Artikel 77
Article 77
Rechters zijn van drie soorten: de eerste is de rechter (Qadi), die zich bezighoudt met het beslechten van geschillen tussen mensen over transacties en strafwetten. De tweede is de Muhtasib, die zich bezighoudt met het beslechten van elke wetsovertreding die de rechten van de gemeenschap kan schaden. De derde is de rechter van de Rechtbank van Onrechtvaardigheden (Madhalim), die zich bezighoudt met het beslechten van geschillen tussen de mensen en de Staat.
The Judges are of three types: One is the Judge (Qadi), and he undertakes settling the disputes between people over transactions and penal codes. The second is the Muhtasib, who undertakes the settling of any breach of law that may harm the rights of the community. The third is the judge of the Court of Injustices (Madhalim), who undertakes the settling of disputes between the people and the State.
Dit artikel legt de verschillende soorten rechtspraak uit. Het bewijs over de rechter die geschillen tussen mensen beslecht, is afgeleid van de handelingen van de Boodschapper van Allah ﷺ, en van zijn aanstelling van Mu’adh b. Jabal (vrede zij met hem) over een gebied in Yemen.
This article explains the types of judiciary. The evidence about the judge that settles disputes between people is derived from the actions of the Messenger of Allah (pbuh) , and from his appointment of Mu’adh b. Jabal (ra) over an area of Yemen.
Wat betreft het bewijs voor de rechtspraak met betrekking tot het beslechten van geschillen die de rechten van de gemeenschap in gevaar brengen, waarbij de rechter bekend staat als de Muhtasib, dit wordt bevestigd door de daden en woorden van de Boodschapper van Allah ﷺ, want hij zei: » لَيْسَ مِنَّا مَنْ غَشَّ « .
As for the evidence for the judiciary regarding the settling of disputes which endanger the rights of the community, where the judge is known as the Muhtasib, this is confirmed by the action and words of the Messenger of Allah (pbuh) , for he said . » لَيْسَ مِنَّا مَنْ غَشَّ « .
“Hij die bedriegt, heeft niets met ons te maken” (overgeleverd door Ahmad en Ibn Maja van Abu Hurayrah). Hij confronteerde de bedriegers en strafte hen. Qays b. Abi Gharzah Al-Kanani rapporteerde.
“He who decives has nothing to do with us” (reported by Ahmad and Ibn Maja from Abu Hurayrah). He used to confront the cheaters and punish them. Qays b. Abi Gharzah Al-Kanani reported.
. كنا نبتاع الأوساق في المدينة ونسمي أنفسنا السماسرة، فخرج علينا رسول الله يَا مَعْشَرَ التُّجَّارِ، إِنَّ الْبَ يْعَ يَحْضُرُهُ اللَّغْوُ « : فسمانا باسم أحسن من اسمنا قال » وَالْحَلْفُ، فَشُوبُوهُ بِالصَّدَقَةِ .
. كنا نبتاع الأوساق في المدينة ونسمي أنفسنا السماسرة، فخرج علينا رسول الله يَا مَعْشَرَ التُّجَّارِ، إِنَّ الْبَ يْعَ يَحْضُرُهُ اللَّغْوُ « : فسمانا باسم أحسن من اسمنا قال » وَالْحَلْفُ، فَشُوبُوهُ بِالصَّدَقَةِ .
“Wij handelden op de markten van Al-Madinah en wij noemden onszelf as-Samasirah (makelaars), waarna de Boodschapper van Allah ﷺ naar ons toe kwam en ons een betere naam gaf. Hij zei: O gezelschap van kooplieden, onrendabel taalgebruik en vloeken vindt plaats bij zakelijke transacties, meng het daarom met liefdadigheid (Sadaqah)” (overgeleverd door de auteurs van de Sunan en Al-Hakim die het authentiek verklaarde, en Al-Tirmidhi zei dat het Hasan Sahih is). En er is overgeleverd dat Al-Bara’ b. ‘Azib en Zayd b. Arqam partners waren, dus kochten zij beiden wat zilver met geld op de plaats en op krediet. Dit nieuws bereikte de Boodschapper van Allah ﷺ, waarna hij beval.
“We used to trade in the markest of Al-Madinah and we used to call ourselves as-Samasirah (brokers), so the Messenger of Allah (pbuh) came out to us and gave us a better name. He said: O company of merchants, unprofitable speech and swearing takes place in business dealings, so mix it with Sadaqah (alms)” (reported by the authors of the Sunan and Al- Hakim who authenticated it, and Al-Tirmidhi said it is Hasan Sahih). And it is narrated that Al-Bara’ b. ‘Azib and Zayd b. Arqam were partners, so they both bought some silver with money on the spot and by credit. This news reached the Messenger of Allah (pbuh) , so he ordered.
. » أَنَّ مَا كَانَ بِنَ قْدٍ فَأَجِيزُوهُ، وَمَا كَانَ بِنَسِيئَةٍ فَ رُدُّوه « .
. » أَنَّ مَا كَانَ بِنَ قْدٍ فَأَجِيزُوهُ، وَمَا كَانَ بِنَسِيئَةٍ فَ رُدُّوه « .
“Wat met (onmiddellijk) geld was, is toegestaan, en wat op krediet was, moet worden verworpen” (overgeleverd door Ahmad van Al-Minhal). Dit alles is de rechtspraak van de Hisbah.
“What was by (on the spot) money is permitted, and what was on credit must be rejected” (reported by Ahmad from Al-Minhal). All of this is the judiciary of Hisbah.
Het de rechtspraak die geschillen beslecht die het recht van de gemeenschap kunnen schaden, "Hisbah" noemen, is in feite een technische term die verwijst naar een specifieke taak die werd uitgevoerd in de Islamitische Staat, namelijk het toezicht op handelaren en geschoolde arbeiders om te voorkomen dat zij bedriegen in hun handel, werk of producten, hen te dwingen nauwkeurige maten en gewichten te gebruiken en alles anders te voorkomen dat de gemeenschap schade kan toebrengen. Dit zijn precies de soorten handelingen die de Boodschapper van Allah ﷺ demonstreerde, beval te observeren en ondernam bij het beslechten van hun kwesties, zoals duidelijk blijkt uit de overlevering van Al-Bara’ b. ‘Azib, waarin hij beide partijen verbood zilver op krediet te verkopen. Daarom komt het bewijs over de Hisbah uit de profetische traditie (Sunnah). Op dezelfde manier omvatten deze bewijzen dat de Boodschapper van Allah ﷺ Sa‘id b. Al-‘As aanstelde over de markt van Mekka nadat deze was veroverd, zoals vermeld in Al-Tabaqat van Ibn Sa’d, en in Al-Isti’ab van Ibn Abdul Birr. En Umar Bin Al-Khattab (vrede zij met hem) stelde Al-Shifa, een vrouw uit zijn clan, aan als marktbeheerder (inspecteur), met andere woorden, een rechter van Hisbah, zoals hij ook ‘Abd Allah b. Utbah aanstelde over de markt van Madinah, zoals gerapporteerd door Malik in Al-Muwatta en Al-Shafi’i in zijn Musnad. Hij hield zich persoonlijk ook bezig met de rechtspraak van de Hisbah en liep door de markten, net zoals de Boodschapper ﷺ dat deed. De kaliefen gingen door met het uitvoeren van de Hisbah, totdat toen Al-Mahdi kwam, hij een speciale afdeling voor de Hisbah oprichtte en het tot een onderdeel van de gerechtelijke instituten maakte. In de tijd van Al-Rashid liep de Muhtasib (rechter van Hisbah) door de markten om de gewichten en maten te controleren op bedrog en om de transacties van de handelaren te onderzoeken.
Calling the judiciary that settles the disputes that may harm the right of the community as Hisbah is in fact a technical term referring to a specific task carried out in the Islamic State, which is the monitoring of the traders and skilled workers in order to prevent them from cheating in their trade, work, or products, forcing them to use measurements and scales and preventing anything else that may harm the community. These are the very types of actions that the Messenger of Allah (pbuh) demonstrated, ordered to be observed, and undertook in settling their issues, as is clear from the narration Al-Bara’ b. ‘Azib, where he prevented both parties from selling silver by credit. Therefore, the evidence about the Hisbah is from the Sunnah. In the same manner, these evidences include that the Messenger of Allah (pbuh) appointed Sa‘id b. Al-‘As over the Makkan market after it had been conquered as is mentioned in Al-Tabaqat of Ibn Sa’d, and in Al-Isti’ab of Ibn Abdul Birr. And Umar Bin Al-Khattab (ra) appointed Al-Shifa, a woman from his clan, as a market judge (inspector), in other words, a judge of Hisbah, as he also appointed ‘Abd Allah b. Utbah over the market of Madinah, as reported by Malik in Al- Muwatta and Al-Shafi’i in his Musnad. He personally used to also deal with the judiciary of the Hisbah, and would go around the markets just like the Messenger (pbuh) used to do. The Khulafaa’ went on carrying out the Hisbah until when Al-Mahdi came he established a special department for the Hisbah, making it a part of the institutions of the judiciary. At the time of Al-Rashid, the Muhtasib (judge of Hisbah) would go around the markets, checking the weights and measures for any cheating, and to look into the traders’ transactions.
Het bewijs voor de rechtspraak, die de Rechter van het Hof van Onrechtvaardigheden (Madhalim) wordt genoemd, is de handeling van de Boodschapper ﷺ waarbij hij hem toestond om vergelding te nemen van de Boodschapper ﷺ zelf. Al-Bayhaqi overleverde in Alsunan Alkubra via Abi Saeed Alkhudari, die zei:
The proof for the judiciary that is called the Judge of the Court of Injustices (Madhalim) is the action of the Messenger (pbuh) having allowed him to retaliate from the Messenger (pbuh) himself. Al-Bayhaqi narrated in Alsunan Alkubra through Abi Saeed Alkhudari who said:
. فطعنه رسول الله يقسم شيئا أقبل رجل فأكبَّ عليه بينما رسول الله فقال له الرسول ، بعُرجون "أي ي عذْق من نخل" كان معه فجرح الرجلَ فقال بل عفوت يا رسول الله. ،» تعالَ فاستَقِدْ « .
. فطعنه رسول الله يقسم شيئا أقبل رجل فأكبَّ عليه بينما رسول الله فقال له الرسول ، بعُرجون "أي ي عذْق من نخل" كان معه فجرح الرجلَ فقال بل عفوت يا رسول الله. ،» تعالَ فاستَقِدْ « .
“Terwijl de Boodschapper van Allah ﷺ iets aan het verdelen was, kwam een man naar hem toe en probeerde gehaast een deel van de Profeet ﷺ weg te nemen. Hij stak hem met een palmstok die hij bij zich had, waardoor de man gewond raakte. De Boodschapper ﷺ zei tegen de man: ‘Kom en neem wraak.’ De man antwoordde: ‘Ik heb vergeven, o Boodschapper van Allah ﷺ.’ Dit is een zaak tussen het staatshoofd (de Boodschapper van Allah ﷺ) en een van de burgers, en bovendien zei hij.”
“While the Messenger of Allah (pbuh) was dividing something, a man approached him and tried to hastily take a portion from the Prophet (phuh) . He stabbed him with a date tree stalk which was with him, thereby wounding the man. The Messenger (pbuh) said to the man: “Come and retaliate.” The man replied: I have forgiven O Messenger of Allah.”. This is a case between the head of the state (the Messenger of Allah (pbuh) ) and one of the citizens, and additionally he said.
. فَمَنْ كُنتُ أصبتُ مِن عِرضه، أو مِن شَعره، أو من بَشَرِه، أو مِن ماله شيئاً، « » هذا عِرض محمد وشعرُه، وبشرُه، ومالُه فليَ قُمْ فليَقتصَّ .
. فَمَنْ كُنتُ أصبتُ مِن عِرضه، أو مِن شَعره، أو من بَشَرِه، أو مِن ماله شيئاً، « » هذا عِرض محمد وشعرُه، وبشرُه، ومالُه فليَ قُمْ فليَقتصَّ .
“Wie het ook van mij eigendom heeft afgenomen, hier is mijn eigendom; laat hem daarvan nemen, en wiens rug ik heb geslagen, hier is mijn rug; laat de vergelding daarvan nemen.” overgeleverd door Abu Ya’la van Al-Fadl Bin ‘Abbas. Al-Haythami zei dat ‘Ata b. Muslim, die in de keten van Abu Ya’la zit, als betrouwbaar is beschouwd door Ibn Hibban en anderen, terwijl anderen hem hebben verzwakt, en de rest van de overleveraars zijn betrouwbaar. In een overlevering door Tabarani in al-Mu’jam Al-awst door al-Fadhl bin al-Abbas werd overgeleverd dat de Profeet ﷺ zei,
“Whoever I took property from, here is my property; let him take from it, and whosever back I whipped, here is my back; take recompense from it.” reported by Abu Ya’la from Al-Fadl Bin ‘Abbas. Al-Haythami said that ‘Ata b. Muslim who is in the chain of Abu Ya’la has been considered trustworthy by Ibn Hibban and others, whereas others have weakened him, and the rest of the narrators are trustworthy. In a narration by Tabarani in al-Mu’jam Al-awst by al-Fadhl bin al-Abbas narrated that the Prophet (phuh) said,
. فمَنْ كنتُ جلدتُ لهُ ظهراً فهذا ظهري فليَسْتَقِدْ منه، ومَنْ كنتُ شتمتُ لهُ « » عِرضاً فهذا عِرضي فليَسْتَقِدْ منه، ومن كنتُ أخذتُ لهُ مالاً، فهذا مالي فلْيَسْتَقِدْ منه .
. فمَنْ كنتُ جلدتُ لهُ ظهراً فهذا ظهري فليَسْتَقِدْ منه، ومَنْ كنتُ شتمتُ لهُ « » عِرضاً فهذا عِرضي فليَسْتَقِدْ منه، ومن كنتُ أخذتُ لهُ مالاً، فهذا مالي فلْيَسْتَقِدْ منه .
“Wie ik met mijn rug heb geslagen, hier is mijn rug, laat hem vergelden! Wie ik in zijn eer heb vervloekt, hier is mijn eer, laat hem het vervloeken! Wie ik geld heb afgenomen, hier is mijn geld, laat hem ervan nemen.” Dit is niets anders dan de rechtspraak van de onrechtvaardigheden (Madhalim), omdat het wordt omvat door de definitie van de rechtspraak van de onrechtvaardigheden (Madhalim), wat de onderzoeksinstelling is van wat er tussen de mensen en de kalief heeft plaatsgevonden. Daarom is het bewijs voor de rechtspraak van de onrechtvaardigheden (Madhalim) de daden en woorden van de Boodschapper ﷺ. Hij heeft echter geen rechter aangesteld die specifiek voor de onrechtvaardigheden (Madhalim) alleen was voor alle gebieden van de Staat, en de Khulafaa’ na hem gingen op dezelfde wijze te werk, aangezien zij de onrechtvaardigheden (Madhalim) behandelden zoals het gebeurde met ‘Ali Bin Abi Talib (vrede zij met hem) – maar hij maakte het niet tijdens een specifieke tijd of met een bepaalde stijl, integendeel, de onrechtvaardigheid (Madhlamah) werd onderzocht zoals deze plaatsvond, en zo was het onderdeel van de algemene handelingen. De situatie bleef hetzelfde tot de dagen van ‘Abd Al-Malik b. Marwan, die de eerste kalief was die de onrechtvaardigheden (Madhalim) apart behandelde op een specifiek tijdstip met een bepaalde stijl, dus hij stelde een specifieke dag aan en onderzocht de onrechtvaardigheden, en vervolgens, als iets moeilijk voor hem was, gaf hij het door aan zijn rechter die erover zou oordelen. Daarna, voortbouwend op dit systeem, stelde de kalief een afgevaardigde aan die de onrechtvaardigheden die door de mensen werden aangekaart, zou onderzoeken, en de Rechtbank van Onrechtvaardigheden (Madhalim) werd een specifiek apparaat, en werd “Dar Al-‘Adl” (het Huis van Rechtvaardigheid) genoemd. Dit is toegestaan vanuit het oogpunt van het aanstellen van een rechter die daar specifiek voor is, aangezien het de kalief is toegestaan iemand als afgevaardigde aan te stellen om zijn werk te verrichten in alle verplichte bevoegdheden die hij heeft, en het is toegestaan vanuit het oogpunt van het specificeren van een bepaalde tijd en stijl, aangezien dit tot de toegestane zaken behoort.
“Whoever I had whipped his back here is my back, let him retaliate! Whoever I had cursed his honor, here is my honor let him curse it! Whoever I had taken some money from him here is my money, let him take from it.” This is nothing other than the judiciary of the injustices (Madhalim), because it is encompassed by the definition of the judiciary of injustices (Madhalim), which is the investigation into what occurred between the people and the Khalifah. Therefore, the evidence for the judiciary of injustices (Madhalim) is the actions and words of the Messenger (pbuh) . However, he did not make a judge specific to the injustices (Madhalim) alone for all the areas of the State, and the Khulafaa’ after him proceeded in the same manner, in that they used to deal with the injustices (Madhalim) as occurred with ‘Ali Bin Abi Talib (ra) – but he did not make it during a specific time or with a particular style, rather the injustice (Madhlamah) would be looked into as it occurred, and so it was part of the overall actions. The situation remained the same until the days of ‘Abd Al-Malik b. Marwan, who was the first Khalifah to deal with the injustices (Madhalim) separately at a specific time with a particular style, so he used to designate a specific day, and would look into the injustices, and subsequently if anything was difficult for him he would pass it to his judge who would rule upon it. After that, built upon this system, the Khalifah would appoint a delegate who would look into the injustices raised by the people, and the Court of Injustices (Madhalim) became a specific apparatus, and used to be called “Dar Al-‘Adl” (the House of Justice). This is permitted from the angle of appointing a judge who is specific for it, since it is permitted for the Khalifah to appoint someone as a delegate to undertake his work in all the mandatory powers that he has and it is permitted from the angle of specifying a particular time, and style, since it is from the permitted issues.