Als de mens de wetgever moet zijn, zoals het Westen beweert, hoe wetgeeft hij dan? Hoe ontleidt hij zijn menselijke kennis? Wat is het criterium om de werkelijkheid te meten? Het Westen stelde methodologische vragen, gerelateerd aan de productieve manier van denken, nadat het religie uit het leven had verwijderd, zowel als bron van kennis als methode. Het antwoord van het Westen was beperkt tot twee doctrines: de Rationalistische doctrine en de Empirische doctrine. De Rationalistische doctrine stelt dat het denken voorafgaat aan de werkelijkheid. Het is dus afhankelijk van de rede, als bron van kennis, en niet van de zintuigen. Deze doctrine beschouwt dat de rede, hetzij door intuïtie of deductie of door aangeboren kennis, een maatstaf is voor zekerheid en werkelijkheid, en niet ervaring of experiment. Wat de Empirische doctrine betreft, deze beschouwt dat sensatie de enige bron is om gedachten te genereren. Het stelt ook dat alle voorafgaande menselijke kennis eveneens werd verkregen door experimentatie en sensatie, “a posteriori” (Latijn: “van het laatste”) in plaats van “a priori.” In overeenstemming met het empirisme werd een wetenschappelijke experimentele methode gevormd. Het woord empirisme is afgeleid van het oude Griekse woord empeiria, “ervaring”, wat wijst op de afhankelijkheid van experimentatie als maatstaf voor de werkelijkheid en kennis. Vanuit het empirische standpunt kwamen verschillende filosofieën voort die de denkwijzen met betrekking tot maatschappelijke systemen in het Westen hebben beïnvloed. Uit dit empirische wereldbeeld ontstonden de filosofieën van het materialisme, het utilitarisme, het positivisme, het pragmatisme en anderen.

If man is to be the legislator, as the West asserts, then how does he legislate? How does he derive his human knowledge? What is the criterion to measure reality? The West asked methodological questions, related to the productive way of thinking, after it removed religion from life, both as a source of knowledge and method. The West’s answer was restricted to two doctrines: the Rationalist doctrine and the Empirical doctrine. The Rationalist doctrine asserts that thinking is precedent over reality. So it depends on reason, as a source of knowledge and not the senses. The doctrine views that reason, whether by intuition or deduction or through innate knowledge, is a measure of certainty and reality, not experience or experimentation. As for the Empirical doctrine, it views that sensation is the only source to generate thoughts. It also asserts that all precedent human knowledge was also obtained through experimentation and sensation, “a posteriori” (Latin: “from the latter”) rather than “a priori.” In accordance with Empiricism, a scientific experimental method was formed. The word empiricism is derived from the ancient Greek word empeiria, “experience,” indicating its dependency on experimentation as a measure of reality and knowledge. From the empirical point of view, several philosophies emerged that influenced the thoughts related to systems of the society in the West. From this empirical view, the philosophies of materialism, utilitarianism, positivism, pragmatism and others emerged.

Gezien de prestaties en ontdekkingen die zijn gedaan door de wetenschappelijke empirische methode, die hebben bijgedragen aan de materiële Renaissance van het Westen, heeft het Westen deze methode geadopteerd als een manier van denken. Het werd vereerd tot het niveau van heiligheid, waardoor het de enige basis van denken en de maatstaf van de werkelijkheid werd. Het Westen gaf wetenschappelijk denken de dominantie in alle zaken, waarbij het werd gegeneraliseerd voor alle onderzoek tot op het punt dat een deel van de kennis die betrekking heeft op zelfs de mens, de samenleving en diens relaties, wordt uitgevoerd volgens deze empirische wetenschappelijke methode, gebaseerd op het determinisme dat geassocieerd is met de Newtoniaanse mechanica. Met de opkomst van de relativiteitstheorie, de kwantumtheorie, onconventionele ontdekkingen en andere zaken, werden er vragen gesteld bij de zekerheid van de wetenschap, evenals bij het determinisme. Dit plaveide de weg voor een tegenrevolutie tegen de wetenschap, de empirische methode en het determinisme, vanaf het midden van de twintigste eeuw. Zo probeerden sommige westerse denkers de wetenschap te weerleggen en haar prominente mislukkingen aan te tonen, met name met betrekking tot haar visie op de mens als een natuurlijk, materieel fenomeen. Desondanks is de wetenschap dominant gebleven en behoudt zij de dominantie over de kennis in het Westen. De wetenschappelijke methode is gebleven als een maatstaf voor het denken, als een criterium voor kritiek en als een basis van kennis. Dus door te verwijzen naar wetenschappelijk denken of kritisch denken, bedoelt het Westen enkel de empirische wetenschappelijke methode.

Considering the achievements and discoveries made by the scientific empirical method, that contributed to the Renaissance of the Western materially, the West adopted this method as a method of thinking. It was revered to the level of sanctity, making it the only basis of thinking and the measure of reality. The West gave scientific thinking dominance in all matters, generalizing for all research to the extent that some of the knowledge related to even man, society and its relations, is carried out according to this empirical scientific method, based on Determinism associated with Newtonian mechanics. With the emergence of the theory of relativity, quantum theory, unconventional discoveries and other matters, questions were raised against the certainty of science, as well as determinism. This paved the way for a counter-revolution against science, empirical method and determinism, from the middle of the twentieth century. So some of the Western thinkers attempted to refute science and its prominent failures, particularly with regards to its view of man as a natural, material phenomenon. Nevertheless, science has remained dominant, retaining dominance over knowledge in the West. The scientific method has remained as a measure of thinking, as a criterion for criticism and as a basis of knowledge. Thus by referring to scientific thinking or critical thinking, the West means the empirical scientific method alone.

In feite is de westerse wetenschappelijke theorie op twee aspecten ongeldig: zij is ongeldig vanuit het aspect dat zij op zichzelf een kennis is. Ook is zij ongeldig vanuit het aspect van haar beschouwing als de basis van het denken.

In fact, the Western theory of science is invalid in two aspects: it is invalid from the aspect of it being a knowledge in itself. Also it is invalid from the aspect of its consideration as the basis of thinking.

Wat betreft het aspect van het beschouwen van wetenschap als kennis op zich, wordt dit aangetroffen in de perceptie van het Westen. Wetenschap is niet slechts een methode, maar gegarandeerde kennis, als een ultieme menselijke begripsvorming. Auguste Comte (overleden 1857), de grondlegger van de doctrine van het positivisme, bood een verklaring voor sociale evolutie door voor te stellen dat de samenleving drie fasen doormaakt in haar zoektocht naar de waarheid, volgens een algemene wet van drie stadia. De stadia van Comte waren (1) het theologische stadium, (2) het metafysische stadium, en (3) het positiviteitsstadium, ook wel bekend als het wetenschappelijke stadium.

As for the aspect of considering science as knowledge itself, it is found to be in the perception of the West. Science is not just a method but guaranteed knowledge, as an ultimate human comprehension. Auguste Comte (died 1857), the founder of the doctrine of positivism, offered an account of social evolution, proposing that society undergoes three phases in its quest for the truth according to a general law of three stages. Comte’s stages were (1) the theological stage, (2) the metaphysical stage, and (3) the positivity stage, also known as the scientific stage.

Tijdens de theologische fase verklaarden mensen natuurverschijnselen door middel van bovennatuurlijke krachten, vertegenwoordigd door goden. Tijdens de metafysische fase, de fase van onderzoek, begonnen mensen te redeneren en vragen te stellen, waarbij zij autoriteit en religie in verband met natuurverschijnselen in twijfel trokken. Tijdens de positiviteitsfase, de wetenschappelijke fase, leren mensen over de natuur volgens de empirische methode. Zij verklaren de natuur via deze methode, waarbij zij de positieve kennis formuleren in wetenschappelijke en beschrijvende vormen. Dit stelt de mens in staat de natuur te domineren, deze te beheersen en te gebruiken voor zijn doel, zoals Auguste Comte beweerde. Wetenschap is echter jammerlijk gefaald, ongeacht de claims en belangenbehartiging. Wetenschap heeft de mens geen uitgebreide en inclusieve kennis gegeven over zijn bestaan, zijn rol en zijn doel. In plaats daarvan bood het hem slechts materiële kennis die de industriële en post-industriële beschaving genereerde. Het onderscheidt zich door zijn diepgaande kwalitatieve en kwantitatieve verklaring van de wereld, wat bijdraagt aan het gebruik van de natuur door menselijke wezens.

During the theological stage, humans used to explain natural phenomena by way of supernatural powers, represented by gods. During the metaphysical stage, the stage of the investigation, humans started reasoning and questioning, questioning authority and religion, regarding natural phenomena. During the positivity stage, the scientific stage, humans learn regarding nature according to the empirical method. They explain nature through this method, formulating the positive knowledge in the scientific and descriptive forms. This enables man to dominate nature, controlling it and utilizing it for his purpose, as Auguste Comte claimed. However, science has failed miserably, regardless of claims and advocacy. Science did not provide man with comprehensive and inclusive knowledge about his existence, his role and objective. Instead, it only provided him materialistic knowledge that generated the industrial and post-industrial civilization. It is distinguished by its in-depth qualitative and quantitative explanation of the world, contributing to human beings utilizing nature.

Echter, de wetenschap heeft de mens ervan weerhouden zichzelf te leren kennen, de essentie van zijn menselijkheid te begrijpen en hem afgeleid van het begrijpen van zijn zijn en zijn wording. Dit komt doordat de wetenschap de zoektocht van de mens naar zowel zijn doel in het bestaan als de realiteit van zijn bestemming, beschouwt als louter filosofisch onderzoek. De wetenschap wijst deze zoektocht toe aan het domein van de kosmologie, ontologie en metafysica. De wetenschap stelt dat tastbare kennis van de materiële realiteit alles overstijgt en dat deze zoektocht daarom niet kan worden afgerond, waardoor onderzoek zinloos is. De aard van de wetenschap is derhalve beschrijvend van aard, waarbij de wereld kwalitatief en kwantitatief wordt gedefinieerd. Daarom ligt de wetenschap dichter bij beschrijving dan bij interpretatie, aangezien interpretatie zaken inhoudt die de beschrijving te boven gaan. Interpretatie (Tafsir) is de studie van de oorzaken van het bestaan van fenomenen en het doel daarvan. De beschrijving door de wetenschap biedt de mens geen verklaring voor zijn realiteit. Dit komt doordat de wetenschap het verklaren van het doel veronachtzaamt. Het analyseert de wereld enkel in zowel kwalitatieve als kwantitatieve zin. Het helpt de mensheid slechts om de wereld te begrijpen in termen van de beschrijving ervan. Het biedt de mensheid echter geen principes voor gedrag of concepten met betrekking tot het doel. Ongeacht de omvang ervan, is de door de wetenschap geboden kennis slechts een gedeeltelijke kennis, gerelateerd aan een deel van het bestaan van de mens en zijn wereld. De wetenschap omvat niet alle fenomenen van zijn leven en de aspecten van zijn bestaan. Allah (SWT) zegt,

However, science has kept man away from knowing himself, comprehending the essence of his humanity and distracting him from comprehending his being and his becoming. This is because science considers the search of man for both his objective in existence and the reality of his destiny, as mere philosophical research. Science relegates this search to the realm of cosmology, ontology and metaphysics. Science maintains that tangible knowledge of material reality transcends and so this search cannot be concluded, so there is no use in researching. Thus the nature of science is of a descriptive nature, defining the world qualitatively and quantitatively. Therefore, science is closer to description than interpretation, as interpretation entails matters beyond description. Interpretation (tafseer) is the study of causes of existence of phenomena and its objective. Description by science does not provide man with the explanation of his reality. This is because science disregards explaining the objective. It only analyzes the world in both qualitative and quantitative senses. It only helps humankind to understand the world in terms of its description. However, it does not provide humankind principles for conduct or concepts regarding purpose. Regardless of its expanse, the knowledge provided by science is only a partial knowledge, related to a part of man’s existence and his world. Science does not encompass all the phenomena of his life and the aspects of his existence. Allah (swt) says,

“Zij weten wat het uiterlijke van het wereldse leven betreft, maar van het Hiernamaals zijn zij onwetend.” [TMQ soera Ar-Rum 30:7], Er zijn veel vragen die de wetenschap niet kan beantwoorden. De belangrijkste daarvan gaan over het waarom. Waarom bestaan mensen? Waarom bestaat het Universum? Waarom bestaat het leven? Dit zijn allemaal cruciale vragen die verband houden met de mens en zijn leven. De mens kan noch rust vinden, noch beslissingen nemen, tenzij hij de antwoorden daarop vindt, of de antwoorden nu geldig of ongeldig zijn.

“They know what is apparent of the worldly life, but they, of the Hereafter, are unaware.” [TMQ Surah Ar-Rum 30:7], There are many questions which science is unable to answer. The most important of them are regarding why? Why do humans exist? Why does the Universe exist? Why does life exist? These are all crucial questions related to man and his life. Man can neither rest nor make decisions, unless he finds the answers for them, whether the answers are valid or invalid.

In dit opzicht schreef de Franse politicus en schrijver Andre Malraux (overleden 1976) de roman Man's Fate (Frans: La Condition humaine, De menselijke conditie), die de onmogelijkheid dramatiseert om blijvende betekenis of menselijkheid te vinden, inclusief de opmerking: “Men kan zelfs met de dood communiceren .... Het is het moeilijkst, maar misschien is dat de betekenis van het leven ..." Naast dit zijn de kenmerken van de wetenschappelijke methode, zoals westerlingen zeggen, progressivisme en proliferatie. De implicatie hiervan is dat alle wetenschappelijke kennis onderhevig is aan ontwikkeling, evolutie, aanpassing en verandering. Dit betekent echter ook dat de wetenschap geen ultieme kennis biedt. Het is daarom niet mogelijk voor een mens om zijn leven en zijn systemen op deze basis op te bouwen. Het is dus onjuist om te zeggen dat de wetenschap een kennis is die de betekenis van het leven vaststelt en de realiteit van het menselijk bestaan verklaart.

In this respect, the French politician and writer Andre Malraux (died 1976) wrote the novel Man's Fate (French: La Condition humaine, The Human Condition'), which dramatizes the impossibility of finding permanent meaning or humanity, including the remark, “One can communicate even with death .... It’s most difficult, but perhaps that is the meaning of life ..." In addition to this, the traits of scientific method, as Westerners say, are progressivism and proliferation. The implication of this is that all the scientific knowledge is subject to development, evolution, adjustment and change. However, this also means that science does not provide ultimate knowledge. Thus it is not possible for a man to build his life and his systems upon this basis. It is thus wrong to say that science is a knowledge that establishes the meaning of life, explaining the reality of human existence.

Wat het tweede aspect betreft, waarbij de wetenschappelijke methode als basis van het denken wordt beschouwd, is de methodologie ervan corrupt. Deze corruptie komt voort uit verschillende aspecten, waarvan sommige zijn:

As for second the aspect, considering scientific method as a basis of thinking, its methodology is corrupted. Its corruption is from several aspects, some of which are:

Ten eerste: De wetenschappelijke methode bij het verkrijgen van kennis is de specifieke methode van onderzoek, waarbij ware kennis over een onderwerp dat wordt onderzocht, wordt bereikt. Het is gebaseerd op specifieke stappen: Observatie, Inductie (formulering van hypothesen), Deductie (formulering van experimenten), Testen (gegevensverzameling) en Evaluatie (gegevensanalyse en theorieformulering). Dit zijn de stappen van de klassieke wetenschappelijke methode. Er zijn debatten onder westerse denkers over de voorrang van observatie boven de hypothese en vice versa. Westerlingen maken daarom onderscheid tussen de inductieve methode, waarbij een verzameling observaties wordt gesynthetiseerd om tot een algemeen principe te komen, en de deductieve methode, het proces van redeneren vanuit één of meer stellingen (premissen) om tot een logische conclusie te komen. Desalniettemin bepaalt de wetenschappelijke methode een groot deel van de natuurwetenschappen, zoals natuurkunde, scheikunde en biologie, evenals de sociale wetenschappen, waaronder sociologie, managementwetenschap, politieke wetenschap, psychologie en geschiedenis.

First: Scientific method in arriving at knowledge is the specific method of research, achieving true knowledge of a subject that is researched. It is based on specific steps: Observation, Induction (formulation of hypotheses), Deduction (experiment formulation), Testing (data collection) and Evaluation (data analysis and theory formulation). These are the steps of the classical scientific method. There are debates amongst the Western thinkers about the precedence of observation over hypothesis and vice versa. So the Westerners distinguish the inductive method, body of observations is synthesized to come up with a general principle, from the deductive method, the process of reasoning from one or more statements (premises) to reach a logical conclusion. Nonetheless the scientific method determines much of natural science, such as physics, chemistry and biology, as well as social science, including sociology, management science, political science, psychology and history.

De methode die de wetenschappelijke methode wordt genoemd, is niet geschikt als basis voor het denken van de mens. Dit komt doordat het leggen van een basis voor het denken van de mensheid vereist dat deze toegankelijk moet zijn voor de gehele mensheid, zodat zij allen een fundament voor hun denken kunnen opbouwen. De wetenschappelijke methode is echter in feite een ingewikkelde methode die onderworpen is aan specifieke wetten en voorwaarden, waar niet alle mensen zich aan kunnen houden of aan kunnen voldoen. Realistisch gezien kan wetenschappelijk denken een basis voor het denken zijn voor specifieke mensen en facties, maar niet voor de algemene massa. Als kennis of de werkelijkheid het recht van alle mensen is, dan moet het denken op een algemene basis toegankelijk worden gemaakt, zodat iedereen erop kan voortbouwen. Dit is niet het geval bij de wetenschappelijke methode. Het ontstaan van de wetenschappelijke methode in het Westen en de maatschappelijke prominentie ervan waren beide gebaseerd op een revolutionaire kritische trend die kerkelijke kennis verwierp. De verwerping kwam doordat de Kerk en de geestelijkheid de individuele vrijheid tot discussie en kritiek in beslag namen, waardoor het recht om op eigen wil te accepteren of te verwerpen werd ontnomen.

The method called the scientific method is not fit to be a basis of thinking for man. This is because laying a basis of thinking for humankind necessitates that it must be accessible to all of humanity, so that they can all build a foundation for their thinking. However, the scientific method is in fact a complicated method that is subject to specific laws and conditions, which not all humans can either adhere to or fulfill. Realistically, scientific thinking can be a basis of thinking for particular people and factions, but not for the general masses. If knowledge or reality is the right of all the people, thinking must be made accessible upon a general basis, for everyone to build upon. This is not the case in the scientific method. The emergence of the scientific method in the West and its societal prominence were both based on a revolutionary critical trend that rejected ecclesiastical knowledge. The rejection was because the Church and clergy confiscated individual freedom for discussion and criticism, depriving the right to accept or reject by volition.

Bovendien, door wetenschap als basis van het denken in het Westen te maken, werd de Kerk verdrongen als een verheven autoriteit die gehoorzaamd en nageleefd moet worden. Wat de wetenschap bood als verklaringen voor het universum en het leven, ook al zijn deze niet voor iedereen toegankelijk om te formuleren en te begrijpen, werd een verplichting geworden waaraan iedereen zich moest onderwerpen. Dit is zelfs het geval terwijl het slechts hypothesen zijn die het niveau van zekere kennis nog niet hebben bereikt. Zelfs wanneer wetenschappelijke kennis bewezen is, kan het niet worden beschouwd als ultieme kennis, aangezien het altijd onderhevig is aan correctie, amendement en evolutie. Zo veranderde het westerse denken van onderwerping aan de Kerk naar de blinde onderwerping aan en het volgen van de wetenschap. Bovendien beschouwen sommigen de wetenschap als een religie, met het Scientology-cult als voorbeeld. De wetenschap bezit niet het ultieme antwoord met betrekking tot de kwestie van het menselijk bestaan. Dus de wetenschap, die bedoeld was om de mens in het Westen te emanciperen, werd zelf een dwangbuis.

Moreover, by making science as a basis of thinking in the West, it displaced the Church as a sublime authority that must be heeded and complied. What was provided by science as explanations for the universe and life, even though they are not accessible for all to formulate and comprehend, became obliged upon everyone to submit to. This is even though they are mere hypotheses that have not reached the level of certain knowledge. Even when scientific knowledge is proved, it cannot be considered as ultimate knowledge, for it is always subject to correction, amendment and evolution. This was how the Western thinking turned from submission to the Church to the blind submission and following of science. Moreover, some of them consider science as a religion, with the example of the Scientology cult. Science does not possess the ultimate answer related to the issue of human existence. So, science, which was intended to emancipate man in the West, itself became a shackle.

Ten tweede: De wetenschappelijke methode is gebaseerd op de basis van experimentatie. Het is alleen mogelijk om materialen te onderzoeken die tastbaar zintuiglijk zijn. Het heeft geen plaats binnen het domein van gedachten of onderzoek dat gerelateerd is aan het denken. Wat betreft wat het Westen ziet van het generaliseren van de wetenschappelijke methode naar alle kennis en alle gebieden van menselijk onderzoek, dit gebeurt door nabootsing en imitatie van de fundamentele methode van het denken zelf. Er zijn Westerlingen die toegeven dat de empirische methode niet kan worden toegepast op alle menselijke kennis. Zij voeren aan dat menselijke emoties en sensaties niet kunnen worden bestudeerd vanuit het perspectief van empirische gegevens. Dit komt doordat het geen tastbare materialen zijn die onderworpen kunnen worden aan wetenschappelijk experiment. Menselijke relaties die de samenleving vormen, met specifieke variaties, kunnen eveneens niet worden bestudeerd volgens empirische methoden, gebaseerd op laboratoriumtesten.

Second: The scientific method is based on the basis of experimentation. It is only possible to research materials that are tangibly sensorial. It has no place within the realm of thoughts or research related to thinking. As for what the West sees of generalizing the scientific method to all the knowledge and all fields of human research, it is by emulation and imitation of the fundamental method of thinking itself. There are Westerners who concede that the empirical method cannot be applied to all human knowledge. They cite that human emotions and sensations cannot be studied from the empirical data perspective. This is because they are not tangible materials that can be subjected to scientific experimentation. Human relationships that shape the society, with specific variations, also cannot be studied according to empirical methods, based on laboratory testing.

Ten derde: De wetenschappelijke methode levert geen definitieve resultaten op. In plaats daarvan is zij onbepaald en onderhevig aan fouten. Dit is de zaak die wordt waargenomen en overeengekomen in wetenschappelijk onderzoek. Daarom wordt wetenschappelijke kennis beschreven als probabilistische en ontwikkelende kennis. Wetenschappelijk denken is onderhevig aan evolutie, ontwikkeling en verandering. Dus wetenschappelijk denken is niet zeker. Dienovereenkomstig is de wetenschappelijke methode niet geschikt als basis voor het menselijk denken, waarop de mens zijn bestaan kan vestigen en die hij als basis voor zijn leven kan aannemen. Dit komt doordat het noch stabiele feiten biedt, noch ultieme resultaten geeft over het bestaan van zaken, hun kenmerken en hun essentie. Het biedt zelfs geen fundamentele methode van denken. Als de wetenschappelijke methode als basis van het denken wordt genomen, zal dit leiden tot de verwatering van het concept van het menselijk bestaan, waarbij de betekenis van het leven verloren gaat. Dit zal resulteren in onduidelijkheid bij het begrijpen van de essentie van het bestaan en verwarring binnen het zelfbewustzijn van de mens over zichzelf, zijn doel en zijn rol in het leven. Dit is de zaak die de mens zou doen wankelen en hem een louter absurd wezen zou maken. Kortom, hoewel de wetenschappelijke methode haar voordelen heeft en door de mens nodig is, is zij niet geschikt om een basis van het denken te zijn. Dit geldt zelfs terwijl zij passend is voor empirische wetenschappen en sommige van de kennisgebieden die onderworpen kunnen worden aan laboratoriumtesten.

Thirdly: The scientific method is not of definitive results. Instead, it is indefinite and subject to error. This is the matter observed and agreed upon in scientific research. Therefore, scientific knowledge is described as probabilistic and developing knowledge. Scientific thinking is subjected to evolution, development and change. Thus scientific thinking is not certain. Accordingly, the scientific method is not fit as a basis for human thinking, which man can establish his existence upon and adopt as the basis of his life. This is because it neither provides stable facts nor does it give ultimate results about the existence of things, their characteristics and their essences. It doesn't even provide a fundamental method of thinking. If the scientific method is taken as the basis of thinking, it will lead to the dilution of the concept of human existence, losing the meaning of life. This will result in obscurity in comprehending the essence of existence and confusion within man’s awareness of himself, his objective and his role in life. This is the matter that would shake man, making him a mere absurd being. In short, though the scientific method has its advantages and is needed by man, it is not fit to be a basis of thinking. This is even whilst it is appropriate for empirical sciences and some of the fields of knowledge that can be subjected to laboratory testing.

De juiste methode die als basis van het denken moet worden genomen, waardoor deze een arbiter wordt om zaken en aangelegenheden te beoordelen, is de rationele methode van denken. Indien de rationele methode correct wordt toegepast door de waargenomen werkelijkheid via zintuigen naar de hersenen over te dragen in aanwezigheid van eerdere informatie (wat noch een voorafgaande noch een daaropvolgende mening is), zal dit de werkelijkheid interpreteren, aangezien het de juiste resultaten geeft. Zintuiglijkheid is onscheidbaar van het denken, in tegenstelling tot wat sommige westerse denkers beweren. Eerdere informatie zijn niet de eerder gehouden meningen, zoals beweerd door sommige westerse denkers. Eerdere informatie is het noodzakelijke element dat vereist is voor het denken. De rationele methode, of deze nu correct wordt gedefinieerd of niet, is de methode waarop de mens handelt om als een mens te denken.

The correct method that must be taken as a basis of thinking, making it an arbitrator to judge on things and matters, is the rational method of thinking. If the rational method is utilized correctly by transmitting the sensed reality through sensations to the brain with the presence of previous information (which is neither previous nor subsequent opinion), this will interpret the reality, as it gives the correct results. Sensation is inseparable from thinking, contrary to what some Western thinkers assert. Previous information is not the previously held opinions, as asserted by some Western thinkers. Previous information is the necessary element required for thinking. The rational method, whether it is defined correctly or not, is the method upon which man acts to think as a human,

Het beoordelen van zaken, het begrijpen van hun bestaan, realiteit en kenmerken. Het is de methode van denken die toegankelijk is voor alle mensen, die mensen, ongeacht hun opleidingsniveau, automatisch aannemen in hun begrip, hun inzichten en bij het vellen van hun oordelen. De rationele methode is geschikt voor alle takken van kennis en onderzoeksgebieden. Daarom is het geschikt voor zowel de natuurwetenschap als de sociale wetenschap. Bovendien heeft het twee onderscheidende kenmerken die niet worden gevonden in de wetenschappelijke methode. De rationele methode onderscheidt zich door haar vermogen om nieuwe ideeën te genereren, in tegenstelling tot de wetenschappelijke methode, die wordt gekenmerkt door het vermogen tot ontdekking en conclusie. Dit komt doordat de wetenschappelijke methode het bestaande onthult en niet het niet-bestaande aanbiedt. Het is gebouwd op het bestaande en genereert niet het niet-bestaande. Daarom genereert de wetenschappelijke methode geen nieuwe ideeën. Wat betreft het tweede onderscheidende kenmerk van de rationele methode, dit is het vermogen om definitieve resultaten te bieden over het bestaan van zaken. Het biedt de mens beslissende en definitieve feiten om de betekenis van zijn leven te begrijpen, in tegenstelling tot de wetenschappelijke methode die een probabilistisch karakter heeft. De wetenschappelijke methode biedt de mens niets anders dan speculaties, met de mogelijkheid van fouten.

judging upon things, comprehending their existence, reality and characteristics. It is the method of thinking that is accessible to all people, which humans, regardless of their educational level, automatically adopt in their understandings, comprehensions and in passing their udgments. The rational method is suitable for all the branches of knowledge and research fields. Thus it is suitable for natural science as well as social science. Moreover, it has two distinguishing features that are not found in the scientific method. The rational method is distinguished by its ability to generate new ideas, unlike the scientific method, which is characterized by the capacity of discovery and conclusion. This is because the scientific method reveals the existing and it does not offer the non-existent. It is built upon the existing and does not generate the non-existent. Thus the scientific method does not generate new ideas. As for the second distinguishing feature of the rational method, it is the ability of providing definitive results about the existence of things. It provides man with decisive and definitive facts to comprehend the meaning of his life, unlike the scientific method which has a probabilistic nature. The scientific method does not provide man anything but speculations, having the possibility of error.

Er kan gevraagd worden: hoe kan de rationele methode van denken het fundamentele denken worden, aangezien eerder is vastgesteld dat het verstand (‘aql) onbekwaam, gebrekkig en beperkt is, en het daarom niet kan definiëren wat goed (khair) of slecht (sharr) is, en wat aangenaam (hassan) of afstotelijk (qabeeh) is? Of hoe kan rationeel denken het fundamentele denken voor mensen zijn, wanneer er daarna wordt gezegd dat er een Macht is buiten het verstand die voor de mens bepaalt wat hem voordeel brengt en wat schade voorkomt? Het antwoord is: Rationeel denken is op zichzelf de basis om een dergelijke Macht te bevestigen die voor een mens bepaalt wat goed of slecht is, wat aangenaam of afstotelijk is. Zo bevestigt het verstand dat er een Schepper achter het universum, de mens en het leven is die hen allen heeft geschapen, en Hij is Allah (SWT). Het verstand bevestigt ook dat de mens een schepping is die onbekwaam is om een systeem te genereren om zijn relatie met zijn Schepper te organiseren. Dienovereenkomstig moet er een Boodschapper zijn die de Boodschap van de Schepper overbrengt, en het systeem plaatst om de relaties tussen de Schepper en het geschapene te organiseren. Het verstand bevestigt ook de onbekwaamheid van een schepsel om een volledig systeem te genereren zonder tegenstrijdigheid, ongelijkheid of verschil, waarop de mens zijn instincten en organische behoeften met de fijnste ordening zou kunnen bevredigen. Dienovereenkomstig moet er vanuit dit perspectief ook een systeem zijn dat vrij is van imperfectie en tegenstrijdigheid, overgebracht door de Boodschapper, waar de Schepper tevreden mee is. Er is dus geen tegenstrijdigheid tussen het de rationele methode tot fundamenteel denken maken en geloof (Iman) in de Macht die Allah (SWT) is, Die de levenszaken van mensen organiseert en voor hen definieert wat goed, slecht, aangenaam en afstotelijk is.

It may be asked: how can the rational method of thinking be made the fundamental thinking, as it has been established previously that the mind (‘aql) is incapable, deficient and limited and so it cannot define what is good (khair) or bad (sharr), and what is pleasant (hassan) or ugly (qabeeh)? Or how can rational thinking be the fundamental thinking for humans, when it is said after that there is a Power other than the mind that determines for man what brings him benefit and what prevents harm? The answer is: Rational thinking is itself the basis to affirm such a Power that determines for a man what is good or bad, what is pleasant or ugly. Thus, the mind confirms that there is a Creator behind the universe, man and life who created them all, and He is Allah (swt). The mind also confirms that man is a creation who is incapable of generating a system to organize his relationship with his Creator. Accordingly, there must be a Messenger who conveys the Message of the Creator, placing the system to organize the relationships between the Creator and the created. The mind also confirms the inability of a creature to generate a complete system without contradiction or disparity or difference, upon whose basis man would satiate his instincts and organic needs, with the finest of arrangements. Accordingly, from this perspective, there must also be a system devoid of imperfection and contradiction conveyed by the Messenger, which the Creator is pleased with. Thus there is no contradiction between making the rational method the fundamental thinking and Imaan (confirmed belief) in the Power Who is Allah (swt), Who organizes the life affairs of humans, defining for them what is good, bad, pleasant and ugly.