“En eet en drink, maar wees niet overmatig (verkwistend).” (TMQ 7:31), wat betekent dat het drinken van alles is toegestaan; het drinken van een specifiek item vereist dus geen bewijs om het toe te staan, omdat het algemene bewijs het heeft toegestaan. Het verbod op het drinken van een specifiek item, zoals bijvoorbeeld intoxicanten, vereist echter wel bewijs.
“And eat and drink, but be not excessive (extravagant).” (TMQ 7:31) which means that the drinking of everything is permitted; thus the drinking of a specific item does not require an evidence to make it permitted, because the general evidence has made it permitted. However, the prohibition of drinking a specific item, such as intoxicants for instance, requires evidence.
Vergelijkbaar met deze zijn er algemene bewijzen te vinden die alles toestaan wat verband houdt met handelingen zoals praten, lopen, spelen, ruiken, inademen, kijken en andere handelingen die de mens verricht; derhalve vereist de toestemming van alles wat hiermee verband houdt geen bewijs, maar het verbod op alles wat met deze handelingen verband houdt, vereist wel een bewijs om het verboden te maken.
Similar to these, general evidences are found permitting everything related to actions such as talking, walking, playing, smelling, inhaling, looking and other actions which man performs; thus the permission of anything related to them does not require an evidence, but the prohibition of anything related to these actions does require an evidence to make it forbidden.
Daarom hebben de bewijzen die door de teksten zijn aangevoerd en gericht zijn op handelingen, de regel van zaken op een algemene en onbeperkte wijze geschetst; daarom hebben zij geen andere teksten nodig om hun regels te schetsen. Zo dient de komst van specifieke teksten met betrekking tot zaken, nadat de algemene regel van deze zaken was geschetst, als bewijs dat deze specifieke regels zijn gekomen om de regel van deze zaken uit te sluiten van de algemene regel. Daarom zijn de sharia-teksten gekomen om de sharia-regel met betrekking tot zaken te schetsen, wat aangeeft dat zij zijn toegestaan; daarom zijn zij toegestaan, tenzij er een tekst bestaat die hen verbiedt. Op deze wijze wordt het sharia-principe “De oorsprong van zaken is ibahah” afgeleid. Dit zijn de bewijzen voor dit artikel.
Therefore, the evidences brought by the texts and targeted at the actions have outlined the rule of things in a general and unrestricted manner; ,therefore, they do not require other texts to outline their rules. Thus, the advent of specific texts related to things, once the general rule of these things had been outlined, serves as evidence that these specific rules have come to exclude the rule of these things from the general rule. Hence, the Shari’ah texts have come to outline the Shari’ah rule pertaining things, denoting that they are permitted; hence, they are permitted unless a text exists to prohibit them. It is in this manner that the Shari’ah principle “The origion of things is ibahah” is derived. These are the evidences for this article.