Artikel 130
Article 130
Staatseigendom is elk vermogen waarvan de uitgaven worden bepaald door de mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van de kalief, zoals het vermogen afkomstig uit belastingen, landbelasting en hoofdelijke belasting (Jizyah).
State property is every wealth whose expenditure is determined by the opinion and Ijtihad of the Khalifah, such as the wealth derived from taxes, land tax and Jizya.
Het bewijs hiervoor is dat de sharia-bewijzen aangeven dat de definitie van staatseigendom de toestemming is van de Wetgever (SWT) aan de kalief om het vermogen uit te geven volgens zijn eigen mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). De Boodschapper ﷺ gebruikte het vermogen uit de oorlogsbuit uit te geven volgens zijn eigen mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), en evenzo het vermogen uit de hoofdelijke belasting (Jizyah) en landbelastingen die werden geïnd in de verschillende landen. Er is een sharia-tekst die aantoont dat het aan de Boodschapper ﷺ werd gelaten om dit uit te geven zoals hij het passend achtte, wat een bewijs is dat de imam dit vermogen kan uitgeven volgens zijn eigen mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), aangezien de handeling van de Boodschapper ﷺ een sharia-bewijs is en het dus een toestemming is voor de imam om dit vermogen uit te geven zoals hij het passend acht volgens zijn eigen mening en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Daarom is dat de definitie van staatseigendom.
Its evidence is that the Shari’ah evidences indicated that the definition of State property is the permission of the Legislator (swt) for the Khalifah to spend the wealth according to his opinion and Ijtihad. The Messenger (pbuh) used to spend the wealth from the war booty according to his opinion and Ijtihad, and likewise the wealth from the Jizya and land taxes which were collected from the different lands. There is a Shari’ah text which shows that it was left to the Messenger (pbuh) to spend it according to how he saw fit, which is an evidence that the Imam can spend this wealth according to his opinion and Ijtihad, since the action of the Messenger (pbuh) is a Shari’ah evidence and so it is a permission for the Imam to spend this wealth as he sees fit according to his opinion and Ijtihad. Therefore, that is the definition of State property.
Om deze reden is de besteding van de armenbelasting (Zakah) niet overgelaten aan de kalief om naar eigen inzicht en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te beslissen; in plaats daarvan zijn de categorieën waarover het besteed mag worden gespecificeerd, en is de Staat de bewaker van de besteding ervan aan die gebieden, waardoor de kalief de categorieën niet naar eigen inzicht en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) kan uitbreiden.
For this reason, the expenditure of the Zakah has not been left to the Khalifah to decide according to his opinion and Ijtihad, rather the categories it can be spent upon have been specified and the State is the guardian over spending it in those areas, and so the Khalifah cannot increase the categories according to his opinion and Ijtihad.
Op basis hiervan geldt: indien er een sharia-tekst wordt overgeleverd die de imam ﷺ toestaat om specifiek vermogen naar eigen inzicht en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) uit te geven, dan wordt dat vermogen beschouwd als het vermogen van de Staat, en de tekst van de Wetgever (SWT) is een toestemming voor de imam ﷺ om het naar zijn eigen inzicht en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) uit te geven. Dienovereenkomstig is het vermogen uit oorlogsbuit, landbelastingen, hoofdelijke belasting (Jizyah) en alles wat vergelijkbaar is met belastingen, evenals de opbrengsten van de staatsgoederen, geheel het vermogen van de Staat. De definitie die is afgeleid uit de handelingen van de Boodschapper ﷺ, en de algemeenheid van de teksten die het gebruik van dit vermogen geboden, zijn van toepassing op alle voornoemde zaken. Dit artikel is op deze basis opgesteld.
Based upon this, if there is a Shari’ah text reported that permits the Imam to spend specific wealth according to his opinion and Ijtihad, then that wealth is considered to be the State’s wealth, and the text of the Legislator (swt) is a permission for the Imam to spend it according to his opinion and Ijtihad. Accordingly, the wealth of war booty, land taxes, Jizya and anything similar from taxes, and the returns from the State properties, is all State wealth. The definition which was deduced from the actions of the Messenger (pbuh) , and the generality of the texts which came ordering the utilisation of this wealth, apply upon all of the aforementioned issues. This article was drafted upon this basis.
Dit is de definitie voor elke categorie eigendom, en dit zijn de bewijzen waaruit elk van deze definities is afgeleid. Door deze definities te onderzoeken, die zijn opgesteld met betrekking tot eigendom, en de bewijzen waaruit zij zijn afgeleid, wordt duidelijk dat eigendom onder een van de volgende drie categorieën valt: privé-eigendom, publiek eigendom en staatseigendom. Wat betreft de rijkdom uit armenbelasting (Zakah), deze is niet in bezit van een specifiek persoon, maar wordt in bezit gehouden door specifieke groepen, en daarom wordt het beschouwd als behorend tot de categorie van privé-eigendom, aangezien de Wetgever (SWT) die groepen toestond het in bezit te hebben door de overdracht van degene die het geeft, ongeacht of dat de persoon was die de Zakah direct gaf of de imam, en om die reden wordt het niet beschouwd als een vierde categorie van eigendom. Dienovereenkomstig wordt eigendom ingedeeld volgens deze drie categorieën, en de details van de sharia-bewijzen voor artikel 127 zijn verduidelijkt.
This is the definition for every category of property, and these are the evidences that each of these definitions was deduced from. By examining these definitions which were drafted regarding ownership, and the evidences which they were deduced from, it becomes clear that property falls under one of the following three categories: private property, public property and State property. As for the wealth from Zakah, this is not possessed by any specific person, rather it is possessed by specific sections, and so it is considered to be from the category of private property, since the Legislator (swt) permitted those sections to possess it through the conveyance of the one giving it, irrespective of whether that was the one giving the Zakah directly or the Imam, and for that reason it is not considered to be a fourth category of property. Accordingly, property is categorised according to these three categories, and the details of the Shari’ah evidence for article 127 have been made clear.