewijs voor de rechter van Mazalim (onrechtmatige daden), dit is afgeleid uit wat Allah (SWT) zegt:

As for the evidence for the judge of Mazalim (unjust acts), this is derived from Allah (S.W.T) saying:.

"Als jullie over iets geschillen, verwijs het dan naar Allah en de Boodschapper." [4:59]. Dit kwam direct na de uitspraak van Allah (SWT): .

"If you dispute about something refer it to Allah and the Messenger." [4:59]. This came immediately after Allah's (S.W.T) saying: .

"O jullie die geloven, gehoorzaam Allah en gehoorzaam de Boodschapper en degenen onder jullie die gezag hebben." [4:59].

"O you who believe obey Allah and obey the Messenger and those in authority from among you." [4:59]. .

Daarom moet elk geschil tussen de burgers en de bevoegde autoriteiten worden verwezen naar Allah en Zijn Boodschapper ﷺ, oftewel naar de wet van Allah. Dit vereist de aanwezigheid van een rechter om een uitspraak te doen in dit geschil, en dit is de rechter van Mazalim. Bewijs wordt ook afgeleid uit de handelingen en de uitspraken van de Boodschapper ﷺ. De Boodschapper ﷺ heeft echter geen specifieke rechter voor de Mazalim aangesteld over de gehele staat, noch deden de Khulafa' Rashidun na hem dat, aangezien zij zelf de zorg voor de Mazalim op zich namen, zoals het geval was bij Ali Ibnu Abi Talib. Hij stelde echter geen specifieke tijd of een speciale wijze vast voor de Mazalim; hij behandelde een Mazlima (een geval van een onrechtmatige daad) simpelweg wanneer het zich voordeed, zodat het een onderdeel was van zijn algemene plichten. Deze aanpak bleef hetzelfde tot de dagen van Abdul Malik Ibn Marwan; hij was de eerste kalief die een specifieke tijd voor de Mazalim introduceerde; en wanneer een van deze Mathalim voor hem onduidelijk was, verwees hij het naar zijn rechter om het af te handelen. Daarna begon de kalief afgevaardigden aan te stellen om de klachten van mensen te onderzoeken, en er werd toen een speciaal systeem voor de Mazalim ingevoerd, dat bekend stond als het "Huis van Rechtvaardigheid" (Dar-ul-Adl). Dit is toegestaan (Mubah) wat betreft het hebben van een speciale rechter voor Mazalim, omdat hij voor alles wat onder de verplichte bevoegdheden van de kalief valt, afgevaardigden mag aanstellen om dat namens hem uit te voeren. Het is ook toegestaan om een specifieke tijd en een specifieke wijze te hebben, omdat dit allemaal onder de toegestaan (Mubah) valt.

Therefore, any dispute between the citizens and the people in authority should be referred to Allah and His Messenger i.e. to the rule of Allah. This necessitates the presence of a judge to give judgement on this dispute, and this is the judge of Mazalim. Evidence is also derived from the action and saying of the Messenger of Allah (PBUH). However, the Messenger of Allah (PBUH) did not appoint a specific judge for the Mazalim over the whole State, nor did the Khulafa' Rashidun after him, for they used to take charge of the Mazalim themselves as was the case with Ali Ibnu Abi Talib. He did not however assign a specific time or a special style for the Mazalim; he simply dealt with a Mazlima (a case of an unjust act) as it happened, so it was just part of his general duties. This approach remained the same until the days of Abdul Malik Ibn Marwan; he was the first Khalifah to introduce a specific time for the Mazalim; and when one of these Mathalim was ambiguous to him, he used to refer it to his judge to deal with it. Then the Khalifah began to appoint deputies to look into people's complaints, and a special system was then introduced for the Mazalim, which was known as the "House of Justice" (Dar-ul-Adl). This is permissible in terms of having a special judge for Mazalim, because for anything that falls under the mandatory powers of the Khalifah, he is allowed to appoint deputies to perform that on his behalf. It is also permissible to have a specific time and a specific style because all this falls under the mubah (permissible acts). .