Artikel 96
Article 96
Het beheer van de zaken van de overheid en het volk wordt uitgevoerd door kantoren, departementen en administraties, wier taak het is om het beheer van de zaken van de Staat en de uitvoering van de belangen van het volk te waarborgen.
Management of the government’s and people’s affairs is carried out by offices, departments, and administrations, whose task is to ensure the management of the State’s business and the carrying out of the people’s interests.
De Boodschapper van Allah ﷺ hield zich bezig met het uitvoeren van zaken en stelde secretarissen aan voor hun administratie. Zo hield de Boodschapper ﷺ zich bezig met de zaken van de mensen in Madinah, loste hun problemen op, organiseerde hun relaties, verzekerde hun behoeften en leidde hen naar datgene wat voor hen passend was. Al deze zaken behoren tot de administratieve kwesties die hun leven vergemakkelijkten door problemen of complicaties weg te nemen:
The Messenger of Allah (pbuh) used to run and carry out the affairs and appoint secretaries for their administration. Thus, the Messenger (pbuh) used to carry out the affairs of the people in Madinah, solve their problems, organise their relations, secure their needs, and direct them to that which suited them. All of these matters are of the administration issues that eased their life from problems or complications:
Wat betreft onderwijs, maakte de Boodschapper van Allah ﷺ het losgeld van de ongelovige krijgsgevangenen het onderwijzen van tien moslims, waarbij het losgeld (het onderwijzen van tien moslims) in ruil was voor buit (onderwijs), die eigendom werd van de moslims. Zo was het waarborgen van onderwijs een van de zaken van de moslims.
In matters of education, the Messenger of Allah (pbuh) made the ransom of the disbelieving prisoners of war the teaching of ten Muslims, where the ransom (the teaching of ten Muslims) was in return for spoils (education), which became property of the Muslims. Thus, securing education was one of the Muslims’ affairs.
Wat betreft de gezondheidszorg: de Boodschapper van Allah ﷺ kreeg een arts als geschenk, maar hij stelde deze aan voor de moslims. Het feit dat de Boodschapper van Allah ﷺ een geschenk ontving en dit niet voor zichzelf gebruikte of aannam, maar het in plaats daarvan toewees aan de moslims, is een bewijs dat gezondheidszorg een van de belangen van de moslims is.
In healthcare, the Messenger of Allah (pbuh) was given a doctor as a gift, but he assigned him to the Muslims. The fact that the Messenger of Allah (pbuh) received a gift and he did not use it, nor take it, but rather assigned it to the Muslims is evidence that healthcare is one of the interests of the Muslims.
Wat betreft werkgelegenheid, wees de Boodschapper van Allah ﷺ een man toe om een touw en vervolgens een bijl te kopen en brandhout te verzamelen om aan de mensen te verkopen, in plaats van bij hen te bedelen, waarbij de één hem misschien iets zou geven terwijl een ander hem zou afwijzen. Zo was het oplossen van werkgerelateerde problemen ook een van de belangen van de moslims. Abu Dawud en Ibn Maja rapporteren:
In regards to employment, the Messenger of Allah (pbuh) directed a man to buy a rope and then an axe and collect firewood and sell to the people instead of begging from them, where somebody might give him while another would resist. Thus, solving the problems of work was also one of the Muslims’ interests. Abu Dawud and Ibn Maja narrate:
. يَسْأَلُهُ، فَ قَالَ: أَمَا فِي ب يَْتِكَ شَيْءٌ؟ أَنَّ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ أَتَى النَّبِيَّ « بِيَدِهِ وَقَالَ : قَالَ: ب لََى ... قَالَ: ائْتِنِي بِهِمَا، قَالَ: فَأَتَاهُ بِهِمَا، فَأَخَذَهُمَا رَسُولُ اللهِ مَنْ يَشْ تَرِي هَذَيْنِ ؟ ... قَالَ رَجُلٌ: أَنَا آخُذُهُمَا بِدِرْهَمَيْنِ، فَأَعْطَاهُمَا إِيَّاهُ وَأَخَذَ الدِّرْهَمَيْنِ، وَأَعْطَاهُمَا الأَنْصَارِيَّ وَقَالَ: اشْ تَرِ بِأَحَدِهِمَا طَعَامًا فَانْبِذْهُ إِلَى أَهْلِكَ، وَاشْتَرِ عُودًا بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ لَهُ: بِالآخَرِ قَدُومً ا فَأْتِنِي بِهِ، فَأَتَاهُ بِهِ، فَشَدَّ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ اذْهَبْ فَاحْ تَطِبْ وَبِعْ، وَلا أَرَيَ نَّكَ خَمْسَةَ عَشَرَ ي وَْماً، فَذَهَبَ الرَّجُلُ يَحْ تَطِبُ وَيَبِيعُ، »... فَجَاءَ وَقَدْ أَصَابَ عَشَرَةَ دَرَاهِمَ .
. يَسْأَلُهُ، فَ قَالَ: أَمَا فِي ب يَْتِكَ شَيْءٌ؟ أَنَّ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ أَتَى النَّبِيَّ « بِيَدِهِ وَقَالَ : قَالَ: ب لََى ... قَالَ: ائْتِنِي بِهِمَا، قَالَ: فَأَتَاهُ بِهِمَا، فَأَخَذَهُمَا رَسُولُ اللهِ مَنْ يَشْ تَرِي هَذَيْنِ ؟ ... قَالَ رَجُلٌ: أَنَا آخُذُهُمَا بِدِرْهَمَيْنِ، فَأَعْطَاهُمَا إِيَّاهُ وَأَخَذَ الدِّرْهَمَيْنِ، وَأَعْطَاهُمَا الأَنْصَارِيَّ وَقَالَ: اشْ تَرِ بِأَحَدِهِمَا طَعَامًا فَانْبِذْهُ إِلَى أَهْلِكَ، وَاشْتَرِ عُودًا بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ لَهُ: بِالآخَرِ قَدُومً ا فَأْتِنِي بِهِ، فَأَتَاهُ بِهِ، فَشَدَّ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ اذْهَبْ فَاحْ تَطِبْ وَبِعْ، وَلا أَرَيَ نَّكَ خَمْسَةَ عَشَرَ ي وَْماً، فَذَهَبَ الرَّجُلُ يَحْ تَطِبُ وَيَبِيعُ، »... فَجَاءَ وَقَدْ أَصَابَ عَشَرَةَ دَرَاهِمَ .
“Een man van de helpers (Ansar) kwam naar de Profeet ﷺ en smeekte bij hem. Hij ﷺ vroeg: Heb je niets in je huis? Hij antwoordde: Ja… Hij zei: Breng ze naar mij. Hij bracht deze zaken vervolgens naar hem en hij ﷺ nam ze in zijn handen en vroeg: Wie zal deze kopen? … Een man zei: Ik zal ze kopen voor twee dirhams. Hij gaf deze aan hem en nam de twee dirhams en, terwijl hij deze aan de Ansari gaf, zei hij: Koop voedsel met één van de twee en geef het aan je gezin, en koop een bijl en breng deze naar mij. Hij bracht deze vervolgens naar hem. De Boodschapper van Allah ﷺ maakte er met zijn eigen handen een handvat aan en zei: Ga, verzamel brandhout en verkoop het, en laat mij je in twee weken niet zien. De man ging weg, verzamelde brandhout en verkocht het, en hij verdiende tien dirhams.” Al-Bukhari rapporteerde van Abu Hurayrah dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei:
“A man of the Ansar came to the Prophet (phuh) )and begged from him. He (the Prophet (phuh)) asked: Have you nothing in your house? He replied: Yes…He said: Bring them to me. He then brought these articles to him and he (the Prophet (phuh)) took them in his hands and asked: Who will buy these? … A man said: I shall buy them for two dirhams. He gave these to him and took the two dirhams and, giving them to the Ansari, he said: Buy food with one of them and hand it to your family, and buy an axe and bring it to me. He then brought it to him. The Messenger of Allah (pbuh) fixed a handle on it with his own hands and said: Go, gather firewood and sell it, and do not let me see you for a fortnight. The man went away and gathered firewood and sold it, and he earned ten dirhams”. Al-Bukhari reported from Abu Hurayrah that the Messenger of Allah (pbuh) said:
. لَأَنْ يَحْتَطِبَ أَحَدُكُمْ حُزْمَةً عَلَى ظَهْرِهِ خَيْ رٌ لَهُ مِنْ أَنْ يَسْأَلَ أَحَدًا فَ يُ عْطِيَهُ أَوْ « » يَمْنَ عَه .
. لَأَنْ يَحْتَطِبَ أَحَدُكُمْ حُزْمَةً عَلَى ظَهْرِهِ خَيْ رٌ لَهُ مِنْ أَنْ يَسْأَلَ أَحَدًا فَ يُ عْطِيَهُ أَوْ « » يَمْنَ عَه .
“Het is voor eenieder van jullie beter om een bos hout op zijn rug te dragen en het te verkopen, dan om iemand te bedelen, of hij hem nu geeft of weigert.”
“It is better for anyone of you to carry a bundle of wood on his back and sell it than to beg someone whether he gives him or refuses.”.
Wat betreft de kwestie van wegen, organiseerde de Boodschapper van Allah ﷺ de wegen in zijn tijd door de weg van zeven el breed te maken in het geval van een geschil. Al-Bukhari overleverde van Abu Hurayrah.
On the issue of roads, the Messenger of Allah (pbuh) organised the roads at his time by making the road of seven cubits in case of dispute. Al-Bukhari narrated from Abu Hurayrah.
. » إِذَا تَشَاجَرُوا فِي الطَّرِيقِ بِسَ بْ عَةِ أَذْرُ عٍ قَضَى النَّبِيُّ « .
. » إِذَا تَشَاجَرُوا فِي الطَّرِيقِ بِسَ بْ عَةِ أَذْرُ عٍ قَضَى النَّبِيُّ « .
“De Profeet ﷺ oordeelde dat er zeven el als openbare weg overgelaten moest worden toen er een geschil was over de weg”. De overlevering door Muslim zegt:
“The Prophet (phuh) judged that seven cubits should be left as a public way when there was a dispute about the road”. The narration by Muslim says:
. » إِذَا اخْ تَ لَفْ تُمْ فِي الطَّرِيقِ جُعِلَ عَرْضُهُ سَ بْعَ أَذْرُ عٍ « .
. » إِذَا اخْ تَ لَفْ تُمْ فِي الطَّرِيقِ جُعِلَ عَرْضُهُ سَ بْعَ أَذْرُ عٍ « .
“Als er een geschil ontstaat over een weg, dan moet de breedte ervan zeven el zijn.” Ahmad rapporteerde van Ibn ‘Abbas.
“If you dispute over a road its breadth should be made seven cubits”. Ahmad reported from Ibn ‘Abbas.
.» وَالطَّرِيقُ الْمِيتَاءُ سَبْ عَةُ أَذْرُعٍ «.
.» وَالطَّرِيقُ الْمِيتَاءُ سَبْ عَةُ أَذْرُعٍ «.
“De Boodschapper van Allah ﷺ zei: De veelgebruikte weg is zeven ellen” en in een andere overlevering door Ahmad van ‘Ubada b. Al-Samit.
“The Messenger of Allah (pbuh) said: The frequented road is seven cubits” and in another report by Ahmad from ‘Ubada b. Al- Samit.
. فِي الرَّحَبَةِ تَكُونُ بَ يْنَ الطَّرِيقِ ثُمَّ يُرِيدُ أَهْلُهَا الْبُ نْ يَانَ فِيهَا وَقَضَى « » فَ قَضَى أَنْ ي تُْ رَكَ لِلطَّرِيقِ فِيهَا سَبْعُ أَذْرُعٍ.
. فِي الرَّحَبَةِ تَكُونُ بَ يْنَ الطَّرِيقِ ثُمَّ يُرِيدُ أَهْلُهَا الْبُ نْ يَانَ فِيهَا وَقَضَى « » فَ قَضَى أَنْ ي تُْ رَكَ لِلطَّرِيقِ فِيهَا سَبْعُ أَذْرُعٍ.
“De Profeet ﷺ bepaalde dat er zeven el vrijgelaten moesten worden voor de weg, voor het geval mensen een gebied (in het midden van de weg) willen reserveren voor hun eigen gebouw.”
“The Prophet (phuh) ruled that seven cubits should be left for the road in case people want to set aside an area (in the middle of the road) for their own building.”.
Dit maakte deel uit van de administratieve organisatie van die tijd, en indien er behoefte is aan iets dat breder is dan dat, dan is dit toegestaan volgens de mening van de madhhab van Al-Shafi'i.
This was from the administrative organisation of that time, and if there is need for wider than that it is allowed according to the opinion of the school of Al-Shafi'i.
De Boodschapper van Allah ﷺ heeft ook het overtreden van de weg verboden. Tabarani rapporteerde in Al-Sagheer:
The Messenger of Allah (pbuh) has also prevented transgression against the road. Tabarani reported in Al-Sagheer:
.» مَنْ أَخَذَ مِنْ طَرِيقِ الْمُسْلِمِينَ شِبْراً طَوَّقَهُ اللَّهُ ي وَْمَ القِيَامَةِ مِنْ سَ بْعِ أَرَضِينَ «..
.» مَنْ أَخَذَ مِنْ طَرِيقِ الْمُسْلِمِينَ شِبْراً طَوَّقَهُ اللَّهُ ي وَْمَ القِيَامَةِ مِنْ سَ بْعِ أَرَضِينَ «..
“Wie ook een handbreedte van de weg van de moslims wegneemt, zal Allah op de Dag des Oordeels omringen met zeven aarden.”
“Whoever takes a handspan from the road of Muslims Allah will encircle him from seven earths on the Day of Judgement.”.
In zaken van landbouw had Al-Zubayr een geschil met een man van de helpers (Ansar) over het irrigeren vanuit een waterstroom die door hun land stroomde. De Boodschapper van Allah ﷺ zei:
In matters of agriculture, Al-Zubayr disputed with a man from the Ansar regarding irrigating from a stream of water flowing in their lands. The Messenger of Allah (pbuh) said:
. » اسْقِ يَا زُبَ يْ رُ ثُمَّ أَرْسِلِ الْمَاءَ إِلَى جَ ارِكَ « .
. » اسْقِ يَا زُبَ يْ رُ ثُمَّ أَرْسِلِ الْمَاءَ إِلَى جَ ارِكَ « .
“O Zubayr! Geef water en laat het water vervolgens naar je buurman stromen” (overeengekomen met de bewoording van Muslim).
“O Zubayr! water and then let the water flow to your neighbour” (agreed upon with the wording from Muslim).
Zo bestuurde de Boodschapper van Allah ﷺ de zaken van de moslims en loste hij hun problemen gemakkelijk en eenvoudig op, zonder complicaties. Hij vroeg de hulp van enkele metgezellen bij het uitvoeren daarvan, waardoor hij de zaken van de mensen maakte tot een organisatie die was toevertrouwd aan de kalief, of hij stelde er een bekwame beheerder voor aan die de verantwoordelijkheid ervan op zich nam. Dit is wat hier wordt gehanteerd om de last van de kalief te verminderen, vooral omdat de zaken van de mensen zijn toegenomen en vertakt zijn. Dienovereenkomstig zou er een organisatie voor de zaken van de mensen zijn die is toevertrouwd aan een bekwame beheerder, en die wordt geleid via stijlen en middelen die de burgers die daar wonen ondersteunen, en die hen de nodige diensten verleent zonder complicaties, maar eerder gemak en eenvoud biedt.
Thus, the Messenger of Allah (pbuh) used to run the affairs of the Muslims and solve their problems easily and simply, without complication. He used to seek the help of some of the companions in conducting that, thus making the affairs of the people an organisation entrusted to the Khalifah, or he appointed a competent manager over it that took charge of it. This is what is adopted here so as to reduce the burden of the Khalifah, particularly since the affairs of the people have increased and branched out. Accordingly, there would be an organisation for the people’s affairs entrusted to a competent manager, and run by styles and means that assist the citizens living there, that provides for them the necessary services without complication and rather provides ease and simplicity.
Dit systeem bestaat uit administraties, departementen en directies. De administratie is het algemene beheer van elke overheidsaangelegenheid, zoals het burgerschap, transport, het slaan van munten, onderwijs, gezondheidszorg, landbouw, werkgelegenheid, wegen en andere zaken. Deze administratie zou het beheer voeren over haar eigen zaken en alle departementen en directies onder haar controle. Het departement zou eveneens haar eigen zaken beheren en die van de directies onder haar controle. De directie zou eveneens haar eigen zaken beheren en de zaken van alle secties en divisies onder haar controle.
This system consists of administrations, departments, and directorates. The administration is the overall management of any government affair, such as citizenship, transportations, money coinage, education, health, agriculture, employment, roads and others. This administration would undertake the management of its own affairs and all the departments and directorates under its control. The department would also run its own affairs and those of the directorates under its control. The directorate would also run its own affairs and the affairs of all the sections and divisions under its control.
Het doel van het instellen van deze administraties, departementen en directies is om de zaken van de Staat te beheren en de belangen van de mensen te behartigen.
The purpose of establishing these administrations, departments, and directorates, is to manage the State’s affairs and to carry out the peoples’ interests.
Het administratieve apparaat is een stijl van de stijlen waarmee een handeling wordt uitgevoerd, en is een instrument van de diverse middelen, en daarom vereist het geen specifiek bewijs; het volstaat om een algemeen bewijs te verstrekken dat naar de oorsprong ervan verwijst, en men kan niet aanvoeren dat deze instrumenten de handelingen van de aanbidder zijn en dat het daarom niet juist is voor hen om te handelen behalve in overeenstemming met de regels van de sharia. De reden dat dit niet kan worden aangevoerd, is omdat deze handelingen gebaseerd zijn op een algemeen bewijs voor hun oorsprong, en dus omvat het alles wat daaruit voortvloeit in termen van handelingen, tenzij er een specifiek sharia-bewijs wordt gevonden voor de handeling die een vertakking is van de oorsprong, in welk geval het specifieke bewijs wordt gevolgd. Bijvoorbeeld, Allah (SWT) zegt.
The administrative apparatus is a style from the styles of undertaking an action, and is an instrument from the various means, and so it does not require a specific evidence; it is sufficient to provide a general evidence that indicates its origin, and it cannot be argued that these instruments are the actions of the worshipper and ,therefore, it is not correct for them to proceed except in accordance with the Shari’ah rules. The reason this cannot be argued is because these actions are based upon a general evidence for their origin, and so it encompasses everything that branches off it in terms of actions, unless a specific Shari’ah evidence for the action which is a branch of the origin is found in which case the specific evidence is followed. For example, Allah (swt) says.
“En geef armenbelasting (Zakah)” (TMQ 73:20), wat een algemeen bewijs is, en er zijn bewijzen voor de handelingen die daaruit voortvloeien, zoals de berekening van het minimumbedrag (Nisab) (het bedrag waarna armenbelasting (Zakah) verschuldigd is over het vermogen), de verzamelaars, en de categorieën die gerechtigd zijn om de armenbelasting (Zakah) te ontvangen; dit zijn allemaal handelingen die daaruit voortvloeien.
“And give Zakah” (TMQ 73:20), which is a general evidence, and there are evidences for the actions which branch out from it, for the calculation of the Nisab (amount after which Zakat is due upon the wealth), the collectors, and the categories which are eligible to receive the Zakat; these are all actions which branch out from.
“En geef armenbelasting (Zakah)”. Er zijn geen bewijzen met betrekking tot hoe de verzamelaars deze moeten innen, of zij te paard of te voet moeten gaan, of zij mensen moeten inhuren om hen daarbij te helpen of niet, of het in een boekje moet worden genoteerd, of hen een plaats is toegewezen waar zij samenkomen, of zij een opslagplaats moeten hebben om alles wat is verzameld in te plaatsen, of de opslagplaats ondergronds moet zijn of gebouwd moet worden zoals graanpakhuizen, en of de armenbelasting (Zakah) die monetair is, in zakken of dozen moet worden verzameld. Deze en soortgelijke kwesties zijn handelingen die voortvloeien uit “En geef armenbelasting (Zakah)”, en zij worden omvat door het algemene bewijs, aangezien er geen specifiek bewijs met betrekking tot deze zaken is. Dit geldt voor alle stijlen. Dienovereenkomstig is de stijl de handeling die een vertakking is van een handeling die algemeen bewijs heeft. Bijgevolg is het niet nodig dat daarvoor een bewijs bestaat, aangezien het algemene bewijs van de oorsprong ervan een bewijs voor de handeling zelf is.
“And give Zakah”. There are no evidences regarding how the collectors should collect it, whether they should be riding or walking, should they employ some people to help them with it or not, should it be recorded in a booklet, are they assigned a place where they gather, should they have a storage in order to place in it whatever is gathered, should the storage be underground or built like the grain warehouses and should the Zakat which is monetary be collected in bags or boxes. These and similar issues are actions which branch out from “And give Zakah”, and they are encompassed by the general evidence since there is no specific evidence regarding them. This is the same for all the styles. Accordingly, the style is the action that is a branch of an action that has general evidence. Consequently, there is no need for it to have evidence, since the general evidence of its origin is an evidence for it.
Om die reden kunnen administratieve stijlen uit elk systeem worden overgenomen, mits zij geschikt zijn om het werk van het administratieve apparaat te vergemakkelijken en de behoeften van de mensen te vervullen, aangezien administratieve stijlen geen regel zijn die bewijs uit de sharia vereist. Vanwege dit voerde Umar (ra) de stijl van de Diwan (het register) in voor het vastleggen van de namen van de soldaten en burgers, om de rijkdom uit de publieke of staatsmiddelen, zoals uitkeringen of salarissen, aan hen te verdelen.
For that reason the administrative styles can be taken from any system, if they were suitable to make the work of the administrative apparatus easier and fulfil the needs of the people, since the administrative styles are not a rule that requires Shari’ah evidence. Due to this, Umar (ra) took the style of the Diwan (register) for recording the names of the soldiers and citizens, in order to distribute the wealth to them from the public or state wealth such as benefits or salaries.
‘Abid Ibn Yahya rapporteerde op gezag van Al-Harith b. Nufayl dat Umar (ra) de moslims raadpleegde over het vastleggen van de Dawawin, en ‘Ali b. Abi Talib (ra) stelde voor: “Verdeel alle middelen die jullie elk jaar innen en houd er geen enkele achter.” ‘Uthman b. ‘Affan (ra) zei: "Ik zie dat er veel middelen worden verdeeld onder de mensen, en als deze niet worden geteld om te weten wie er wel en wie er niet heeft ontvangen, vrees ik dat de zaak uit de hand kan lopen.” Hierop zei Al-Walid b. Hisham b. Al-Mughira: “Ik was in Al-Sham en ik merkte dat de koningen daar een Diwan hadden ingevoerd en soldaten hadden gerekruteerd, dus waarom doen jullie dat niet ook?” Umar (ra) nam zijn advies aan en riep ‘Aqil b. Abi Talib, Makhramah b. Nufayl en Jubayr Ibn Mat‘am, die jonge mannen van Quraysh waren, en zei: "Leg de mensen vast op basis van waar zij wonen."
‘Abid Ibn Yahya reported on the authority of Al-Harith b. Nufayl that Umar (ra) consulted the Muslims about the recording of Dawawin, and ‘Ali b. Abi Talib (ra) suggested, “Divide all the funds you collect each year and do not keep any of it.” ‘Uthman b. ‘Affan (ra) said, "I see that there are a lot of funds being distributed amongst people, and if they are not counted in order to know who has taken and who has not, I fear that the matter could get out of hand.” Upon this Al-Walid b. Hisham b. Al-Mughira said, “I was in Al-Sham and I noticed that its kings had introduced a Diwan and recruited soldiers, so why don’t you do the same?” Umar (ra) took his advice and summoned ‘Aqil b. Abi Talib and Makhramah b. Nufayl and Jubayr Ibn Mat‘am, who were young men from Quraysh, and said, "Record the people according to where they live.".
Toen de Islam Irak bereikte, ging de Diwan voor betalingen en fondsenwerving voort zoals voorheen. De Diwan van Al-Sham was in het Latijn, omdat het deel had uitgemaakt van het Romeinse Rijk, en de Diwan van Irak was in het Perzisch, omdat het deel had uitgemaakt van het Perzische Rijk. In de tijd van Abdul Malik Ibn Marwan werd de Diwan van Al-Sham naar het Arabisch vertaald (in het jaar 81 AH). Verschillende Dawaein werden toen opgericht naar gelang de noodzaak en afhankelijk van de behoefte aan deze voor het beheer van de belangen van de mensen. Dawawin voor de strijdkrachten werden ingevoerd voor registratie- en toewijzingsdoeleinden, en andere werden ingevoerd om de vergoedingen en claims van alle transacties vast te leggen. Een andere Diwan werd ingevoerd voor de ‘Amils en Walis om elke benoeming en elke ontslag vast te leggen, en andere Dawaein werden gebruikt in de schatkist (staatskas (Bayt al-Mal)) om inkomsten, uitgaven en dergelijke vast te leggen. De invoering van een Diwan was afhankelijk van de behoefte eraan en de stijl ervan varieerde door de jaren heen vanwege het verschil in stijlen en middelen.
When Islam reached Iraq, the Diwan of payments and fund collection continued as before. The Diwan of Al-Sham was in Latin for it had been part of the Roman Empires, and the Diwan of Iraq was in Persian for it had been part of the Persian Empire. At the time of Abdul Malik Ibn Marwan the Diwan of Alsham was translated to Arabic (in the year 81 AH). Several Dawaein were then set up according to necessity and depending on the need for them in running the people’s interests. Dawawin for the armed forces were introduced for registration and grant purposes, and others were introduced to record the fees and claims of all transactions. Another Diwan was introduced for the ‘Amils and Walis to record each appointment and each removal and other Dawaein were used in the treasury (Bayt Al-Mal) to record revenues and expenses and so on. The introduction of a Diwan was depending on the need for it and its style varied over the years due to the difference in styles and means.
Voor elke Diwan werd een hoofd aangesteld samen met andere werknemers, en in sommige gevallen kreeg het hoofd de toestemming om de werknemers zelf aan te stellen, en soms werden zij aan hem toegewezen.
A chief was appointed for each Diwan along with other employees, and in some cases the chief was allowed to appoint the employees himself, and they were sometimes appointed to him.
Een Diwan zou dus naar behoefte worden ingericht, samen met de stijlen en middelen die zouden helpen bij het vervullen van die behoefte. Het is toegestaan om in elk tijdperk, in elke provincie en in elk land verschillende stijlen en middelen te hebben.
A Diwan would thus be set up according to need, along with the styles and means that would help in carrying out that need. It is permitted to have different styles and means in every era, and in every province, and in every country.