۳۲ استمرار دولتِ اسلامی
32 The Continuity of the Islamic State
پس از آنکه فرستادهی خدا ﷺ درگذشت، صحابه به اتفاق بر بیعت با خلیفهای که جانشین او ﷺ بهعنوان رئیس دولت باشد، توافق کردند. مسلمانان تا سال ۱۳۴۲ هجری، یعنی ۱۹۲۴ میلادی، خلفا را نصب میکردند. آنان این فرد را امیرالمؤمنین یا بهسادگی امام نیز مینامیدند.
Once the Messenger of Allah (pbuh) died, the Sahabah unanimously agreed on giving the Bay’ah to the Khaleefah to replace him (pbuh) as the head of State. The Muslims continued appointing the Khulafah until the year 1342 Hijri, i.e. 1924 CE. They also called this man Amir al-Mu’mineen or just simply the Imam.
هیچ مسلمانی بدون بیعت، خلیفه نمیشد، و دولت اسلامی تا روزهای پایانی حکومتش به این قاعده پایبند بود. نحوه اجرای بیعت متفاوت بود. در برخی موارد، بیعت مستقیماً به خلیفه داده میشد. برخی از خلفا فردی غیر از خویشاوندان خود را توصیه میکردند. برخی آن را به پسران یا دیگر اعضای خانواده خود واگذار میکردند. و برخی بیش از یک نفر از خانواده خود را توصیه میکردند. با این حال، این توصیه برای خلیفه شدن آنان کافی نبود؛ آنان پیش از تصدی مقام باید بیعت را دریافت میکردند. هیچ خلیفهای هرگز بدون بیعت منصوب نشده است. گرفتن بیعت نیز متفاوت بود. گاه از اهل الحل والعقد (شخصیتهای برجسته و سرشناس — که از نظر لغوی، کسانیاند که گره میگشایند و میبندند) گرفته میشد؛ گاه از مردم گرفته میشد؛ و در برخی موارد از شیخ الاسلام (عالم برجسته) گرفته میشد. مواردی وجود داشت که گرفتن بیعت سوءاستفاده شد. با این حال، آن بیعت همچنان بیعتی معتبر بود و صرفاً جانشینی در مقام خلافت، یعنی رهبری خلافت، به شمار نمیآمد.