In de westerse perceptie wordt het woord geloofsovertuiging (Frans: credo) geassocieerd met een aantal negatieve concepten. Voor de westerling is geloofsovertuiging synoniem met religieuze overtuigingen die voortkomen uit een metafysische bron, die de mens dwingt om in zaken te geloven zonder bewijs. Voor de westerling impliceert geloofsovertuiging ook een acceptatie van de geest van de bovennatuurlijke realiteit, die boven of buiten de natuurlijke wereld staat, zonder bewijs of redenering.

In the Western perception, the word creed (French: credo) is associated with a number of negative concepts. For the Westerner, creed is synonymous with religious beliefs that emerge from a metaphysical source, which compels man to believe in things without evidence. To the Westerner, creed also implies an acceptance of the mind of the supernatural reality, that is above or beyond the natural world, without evidence or reasoning.

Geloof wordt gedefinieerd door Jacqueline Russ in haar Dictionary of Philosophy (Frans: Dictionnaire de philosophie) “...vanuit het morele perspectief is het de rationele maar onbewijsbare overtuiging met betrekking tot het bestaan van God, de onsterfelijkheid van zielen en vrijheid... vanuit het religieuze perspectief is het de spirituele oriëntatie op openbaring en dogmatische realiteit (onbewezen en zonder overweging om andere standpunten te tolereren).” Daarom moeten we de corruptie van het westerse intellectuele wereldbeeld over het concept van het geloofsovertuiging en de essentie ervan evalueren, voordat we de corruptie van de westerse geloofsovertuiging zelf verduidelijken.

Faith is defined by Jacqueline Russ in her Dictionary of Philosophy (French: Dictionnaire de philosophie) “...from the moral perspective, it is the rational but unprovable belief related to the existence of God, immortality of souls and freedom... from the religious perspective, it is the spiritual orientation towards revelation and dogmatic reality (unproven with no consideration to tolerate other views).” Thus, we must evaluate the corruption of the Western intellectual view about the concept of creed and its essence, before clarifying the corruption of Western creed itself.

In zijn essentie verleent het geloof de mens een beslissende bevestiging van de kwesties die de fundamentele gedachten vormen. Deze bevestiging kan wel of niet verbonden zijn met religie, oftewel het geloof in de Schepper en de Dag des Oordeels. Communisten geloven, oftewel bevestigen beslissend, de afwezigheid van God en de materialistische aard van het universum. Moslims geloven, oftewel bevestigen beslissend, het bestaan van God en het feit dat de aard van de schepping een Schepper heeft. Dus is de beslissende bevestiging de basis voor de overweging van het geloof. Dit staat los van de aard van de bevestiging zelf, of deze nu religieus of niet-religieus is. De beslissendheid kan alleen met bewijs plaatsvinden door degene die het bevestigt. Dienovereenkomstig is het geloof de beslissende bevestiging van het bewijs, ongeacht de aard van het bewijs waarop de degene die het bevestigt zich baseert.

In its reality, creed grants human beings decisive affirmation over the issues that form fundamental thoughts. This affirmation may or may not be connected to religion i.e. the belief in the Creator and the Day of Resurrection. Communists believe, i.e. affirm decisively, in the absence of God and the materialistic nature of the universe. Muslims believe, i.e. affirm decisively, in the existence of God and the nature of creation having a Creator. So, decisive affirmation is the basis for consideration of creed. This is irrespective of the nature of the affirmation itself, as to whether it is religious or areligious. The decisiveness can only be with evidence by the one who affirms it. Accordingly, the creed is the decisive affirmation of the evidence, regardless of the nature of the evidence relied on by the one who affirms it.

Hier rijst een kwestie met betrekking tot bewijs, aangezien het Westen de indicatie van bewijs beperkt tot enkel de wetenschap. Dominique Morin zegt in zijn boek Dieu Existe-t-il? (God Exists): “Als de zaak betrekking heeft op het bestaan van God, zijn christelijke filosofen en theologen het erover eens dat het woord bewijs, dat in onze wereld onmiskenbaar verbonden is met de nauwkeurigheid van de wetenschap, ongepast is. Daarom geven velen, zoals Thomas Aquinas, de voorkeur aan het spreken over de wegen om God te bereiken.” De voormalige paus Benedictus XVI, Joseph Aloisius Ratzinger, merkte in zijn boek Introduction to Christianity (Duits: Einführung in das Christentum) op: “Heeft het christelijke bewustzijn zich niet in grote mate — zonder het zich ervan bewust te zijn — neergelegd bij de houding dat het geloof in God iets subjectiefs is.” De beperking van bewijs tot dat van het wetenschappelijk empirisme is onjuist. In feite betekent bewijs datgene wat leidt naar wat nodig is of naar het bereiken van het begrip van zaken. Bewijs is de bevestigde methodologie voor de geldigheid van een van de uitspraken of een van de hypothesen. Bewijs is de noodzakelijke kennis om een andere kennis te kennen. Dit is de betekenis van bewijs onder alle volkeren. Er is geen verschil in de definitie van bewijs tussen de uitspraken van de moslim en de westerling. In zijn boek Kitab Al-Kulliyat (cjLK1I) zei de moslim Aalim, Abul Baqaa' Al-Kafaw: bewijs (dalīl) is datgene wat leidt naar wat nodig is. Wat ermee bedoeld wordt, is het bewijzen ... wat met de indicatie ervan bedoeld wordt, is datgene wat bewezen wordt. De rook wordt de bewijslast van het vuur genoemd. Zo wordt de term bewijs, oftewel het bewijs, toegepast op alles wat bekend is door wat het bewijs aangeeft, of het nu tastbare zaken zijn of zaken van de sharia, of het nu zeker of onzeker is...” De westerling, de Nederlander H. Willemsen, zei in zijn Dictionary of Philosophy (Deens: Woordenboek Filosofie): “Het bewijs van een willekeurige uitspraak is de methode die de geldigheid ervan bevestigt...” De Westerse vrouw, de Franse Jacqueline Russ, zei in haar Dictionary of Philosophy (Frans: Dictionnaire De Philosophic): “Het bewijs... is het proces waarbij de geldigheid van een hypothese wordt vastgesteld.” Bewijs is dus iets waarmee het mogelijk is om iets anders vast te stellen. Dit is het bewijs in termen van zijn realiteit onder alle menselijke wezens. Wat betreft de conditie van wetenschappelijk, rationeel, logisch, intuïtief, emotioneel of anderszins te zijn, dat is het onderwerp van zijn kenmerken en constitutie, niet het onderwerp van zijn essentie. Met andere woorden: datgene wat leidt naar wat nodig is, is bewijs. Het feit dat het voortkomt uit wetenschap, rede of emotie, binnen de beschrijving van datgene wat leidt, verhindert nooit dat het in zijn essentie en realiteit een bewijs is.

Herein rises an issue related to evidence as the West restricts the indication of evidence to science alone. Dominique Morin says in his book Dieu Existe-t-il? (God Exists), “If the matter is related to the existence of God, Christian philosophers and theologians have agreed that the word evidence, which is definitely in our world connected to the accuracy of science, is inappropriate. Thus, many, like Thomas Aquinas, prefer to speak of the ways to reach God.” The former Pope Benedict XVI, Joseph Aloisius Ratzinger noted in his book, Introduction to Christianity (German: Einfuhrung in das Christentum), “Has not Christian consciousness acquiesced to a great extent—without being aware of it—in the attitude that faith in God is something subjective.” The restriction of evidence to that of scientific empiricism is wrong. In fact, evidence means that which guides to what is needed or the arrival at the comprehension of issues. Evidence is the affirmed methodology for the validity of one of the statements or one of the hypotheses. Evidence is the necessary knowledge to know another knowledge. This is the meaning of evidence amongst all peoples. There is no difference in defining the evidence between the sayings of the Muslims and the Westerner. In his book Kitab Al- Kulliyat (cjLK1I); the Muslim Aalim, Abul Baqaa' Al-Kafaw said: idence (JaUI) is that which guides to what is needed. What is intended and meant by it is the evidencing ... what is intended and meant by its indication is that which is evidenced. The smoke is termed as the evidence of the fire. Thus the term evidence i.e. evidence is called upon everything known by what the evidence indicates, whether it is tangible or Shariah matters, whether it is definite or indefinite...” The Westerner, the Dutchman, H. Willemsen, said in his Dictionary of Philosophy (Danish: Woordenboek Filosofie), “Evidence of any statement is the method that affirms its validity...” The Westerner, the French women, Jacqueline Russ in her Dictionary of Philosophy (French: Dictionnaire De Philosophic) said, “The evidence...is the process by which the validity of hypothesis is established.” Thus evidence is something by which it is possible to establish something else. This is the evidence in terms of its reality amongst all human beings. As for the condition of being scientific or rational or logical or intuitive or emotional or other than that, it is the subject of its characteristics and constitution, not the subject of its essence. In other words, that which guides to what is needed, is evidence. The consideration of it arising from science or reason or emotion, within the description of that which guides, never stops it from being an evidence in its essence and reality.

Inderdaad, met betrekking tot één of meer van de kenmerken ervan, drukt het bewijs slechts de constitutie ervan uit en identificeert het de bron van de vorming ervan. Het staat het echter niet in de weg om op zichzelf een bewijs te zijn. Daarom maakt het niet uit of de filosofen, theologen of westerse denkers het bewijs een methode, denotatie, indicator of teken noemen; dit verandert niets aan de realiteit en de essentie van het bewijs. Het is ook ongeacht of de theologen het geweten beschouwen, pragmatisten de voordelen, moralisten de morele eigenschap of rationalisten het rationalisme als de basis van geloof en overtuiging beschouwen. Zij geloven allen in essentie in bewijs, hoewel zij verschillen over het type bewijs en de aard ervan.

Indeed, with respect to any one or more of its characteristics, the evidence only expresses its constitution and identifies its source of formation. However, it does not prevent it from being an evidence per se. Therefore, whether the philosophers, theologians or Western thinkers name the evidence as method, denotation, indicator or sign, does not change the reality and essence of evidence. It is also regardless of whether the theologians consider conscience, pragmatists consider benefits, moralists consider the moral attribute or rationalists consider rationalism as the basis of belief and creed. All of them believe in evidence essentially, although they differ over the type of evidence and its nature.

Als dit wordt begrepen, kan de fout op het niveau van studie en onderzoek naar het geloofsovertuigingsleer (aqīdah) in het Westen worden gezien. De studie mag niet gewijd zijn aan de aard van de bevestiging van bewijs of iets anders dan bewijs. Dit komt doordat de realiteit van het geloof onder de mensheid is dat het alleen door bewijs bevestigd kan worden. Het onderzoek moet daarom gewijd zijn aan de geldigheid van het bewijs waarop de geloofsovertuigingsleer rust. Moet het wetenschappelijk, rationalistisch, logisch of rationeel iets anders zijn, gezien het feit dat de beslissende bevestiging onder de gehele mensheid alleen uit het bewijs kan voortkomen? Is het passend om te overwegen of alle bewijzen de beslissende bevestiging bereiken of niet? Dit is op het niveau van studie.

If this is comprehended, the error at the level of study and inquiry in the West for the creed can be seen. The study must not be devoted to the nature of affirmation of evidence or other than evidence. This is because the reality of creed amongst humankind is that it can only be affirmed by evidence. The research must therefore be devoted to the validity of the evidence upon which the creed depends. Does it have to be scientific, rationalistic, logical or rational something else, considering that decisive affirmation amongst the whole of humankind can only come from the evidence? Is it appropriate to consider that all evidences achieve the decisive affirmation or not? This is at the level of study.

Wetenschap is niet geschikt als bewijs voor het geloof, omdat wetenschap beperkt is tot zaken die tastbaar en zintuiglijk waarneembaar zijn voor onderzoek en experiment. Het bestaan van God is echter niet tastbaar, hoewel het wel wordt waargenomen, terwijl het bestaan van het paradijs, de hellevuur en engelen niet zintuiglijk waarneembaar is en zij daarom niet aan experimenten kunnen worden onderworpen. Hiermee wordt de fout van de westerse visie op het geloof, wat betreft concept, bepaling en voorwaarde, duidelijk. Wat betreft wat geschikt is als bewijs voor de beslissende bevestiging van iets, oftewel als bewijs voor het geloof, dat is het intellect of de rationele methode. Zoals we hierboven hebben verduidelijkt, is dit de enige methode die geschikt is als basis voor het menselijk denken, waarop oordelen worden gebouwd en waarop het uitgebreide beeld van het bestaan van de mens en zijn doel in het leven wordt vastgesteld. Dienovereenkomstig is onze visie op het westerse geloof, wat betreft het vaststellen van de ongeldigheid en corruptie ervan, gebaseerd op het intellect. Het is gebaseerd op de rationele methode om zaken en kwesties te beoordelen. De verdraaiing van het westerse geloof is rationeel vastgesteld en wordt aangegeven door een aantal aspecten, namelijk:

Science is not suitable as evidence for creed because science is limited to issues that are tangible and sensed for research and experimentation. However, the existence of God is not tangible, though sensed, whilst the existence of paradise, hellfire and angels is not sensed and so they cannot be subjected to experimentation. Hence the error of the Western view of the creed, in terms of concept, stipulation and condition, becomes apparent. As for what is suitable as evidence for the decisive affirmation of anything, i.e. as evidence for creed, it is the intellect or the rational method. As we have clarified above, it is the only method that is suitable as a basis of thinking for humans, upon which the judgments are built and the comprehensive view of the existence of man and his purpose in life are established. Accordingly, our view towards the Western creed, in terms of establishing its invalidity and corruption is based on the intellect. It is based on the rational method to judge upon things and issues. The distortion of the Western creed is rationally established indicated by a number of aspects, which are:

1- Het westerse geloofsovertuigingsstelsel is in feite een resultaat van de maatschappelijke, politieke en historische omstandigheden van het Westen in het bijzonder. Het is ontstaan als een compromisoplossing voor het conflict tussen de Kerk aan de ene kant, en de denkers en heersers aan de andere kant. Het is niet het resultaat van een denkproces en het is niet gebouwd op rede en intellect. Het is het geloofsovertuigingsstelsel van een populaire consensus om naar dit geloofsovertuigingsstelsel te handelen, en het is niet het geloofsovertuigingsstelsel van de rede, wat betekent dat de mensen de bewijsvoering voor de geldigheid ervan niet rationeel hebben vastgesteld. Een voorbeeld hiervan is in Frankrijk. LaTcite werd voorgelegd voor een meerderheidsstemming in het Huis van Afgevaardigden (Chambre des deputés). Op 3/7/1905 ontving LaTcite 341 stemmen vóór en 233 stemmen tegen. Daarna werd het op 6/12/1905 voorgelegd aan de Hogere Wetgevende Kamer en de uitslag was 181 stemmen vóór en 102 stemmen tegen. Zo werd LaTcite een wet die bindend is voor het volk, ongeacht de geldigheid of ongeldigheid ervan vanuit intellectueel perspectief. Secularisme heeft dus geen intellectuele rechtvaardiging. In plaats daarvan zijn al zijn rechtvaardigingen louter historisch, als een uitdrukking van de ervaring van mensen. De corruptie van deze rechtvaardigingen is voor geen enkele gezonde persoon verborgen. Als iemand zou zeggen: ‘Het Westen leed onder de religie en werd erdoor achteruitgegaan. Toen het Westen de religie van het leven scheidde, werd het Westen nieuw leven ingeblazen’, dan kan hij worden weerlegd door te zeggen: ‘Moslims werden nieuw leven ingeblazen en verheven door de religie. Toen zij zwak werden in het begrijpen van hun religie, toen deze uit hun leven werd verwijderd, gingen zij achteruit.’ Daarom zijn de historische oordelen die de ervaring van mensen uitdrukken niet geschikt als rationeel bewijs om de geldigheid van het geloofsovertuigingsstelsel vast te stellen. Er moeten intellectuele rechtvaardigingen en rationele bewijzen zijn, en het secularisme mist deze.

1- The Western creed is in fact a result of the societal, political and historical circumstances of the West uniquely. It has emerged as a compromise solution for the conflict between the Church, on the one hand, and the thinkers and rulers, on the other. It did not result from a thinking nor was it built upon reason and intellect. It is the creed of popular consensus to act upon this creed and it is not the creed of reason, i.e. its people did not establish its evidence rationally for its validity. An example of this is in France. LaTcite was submitted for majority vote in the House of Representatives (Chambre des deputes). In 3/7/1905 LaTcite received 341 votes for and 233 votes against. Then it was submitted to the Upper Legislative House on 6/12/1905 and the result was 181 votes for and 102 votes against. Thus, LaTcite became law binding upon the people, regardless of its validity or invalidity from the intellectual perspective. So, secularism does not have an intellectual justification for it. Instead, all of its justifications are historical alone, as an expression of the experience of people. The corruption of these justifications are not hidden to any sane person. If someone were to say, ‘The West suffered from the religion, and it was declined by it. When the West separated religion from life, the West was revived.’ However, he can be rebutted by saying, ‘Muslims were revived and elevated with the religion. When they became weak in understanding their religion, when it was removed from their life, they declined.’ Therefore, the historical judgments expressing the experience of people is not suitable as a rational evidence to establish the validity of the creed. There must be intellectual justifications and rational evidence, and secularism lacks these.

2- Aangezien het secularisme ontstond als een compromisoplossing voor het conflict tussen de Kerk aan de ene kant en denkers en heersers aan de andere kant, vertegenwoordigde het een compromisoplossing waarbij beide partijen een deel van hun eisen opgaven. In deze context hebben we behoefte aan een studie naar de realiteit van dit geloof met betrekking tot de oorsprong ervan. Een dergelijke studie zou de tegenstrijdige logica van het moderne westerse denken voor ons verduidelijken. Wij stellen de volgende vragen: Over welke zaken deed de geestelijkheid concessies? Deed de geestelijkheid concessies op een deel van een religieuze eis of een geestelijke eis?

2- Since secularism emerged as a compromise solution to the conflict between Church on one side, with thinkers and rulers on the other, it represented a compromise solution, whereby both parties conceded part of their demands. In this context, we are in need of study into the reality of this creed in terms of origin. Such a study would clarify the contradictory logic of modern Western thought for us. We ask the following questions: Over what matters did the clergy concede? Did the clergy concede a part of a religious demand or a clerical demand?

Als er wordt gezegd dat de geestelijkheid een deel van een religieuze eis heeft toegegeven, dan bevestigt dit dat religie in feite een relatie met het leven heeft. In het geval van de religieuze eis is het dus niet gepast om religie van het leven te scheiden. Dit zou de fout van het westerse geloof aantonen in het vasthouden aan de scheiding van religie. Echter, als er wordt gezegd dat de geestelijkheid een deel van haar eigen geestelijke eisen heeft toegegeven, en niet religieuze eisen, dan zou dit betekenen dat religie in feite geen relatie met het leven heeft. Dit zou ook de overeenkomst ongeldig maken die tussen de geestelijken en denkers werd gesloten, waarin de scheiding van religie en het leven werd vastgelegd. Dat komt omdat het dan een overeenkomst zou zijn over een niet-bestaand geschil, aangezien er in dat geval geen relatie tussen religie en het leven zou zijn om de voorwaarde van scheiding af te dwingen.

If it is said that the clergy conceded part of a religious demand, this affirms that religion has, in fact, a relation to life. So in the case of the religious demand it is not appropriate to separate religion from life. This would show the error of Western creed in insisting on the separation of religion. However, if it is said that the clergy conceded part of its own clerical demands, not religious demands, this would mean that the religion has, in fact, no relation to life. This would also invalidate the agreement that took place between the clergymen and thinkers, stipulating the separation of religion from life. That is because it would be the agreement upon a non-existent dispute, as there would be no relation of religion to life in this case, to compel the condition of separation.

Hier zou men kunnen zeggen: ‘Religie betekent de geestelijkheid volgens het westerse perspectief, aangezien er een verbinding bestond tussen de Kerk en religie. Dienovereenkomstig maakt het Westen geen onderscheid tussen beide.’ De weerlegging zou echter zijn: ‘dit zou de aard van secularisme als een universeel geloof ongeldig maken, dat geschikt is voor de gehele mensheid. Dit komt doordat het gebaseerd is op de westerse ervaring van religie en het daarom niet geschikt is om te generaliseren voor de gehele mensheid.’ Dit is vanuit één aspect. Vanuit een ander aspect is de compromisslezing een compromisvolle verzoening die niet gebruikt kan worden om te discrimineren tussen meningen en gedachten. Compromis wordt ingezet voor verzoening tussen volkeren met conflicterende belangen. Echter,

Here, one might say: ‘Religion means the clergy according to the Western perspective, as there existed a connection between the Church and religion. Accordingly, the West does not differentiate between both.’ However, the rebuttal would be: ‘this would invalidate the nature of secularism being a universal creed, appropriate for all of humankind. This is because it is based on the Western experience of religion and so it is not suitable to generalize upon the whole of humanity.’ This is from one aspect. From another aspect, the compromise solution is a compromising conciliation that cannot be used to discriminate between opinions and thoughts. Compromise is deployed for conciliation amongst peoples with conflicting interests. However,

Het oordeel over een gedachte onthult of het kenmerk ervan ongeldig en onjuist is, of juist correct en geldig. Een gezonde geest accepteert het niet om waarheid en onwaarheid, licht en duisternis, te combineren in een compromisloze verzoening.

judgment upon a thought reveals its characteristic as either being invalid and wrong, or correct and valid. A sound mind does not accept combining truth and falsehood, light and darkness, in a compromising conciliation.

Overeenkomstig is secularisme in feite een compromisoplossing tussen twee conflicterende groepen. De ene groep bestaat uit degenen die religie verwerpen en zichzelf de autoriteit geven om het rationalistische standpunt te compromitteren. De andere groep bestaat uit degenen die zich aan religie houden en zichzelf de autoriteit geven om religieuze meningen toe te geven. Dit bevestigt dat secularisme is ontstaan als een resultaat van een compromisvolle verzoening tussen mensen, als een compromisoplossing tussen twee conflicterende partijen. Een dergelijke oplossing of verzoening heeft niet plaatsgevonden tussen het werkelijke rationalistische denken en de religie zelf. Dit geeft aan dat het conflict tussen religie en het rationalistische denken tot op de dag van vandaag voortduurt. Dit geeft ook aan dat het westerse denken geen rationele oplossing heeft geboden voor de kern van het probleem. Dit is tot op de dag van vandaag waarneembaar in debatten over religie en de relatie ervan tot politiek binnen de westerse samenleving.

Accordingly, secularism is in fact a compromise solution amongst two conflicting groups. One group is of those who reject religion, giving themselves the authority to compromise rationalist opinion. The other group is of those who adhere to religion, giving themselves the authority to concede religious opinion. This affirms that secularism emerged as a result of compromising conciliation between men, as a compromise resolution between two conflicting parties. Such a resolution or reconciliation did not occur between the actual rationalist thought and religion in themselves. This indicates that the conflict between religion and rationalist thought continues to exist until this day. This also indicates that Western thought did not provide a rational solution to the root of the problem. This can be observed in debates about religion and its relation to politics until this day within the Western society.

Men zou hier kunnen zeggen: ‘Het Westen heeft het geschil beëindigd door het niet te onderzoeken en heeft in plaats daarvan de belangen van individuen tot het onderwerp van het probleem gemaakt.’ Het weerwoord hierop is: ‘De kwestie van het bestaan van de Schepper, de Heer en een religie die de zaken van de mens organiseert, is een kwestie van de mensheid in het algemeen en geen individualistische kwestie. Het heeft betrekking op de mens in zijn hoedanigheid als mens en niet in zijn hoedanigheid als individu. Het bewijs dat het een kwestie van de mensheid is, is dat het de mensen als geheel aangaat. Dit is wat door de mensheid belangrijk wordt gevonden, van de oudheid tot op de dag van vandaag. Religie is dus geen individualistische kwestie. Het is echter het Westen dat het een individualistische kwestie wil maken, ook al is het een kwestie voor de gehele mensheid.’

It may be said here: ‘The West has ended the dispute by not examining it and made the subject of the problem the interests of individuals instead.’ The rebuttal to this is: ‘The issue of the existence of the Creator, the Lord and a religion that organizes the affairs of man is an issue of humanity in general and not an individualistic issue. It is related to man in his capacity as a human and not in his capacity as being an individual. The evidence for the issue being an issue of humanity is that it concerns the humans as a whole. It is this that is given importance by humankind, since ancient times until the present day. Thus religion is not an individualistic issue. However, it is the West that wants to make it an individualistic issue, even though it is an issue for all of humanity.

Bovendien is het het Westen dat religie tot een louter individuele aangelegenheid maakt, door voor het probleem weg te vluchten. Zo is het Westen niet in staat om het probleem radicaal op te lossen, noch door religie en haar rol in het leven en de samenleving te erkennen, noch door het pleiten voor de volledige eliminatie van religie door haar te ontkennen. In plaats daarvan koos het Westen voor het verzoenende compromis van het scheiden van religie van het leven, waardoor het een kwestie van geloof en atheïsme voor individuen werd. Dit onthult dat het Westen het probleem niet daadwerkelijk heeft opgelost, maar er in plaats daarvan voor is weggevlucht. Wegvluchten voor het oplossen van het probleem betekent dat het probleem nog steeds voortduurt en blijft bestaan. Dit was wat de beroemde socioloog Peter L. Berger, die in de jaren 1960 een van de meest luidruchtige voorstanders van secularisme was, ertoe aanzette om in zijn boek, The Desecularization of the World: Resurgent Religion and World Politics, het volgende te verklaren: “Hoewel de term ‘secularisatietheorie’ verwijst naar werken uit de jaren 1950 en 1960, kan het kernidee van de theorie inderdaad worden teruggevoerd op de Verlichting. Dat idee is eenvoudig: modernisering leidt onvermijdelijk tot een afname van religie, zowel in de samenleving als in de geest van individuen. En het is precies dit kernidee dat onjuist is gebleken. Zeker, modernisering heeft enkele seculariserende effecten gehad, op sommige plaatsen meer dan op andere. Maar het heeft ook krachtige bewegingen van tegen-secularisatie opgeroepen.” Dienovereenkomstig blijft de vraag over de relatie tussen religie en het leven bestaan, een vraag waarover het westerse denken nog steeds onderzoek moet doen en een antwoord moet bieden.

Moreover, it is the West that makes religion a matter for individual concern alone, fleeing away from the problem. Thus the West is incapable of solving the problem radically, either by acknowledging religion and its role in life and society, or by advocating the elimination of religion completely, by denying it. Instead of that, the West chose the conciliatory compromise of separating religion from life, leaving it as an issue of belief and atheism for individuals. This reveals that the West did not actually solve the problem, fleeing away from the problem instead. Fleeing away from solving the problem means the problem still persists and continues to exist. This is what prompted the famous sociologist, Peter L. Berger, who was one of the most vocal advocates of secularism in the 1960s, to express in his book, The Desecularization of the World: Resurgent Religion and World Politics, “Although the term “secularization theory” refers to works from the 1950s and 1960s, the key idea of the theory can indeed be traced to the Enlightenment. That idea is simple: Modernization necessarily leads to a decline of religion, both in society and in the minds of individuals. And it is precisely this key idea that has turned out to be wrong. To be sure, modernization has had some secularizing effects, more in some places than in others. But it has also provoked powerful movements of counter-secularization.” Accordingly, the question about the relation of religion to life still continues to exist, which the Western thinking has yet to study and provide an answer for.

3- De leer van het scheiden van religie van het leven spreekt zichzelf tegen. Dit komt doordat het tegelijkertijd religie bevestigt en ontkent. Door te pleiten voor de scheiding van religie van het leven, bevestigt het religie, aangezien een scheiding tussen twee zaken de aanwezigheid van beide zaken erkent en bevestigt. Scheiding vindt plaats tussen twee bestaande zaken. Scheiding vindt noch plaats tussen twee niet-bestaande zaken, noch tussen een bestaande zaak en een niet-bestaande zaak. Wat betreft de ontkenning van religie na de bevestiging ervan, dit wordt begrepen uit de realiteit van de religie zelf. Religie is een geloof in de Schepper en in de Dag der Opstanding en het Oordeel. Geloof in de Schepper vereist het erkennen van de attributen van volmaaktheid voor de Schepper, zoals bekwaamheid, bestuur, het regelen van alle zaken en volledige kennis van alles. Echter, de scheiding van religie van het leven ontkent dit geloof. Het ontkent de attributen van de Schepper en ontkent Zijn bekwaamheid om te besturen en alle zaken te regelen. Aangezien religie het geloof in de Dag des Oordeels vereist, ontkent de scheiding dit, net zoals het de daden voor (de dag van) het oordeel ontkent. Zal de Schepper verantwoording vragen over wat Hij gebiedt en verbiedt, of zal Hij verantwoording vragen over wat gebiedt en verbiedt volgens de redenering van de westerse mens?

3- The creed of separating religion from life contradicts itself. This is because it both affirms and negates religion at the same time. By advocating the separation of religion from life, it affirms religion, since separation between two matters acknowledges and affirms the existence of both of them. Separation occurs between two existing things. Separation neither occurs between two non-existent things nor between an existing thing and a non-existent thing. As for the negation of religion after its affirmation, it is understood from the reality of religion itself. Religion is a belief in the Creator and in the Day of Resurrection and Judgment. Belief in the Creator mandates acknowledging of the attributes of perfection for the Creator such as ability, governance, managing all the affairs and complete knowledge of everything. However, the separation of religion from life negates this belief. It negates the attributes of the Creator and negates his ability of governance and managing all the affairs. Since religion mandates the belief in the Day of Judgment, the separation negates it, just as it negates the deeds for (the day of) judgment. Should the Creator account upon what He commands and prohibits or is he to account upon what is commanded and prohibited, by the reasoning of Western man?

Bovendien vereist de bevestiging van de Schepper een visie op Zijn relatie met het geschapene. De relatie van de Schepper met de schepping moet ofwel worden gedefinieerd door de Schepper, ofwel door de schepping. Wat de schepping betreft, is het niet passend om haar relatie met de Schepper te definiëren vanwege haar onvermogen, gebrekkigheid en beperktheid. Dit komt daarnaast door haar gebrek aan kennis over de Wil van de Schepper (Iradathul Khaliq) met betrekking tot de schepping, tenzij de Schepper Zelf de schepping informeert. Dienovereenkomstig is het definiëren van de relatie van de Schepper met de schepping exclusief voor de Schepper Zelf alleen. Hier rijst de vraag: wie anders moet de relatie van de Schepper met de schepping definiëren, als er volgens het westerse concept een scheiding moet zijn tussen religie, of het systeem van de Schepper? Als er wordt gezegd dat de relatie wordt gedefinieerd door het geschapene, dan is dat ongeldig, zoals we hierboven hebben verduidelijkt. Als er wordt gezegd dat een dergelijke relatie van scheiding wordt gedefinieerd door de Schepper Zelf, waar is dan het bewijs voor? Als er enig bewijs is voor het westerse concept, dan is dat de uitdrukking van de Bijbel: “Geef Caesar wat van Caesar is, en aan God wat van God is (Grieks: Apodote to Kaisar to Kaisar kai to Theou to Theou).” Dit bewijs is echter ongeldig omdat het geen rationeel bewijs is voor de gehele mensheid, universeel. Dit komt doordat het bewijs hooguit legitimiteit kan geven aan het scheiden van religie van het leven voor christenen, volgens hun verwrongen begrip van het christendom. Dit rechtvaardigt echter niet de scheiding van religie voor anderen zoals moslims, aangezien de Islam Caesar (de heerser) en al zijn bezittingen aan Allah (SWT) overlevert. Het is derhalve ongeldig dat secularisme het geloof van de mensheid als geheel is.

Furthermore, the affirmation of the Creator mandates a view about his relationship with the created. The relation of the Creator with the creation is to be either defined by the Creator, or by the creation. As for the creation, it is not suitable to define its relationship with the Creator due to its inability, deficiency and limitation. This is in addition to its lack of knowledge about the Will of the Creator (Iradathul Khaliq) pertaining to creation, unless the Creator Himself informs the creation. Accordingly, defining the relationship of the Creator with the creation is exclusive to the Creator Himself alone. Here the question arises: who else is to define the relationship of the Creator with creation, if, according to the Western conception, there is to be a separation of religion, or the system of the Creator? If it is said that the relationship is defined by the created, then it is invalid, as we have clarified above. If it is said that such a relationship of separation is defined by the Creator himself, then where is the evidence for it? If there is any evidence of the Western conception, then it is the expression of the Bible, “Render unto Caesar the things that are Caesar's, and unto God the things that are God’s (Greek: AttoSote ouv tci Kaioapog Kafoapi koi to toO OeoO to) 0£(jj).” However, this evidence is invalid because it is not rational evidence for all of humanity, universally. This is because the evidence may give legitimacy to separating the religion from the life for Christians at best, according to their distorted understanding of Christianity. However, this does not justify the separation of religion for others like Muslims, as Islam renders Caesar (the ruler) and all his possessions to Allah (swt). Thus, it is invalid for secularism to be the creed of humanity as a whole.

4- Het geloof van het secularisme is een geloof dat ook in strijd is met de instinctieve natuur van de mens. Door religie impliciet te erkennen, erkent het het instinct van religieuze heiligverklaring, wat natuurlijk en instinctief is bij mensen. Door religie te erkennen, erkent het secularisme de noodzaak om het instinct van heiligverklaring te bevredigen. Ondanks dat beperkt het secularisme die bevrediging vervolgens tot louter individuele heiligverklaring en aanbidding. Echter, het instinct van heiligverklaring komt niet alleen voor in individuele aanbidding. Het zal ook verschijnen en duidelijk aanwezig zijn in alle andere zaken waarin men onbekwaam en behoeftig is. Omdat het secularisme religie en het leven van elkaar scheidt, ontkent het de realiteit van menselijke onbekwaamheid en behoefte, oftewel: het verwerpt en ontkent een deel van de menselijke instinctieve constitutie.

4- The creed of secularism is a creed that also contradicts the instinctual nature of humans. By implicitly acknowledging religion, it acknowledges the instinct of religious sanctification, which is natural and instinctive in humans. By acknowledging religion, secularism acknowledges the necessity of satiating the instinct of sanctification. Despite that, secularism then restricts that satiation to individual sanctification and worship alone. However, the instinct of sanctification does not appear in individual worship alone. It will also appear and be apparent in all other matters in which one is incapable and needy. Since secularism separates religion and life, it negates the reality of human incapability and need, i.e. it rejects and denies a part of the human instinctive constitution.

Secularisme heeft religie gereduceerd tot een persoonlijke, individualistische relatie tussen de Schepper en het geschapene. Secularisme erkent enerzijds dat religie bedoeld is voor individuele heiliging en aanbidding, maar negeert anderzijds de menselijke gevoelens van onvermogen en tekortkomingen in het beheren van de collectieve zaken van de mensheid en het bestuur. De mens vertoont bij het beheren van zijn eigen levenszaken, dat wil zeggen bij het organiseren van zijn gedrag met betrekking tot het bevredigen van zijn instincten en organische behoeften, verschillen, ongelijkheid en tegenstrijdigheid. Dit geeft aan dat de mens onbekwaam is en de Schepper nodig heeft, Degene die alle zaken beheert. Dienovereenkomstig is de religie of het systeem dat door de Schepper, Degene die alle zaken beheert, is bevolen, onderdeel van de menselijke instincten. Alleen de Schepper is Degene die de geheimen van de mens kent, wat de basis vormt voor het beheer van de zaken van de mens.

Secularism reduced religion to a personal, individualistic relationship between the Creator and the created. Secularism recognizes on the one hand that religion is for individual sanctification and worship, but on the other hand, it ignores the human feelings of inability and shortcomings in managing the collective affairs of humans and governance. Man in managing his own affairs of life, i.e. in organizing his behavior related to satiating his instincts and organic needs, shows differences, disparity and contradiction. This indicates that man is incapable and is in need of the Creator, the One who manages all the affairs. Accordingly, the religion or the system commanded by the Creator, the one who manages all the affairs, is amongst the human instincts. The Creator alone is the One who knows the secrets of man, which is the basis of managing the affairs of man.

Concluderend is het geloof van het secularisme een ongeldig geloof vanwege de tegenstrijdigheid met het verstand en het instinct. Wij hebben het niet mis als wij zeggen dat het geloof van het secularisme, bekend bij de mens, een vals geloof is waarvan de fundering broos is, waarvan de rechtvaardigingen oppervlakkig zijn en waarvan het intellectuele bouwwerk fragiel is.

In conclusion, the creed of secularism is an invalid creed because of its contradiction to reason and instinct. We are not wrong to say that the creed of secularism, known by man, is a false creed whose foundation is fragile, whose justifications are superficial and whose intellectual edifice is fragile.