Westerlingen hebben uiteenlopende opvattingen met betrekking tot de geschiedenis van hun denken, oftewel de stadia van het ontstaan van hun beschaving en hun moderne cultuur, beschreven als de ‘Verlichting’ en het ‘Modernisme’. Sommige Westerlingen categoriseren de geschiedenis in drie tijdperken: de Oudheid, de Middeleeuwen en de Moderne Tijd. Deze allesomvattende categorisering is de meest gangbare. Anderen, zoals Morris Bishop in zijn boek, The Middle Ages, stellen dat de Middeleeuwen begonnen met de Val van Rome, waarbij de tijdperken worden onderverdeeld in de Duisternis en de Hoge Middeleeuwen. Bishop beschouwde “29 mei 1453”, de dag dat Constantinopel viel, als een van de “scharnierdata” in de Westerse geschiedenis, “om het einde van de Middeleeuwen en het begin van de moderne tijd te markeren.” Tegen het einde van de Middeleeuwen of de middeleeuwse periode, begon het tijdperk van de renaissance, de reformatie en de rede, zoals gesteld door Herbert Albert Laurens Fisher in zijn driedelige werk, A History of Europe. H. A. L. Fisher benadrukte dat het voor de onderzoeker niet eenvoudig is om de afbakening in de geschiedenis tussen de Middeleeuwen en de Moderne Tijd vast te stellen. Onder de Westerlingen zijn er zij die de stadia uitdiepen waar het Westerse denken doorheen is gegaan, zoals Will Durant in zijn The Story of Civilization, en Roland N. Stromberg in zijn boek, European Intellectual History since 1789, waarin Stromberg de stadia verdeelde in de Middeleeuwen, de renaissanceperiode, de reformatieperiode en de Barokperiode. Volgens Stromberg is de filosofie van de Barokperiode die van het post-renaissance tijdperk, of vanuit een ander perspectief, is het het tijdperk van de post-religieuze reformatiebeweging, beginnend rond het jaar 1570 n.Chr. en voortdurend voorbij 1650 n.Chr. Stromberg benadrukt vervolgens de zeventiende eeuw als een tijdperk van redeneren: “Geteisterd door de verschrikkelijke crisis van de Reformatie, kwam Europa met de wetenschappelijke en intellectuele renaissance van de zeventiende eeuw.” Stromberg citeert Galileo, Newton, Descartes, Spinoza, Hobbes, Locke en Leibniz om te beweren dat de zeventiende eeuw n.Chr. het tijdperk van de rede was. Stromberg spreekt vervolgens enthousiast over “dat buitengewone hoofdstuk uit de intellectuele geschiedenis, de Verlichting van de achttiende eeuw,” voordat hij spreekt over het ideologische karakter van de negentiende eeuw n.Chr.

Westerners have varying views regarding the history of their thought i.e. stages of the emergence of their civilization and their modern culture, described as ‘Enlightenment’ and ‘Modernism.’ Some of the Westerners categorized history into three ages: Antiquity, the Middle Ages and the Modern Age. This comprehensive categorization is predominant. Others, like Morris Bishop in his book, The Middle Ages, assert that the Middle Ages began with the Fall of Rome, categorizing the ages into the Dark Ages and High Middle Ages. Bishop considered “the 29th of May 1453,” the day that Constantinople was opened, as one of the “hinge-dates” of Western history, “to mark the end of the Middle Ages and the beginning of modern times.” By the end of Middle Ages or the medieval period, the age of renaissance, reformation and reason began, as asserted by Herbert Albert Laurens Fisher in his three-volume, A History of Europe. H. A. L. Fisher emphasized that it is not straightforward for the researcher to determine the delineation in history between the Middle and Modern Ages. Amongst the Westerners, there are those who elaborate upon the stages that Western thought passed through, such as Will Durant in his The Story of Civilization, and Roland N. Stromberg in his book, European Intellectual History since 1789, in which Stromberg divided the stages into the Middle Ages, the renaissance period, the reformation period and the Baroque period. According to Stromberg, the philosophy of the Baroque period is that of the post-renaissance era, or from another perspective, it is the era of the post­ religious reformation movement, beginning in approximately on the year 1570 CE and continued beyond 1650 CE. Stromberg then highlights the seventeenth century as an age of reasoning, “Battered by the terrific crisis of the Reformation, Europe came up with the scientific and intellectual renaissance of the seventeenth century.” Stromberg cites Galileo, Newton, Descartes, Spinoza, Hobbes, Locke and Leibniz to assert that the seventeenth century CE was the age of reasoning. Stromberg enthuses then of “that extraordinary chapter of intellectual history, the eighteenth century Enlightenment,” before speaking of the ideological character of the nineteenth century CE.

De Verlichting (Frans: Siècle des Lumières) is de terminologie die wordt gebruikt om de filosofie uit te drukken die in de achttiende eeuw n.Chr., van 1715 tot 1789 n.Chr., heerste in Europa, specifiek in Frankrijk, Engeland en Duitsland. Zo sprak de Franse historicus Pierre Chaunu, auteur van The Civilization of Europe of Enlightenment (Frans: La civilisation de l'Europe des Lumières), over de verlichting van Europa in drie talen, gerangschikt op belangrijkheid als Frans, Engels en Duits. Bryan S. Turner’s The Cambridge Dictionary of Sociology stelt met betrekking tot de Verlichting dat: “In de westerse traditie verwijst de Verlichting (eclaircissement, aufklarung) naar het proces van het rationeel worden in denken en handelen. Dit kan individueel of op maatschappelijk niveau gebeuren. Hoe dan ook, de rede wordt voorgesteld als een licht dat het begrip verlicht en de duisternis van onwetendheid en bijgeloof verdrijft.”

The Age of Enlightenment (French: Siecle des Lumieres) is the terminology used to express the philosophy that prevailed in Europe in the eighteenth century CE, from 1715 to 1789 CE, specifically in France, English and Germany. Thus, the French historian Pierre Chaunu, author of The Civilization of Europe of Enlightenment (French: La civilisation de I'Europe des Lumieres) spoke of the enlightenment of Europe, in three languages, ordered by significance as French, English and German. Bryan S. Turner’s The Cambridge Dictionary of Sociology states regarding Enlightenment that “In the western tradition, Enlightenment (eclaircissement, aufklarung) refers to the process of becoming rational in thought and action. It can be individual or society-wide. Either way, reason is figured as a light that illuminates the understanding and dispels the darkness of ignorance and superstition.”.

Roland N. Stromberg beschrijft het intense debat tijdens de Verlichting, European Intellectual History Since 1789, verwijzend naar degenen die “deïstisch anticlericalisme” aannamen, evenals het standpunt van William James beschrijvend dat “de verschillende mythen of conceptualisaties waarin religies objectief belichaamd zijn, niet fundamenteel zijn; het zijn slechts de vellen van religie. Wat fundamenteel is, is het instinct om te geloven, de behoefte van de menselijke geest om zichzelf uit te drukken.”.

Roland N. Stromberg depicts the intense debate during the Enlightenment, European Intellectual History Since 1789, referring to those who adopted “deistic anticlericalism” as well as describing William James’ viewpoint as “the various myths or conceptualizations in which religions are objectively embodied are not fundamental; they are the mere husks of religion. What is basic is the instinct to believe, the need for the human spirit to express itself.”.

Gunnar Skirbekk en Nils Gilje schreven in hun boek, A History of Western Thought from Ancient Greece to the Twentieth Century: “De periode van de Verlichting werd aldus gekenmerkt door progressief optimisme binnen de groeiende middenklasse: een nieuw ontwaakt vertrouwen in de rede en in de mens. Er was sprake van een geseculariseerd Messianisme, waarin de rede het Evangelie verving. Met behulp van de rede zou de mens nu de diepste essentie van de werkelijkheid ontdekken en materiële vooruitgang boeken. De mens zou geleidelijk autonoom worden, waarbij hij afscheid nam van ongefundeerde autoriteit en theologische tucht. Het denken werd bevrijd omdat de mens zich zelfbesturend voelde en onafhankelijk van openbaring en traditie. Atheïsme werd modieus.”

Gunnar Skirbekk and Nils Gilje wrote in their book, A History of Western Thought from Ancient Greece to the Twentieth Century, “The period of the Enlightenment was thus marked by progressive optimism within the expanding middle class: a newly awakened confidence in reason and in man. There was a secularized Messianism, in which reason supplanted the Gospel. By the aid of reason, man would now uncover the innermost essence of reality and achieve material progress. Man would gradually become autonomous, dispensing with groundless authority and theological tutelage. Thought was liberated because man felt himself to be self-governed and independent of revelation and tradition. Atheism became fashionable.”.

Het concept van de Verlichting in het westerse denken is verbonden met het concept van moderniteit. Er zijn degenen die de Verlichting beschouwen als een voorloper van de moderniteit. Er zijn degenen die beide als synoniemen beschouwen. Er zijn degenen die van mening zijn dat de Verlichting voortkwam uit de moderniteit. Er zijn degenen die zeggen dat de term Verlichting een beschrijving is van een denkwijze die de duisternis van het Westen verlichtte met het licht van rede en kennis. Wat moderniteit betreft, is dit de beschrijving van de denkwijze die eigentijdsheid introduceerde in haar kennis en methoden, in een breuk met de oudheid.

The concept of Enlightenment in the Western thought is interconnected to the concept of modernity. There are those who consider Enlightenment a precursor to modernity. There are those who consider both to be synonymous. There are those who view that enlightenment emerged from modernity. There are those who say the term enlightenment is a description of a thought that enlightened the darkness of the West, with the light of reason and knowledge. As for modernity, it is the description of the thought that introduced contemporariness in its knowledge and methods, in a break from antiquity.

Ongeacht de verschillende theorieën is de basis en hoeksteen van de moderniteit de afschaffing, marginalisering of scheiding van religie uit het leven, wat wordt geïllustreerd door de houding van de Duitse filosoof Martin Heidegger, en het is in overeenstemming met de Verlichting. Dit geeft ook aan dat zowel de moderniteit als de Verlichting een beschrijving zijn van hetzelfde fenomeen. De Franse socioloog Alain Touraine zegt in zijn Critique of Modernity (Frans: Critique de la modernite) dat: “Het idee van moderniteit maakt de wetenschap, in plaats van God, centraal in de samenleving, en wijst religieuze overtuigingen in het beste geval terug naar de innerlijke sfeer van het leven. Dit is aan de ene kant, en aan de andere kant staat de loutere aanwezigheid van technologische toepassingen van de wetenschap ons niet toe om te spreken van een moderne samenleving. Intellectuele activiteit moet ook worden beschermd tegen zowel politieke propaganda als religieuze overtuigingen... het idee van moderniteit is daarom nauw verbonden met dat van rationalisering.”.

Irrespective of the various theories, the foundation and cornerstone of modernity is religion’s abolition, sidelining or separation from life, exemplified in the stance of the German philosopher Martin Heidegger, and it is in accordance with Enlightenment. This also indicates that both modernity and Enlightenment are a description of the same phenomenon. The French sociologist Alain Touraine says in his Critique of Modernity (French: Critique de la modernite) that, “The idea of modernity makes science, rather than God, central to society, and at best relegates religious beliefs to the inner realm of life. This is on one side and on the other side, the mere presence of technological applications of science does not allow us to speak of a modern society. Intellectual activity must also be protected from both political propaganda and religious beliefs... the idea of modernity is therefore closely associated with that of rationalization.”.

Hier rijst de vraag: Waarom draait de geschiedenis van het westerse denken, dat wordt omschreven als de Verlichting en de moderniteit, om het onderwerp van het verwerpen, scheiden, aan de kant schuiven en loskoppelen van religie?

Here the question arises: Why does the history of Western thought, that is described as Enlightenment and modernity, revolve around the subject of rejecting, separating, sidelining and detaching religion?

Het antwoord vereist dat wij verwijzen naar de periode in de westerse geschiedenis die de Middeleeuwen wordt genoemd, die verschilt van het tijdperk van de moderniteit. Bertrand Russell stelde in zijn boek, A History of Western Philosophy, dat “de periode in de geschiedenis die algemeen ‘modern’ wordt genoemd, een mentale instelling heeft die op vele manieren verschilt van die van de middeleeuwse periode. Hiervan zijn er twee het belangrijkste: de afnemende autoriteit van de Kerk en de toenemende autoriteit van de wetenschap.” Europa tijdens de Middeleeuwen was een Europa waarin de Kerk absolute soevereiniteit en enige autoriteit bezat, en het leven, de mens, de samenleving en de staat domineerde. Morris Bishop stelt in zijn boek, The Middle Ages dat “de kerk was, in essentie, meer dan de beschermheer van de middeleeuwse cultuur; het was de middeleeuwse cultuur.” Bishop stelt ook: “de kerk en haar leer doordrongen het gehele leven van de mens. Men kon geen overeenkomst sluiten, een vinger snijden of een landbouwwerktuig verliezen zonder een beroep te doen op hemelse gunst.”

The answer necessitates our referring to the time period of Western history called the Middle Ages, distinct from the era of modernity. Bertrand Russell stated his book, A History of Western Philosophy, that “The period of history which is commonly called “modern” has a mental outlook which differs from that of the medieval period in many ways. Of these, two are the most important: the diminishing authority of the Church, and the increasing authority of science.” Europe during the Middle Ages was a Europe with the Church having absolute sovereignty and sole authority, dominating life, man, society and the state. Morris Bishop states in his book, The Middle Ages that “The church was, in sum, more than the patron of medieval culture; it was medieval culture.” Bishop also states, “The church and its teachings pervaded man’s entire life. One could not strike bargain, cut finger, or lose farm tool without invoking celestial favor.”.

In de middeleeuwen breidde de Kerk haar soevereiniteit en hegemonie over de samenleving uit in de naam van religie, volgens de scholastieke filosofische visie die in de dertiende eeuw vorm kreeg bij de adoptie van een gedachtegoed dat de Aristoteliaanse filosofie en de christelijke theologie met elkaar verzoende. Dit gedachtegoed was verbonden aan een aantal onjuiste concepten en leerstellingen over de mens, de natuur, het universum en het leven. Het werd aangenomen en als absoluut beschouwd, terwijl zekerheden voortkwamen uit de heilige, onfeilbare autoriteit. Geen enkele interpretatie, ontwikkeling of verandering werd geaccepteerd. Men moest erin geloven, zich ertegen onderwerpen en eraan gehoorzamen. De Kerk weigerde elke visie of uitspraak die in strijd was met haar leerstellingen. Zij verwierp elke gedachte die haar geloofwaardigheid ondermijnde. Zo gebruikte de Kerk strafmethoden voor degenen die haar leerstellingen verlieten. Zij hanteerde de methode van excommunicatie en beschuldigde mensen van godslastering bij heterodoxie en ketterij. Zij onderdrukte elke intellectuele of wetenschappelijke beweging die haar interpretaties uitdaagde en haar concepten weerlegde.

In the Middle Ages, the Church was extending its sovereignty and hegemony over the society in the name of religion, according to the scholastic philosophical vision that formed in the thirteenth century, upon the adoption of thought reconciled between the philosophy of Aristotelian and Christian theology. This thought was associated with a number of erroneous concepts and teachings about man, nature, universe and life. It was adopted and claimed as absolute, whilst certainties emerged from the holy infallible authority. No interpretation or development or change was accepted. One must believe in it, submit to it and be compliant to it. The Church used to refuse any view or saying that contradicted its teachings. It rejected any thought that undermined its credibility. Thus the Church used means of punishment for those who left its teachings. It adopted the method of excommunication and charging blasphemy against heterodoxy and heresy. It suppressed any intellectual or scientific movement that challenged its interpretations and refuted its concepts.

Zo begon de beweging van kerkelijke vervolging tegen de denkers die haar leer en wijdverbreide corruptie bekritiseerden. In het jaar 1415 n.Chr. werd de Tsjech John Huss (Iohannes Hus), die de corruptie van de Kerk bekritiseerde en haar ervan beschuldigde af te wijken van haar principes, op de brandstapel verbrand. In het jaar 1498 n.Chr. werd Girolamo Savonarola gemarteld, opgehangen en vervolgens verbrand in Italië. In het jaar 1612 werden Bartholomew Legate en Edward Wightman in Engeland verbrand vanwege de beschuldiging van ketterij. Georges Minois stelde in zijn boek, The Church and Science: History of Conflict (Frans: L’Eglise et la science. Histoire d’un malentendu) dat: “Sinds 1544 had de Parijse School van Theologie de Aristoteliaanse Observaties veroordeeld, geschreven door Pierre de La Ramee, die de filosoof Aristoteles bekritiseerde, waarna het hem werd verboden te onderwijzen. In het jaar 1546 werd Etienne Dolet gemarteld. Tegen het einde van de eeuw namen de vervolgingen toe. Patrizi werd in 1595 onderworpen aan enige intimidatie door het Heilige Hof. Campanella werd voor het eerst gearresteerd in 1594 nadat de Inquisitie (het Heilige Hof) zijn papieren had gestolen. Giordano Bruno werd in 1600 geëxecuteerd. In het jaar 1601, gevolgd door het jaar 1602, werd de Universiteit van Parijs ingesteld, gevolgd door het parlement om de autoriteit van de peripatetische leer te herbevestigen. Campanella werd in 1601 veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf... In 1616 werd de denkwijze van Copernicus (Pools: Kopernik) verklaard als een ketterse denkwijze. De tong van Vanini werd afgesneden en hij werd levend verbrand, naar het vonnis dat door het Parlement van Toulouse was uitgesproken, waarin hij werd omschreven als een astroloog, occultist en atheïst. In 1624 werden drie auteurs die tegen het aristotelisme waren, binnen vierentwintig uur uitgestoten op verzoek van de Faculteit der Theologie in Parijs. In 1629 werden er maatregelen genomen tegen enkele anti-aristoteliaanse chemici... Het heilige hof veroordeelde Galileo en dwong hem tot huisarrest.”.

Thus the movement of ecclesiastical persecution began against the thinkers who criticized its teachings and rampant corruption. In the year 1415 CE, the Czech John Huss (lohannes Hus), who criticized the corruption of the Church and accused it of departing from its principles, was burned at the stake. In the year 1498 CE Girolamo Savonarola was tortured, hanged and then burnt in Italy. In the year 1612, Bartholomew Legate and Edward Wightman were burnt in England, due to the accusation of heresy. Georges Minois stated in his book, The Church and Science: History of Conflict (French: L’Eglise et la science. Histoire d’un malentendu) that “Since 1544, The Paris School of Theology had been condemning the Aristotelian Observations, authored by Pierre de La Ramee, who criticized the philosopher Aristotle, and he was prohibited to teach. In the year 1546, The Etienne Dolet was tortured. By the end of the century, the prosecutions were multiplied. Patrizi was subjected to some harassment from the Holy Office in 1595. Campanella was arrested for the first time in 1594 after the Inquisition (the Holy Office) had stolen his papers. Giordano Bruno was executed in 1600. In the year 1601 followed by the year 1602, the University of Paris was established followed by the parliament to reiterate the authority of peripatetic doctrine. Campanella was sentenced with life imprisonment in 1601...In 1616, Copernicus (Polish: Kopernik) school of thought was declared as a heretical school of thought. The tongue of Vanini was cut out and he was burnt alive, upon the verdict passed by the Parliament of Toulouse describing him as an astrologer, occultist, and atheist. In 1624, three authors opposed to Aristotelianism were expelled within twenty-four hours based on the request of the Faculty of Theology in Paris. In 1629, measures were taken against some anti-Aristotelian chemists... The holy office condemned Galileo and forced him to be under house arrest.”.

Desalniettemin werden door de pioniers van wetenschappelijke bewegingen in het Westen, zoals Copernicus (st. 1543), Johannes Kepler (st. 1630) en Galileo Galilei (st. 1642), een reeks wetenschappelijke ontdekkingen verricht die het vertrouwen in het concept van de Kerk schokten en haar geloofwaardigheid ondermijnden. Deze versterkten het vertrouwen in westerse denkers vanwege hun wetenschappelijke bekwaamheid en succes. Het wetenschappelijk onderzoek en de uitdaging van de Kerk gingen door. De opkomst van elke nieuwe ontdekking en elke moderne gedachte fungeerde als een houweel die bijdroeg aan de vernietiging van het intellectuele bouwwerk van de Kerk. Zo waren er pijnlijke slagen voor de Kerk van Newton (st. 1757), Linnaeus (st. 1778), Lavoisier (st. 1794), Claude Bernard (st. 1878) en Darwin (st. 1882), waardoor de dominantie van de kerk geleidelijk afnam. De Kerk hoefde niet langer te worden hervormd, zoals blijkt uit de beweging van Martin Luther (st. 1546) en Jean Calvin (st. 1564) die resulteerde in de Dertigjarige Oorlog (1618-1648), waarvan de afloop catastrofaal was voor de Europese naties. Het was niet langer nodig om de Kerk slechts te hervormen. In plaats daarvan was het nodig om haar te slopen. De zaak werd afgerond met de laster van de priesterlijke kerkelijke leer in haar geheel, waarbij haar concepten, leerstellingen en intellectuele percepties absoluut werden weerlegd.

Nevertheless, a series of scientific discoveries were undertaken by the pioneers of scientific movements in the West, such as Copernicus (d. 1543), Johannes Kepler (d. 1630) and Galileo Galilei (d. 1642), that shook trust in the concept of the Church and undermined its credibility. These strengthened trust in Western thinkers by virtue of their scientific ability and success. The scientific research and the defiance of the Church continued. The emergence of every new discovery and every modern thought acted as a pickaxe that contributed to the destruction of the Church’s intellectual edifice. Thus there were painful blows to the Church from Newton (d. 1757), Lisnnaeus (d. 1778), Lavoisier (d 1794), Claude Bernard (d. 1878), and Darwin (d. 1882), such that the dominance of the church gradually waned. The Church was no longer required to be reformed, as apparent in the movement of Martin Luther (d. 1546) and Jean Calvin (d. 1564) that resulted into the Thirty Years’ War (1618-1648), whose result was catastrophic to the European nations. It was no longer required to merely reform the Church. Instead, it was required to demolish it. The matter concluded with the defamation of priestly ecclesiastical teachings in its entirety, refuting its concepts, teachings and intellectual perceptions, absolutely.

De beroemde uitspraak van de Schotse filosoof David Hume (overleden 1776) in zijn boek, An Enquiry Concerning Human Understanding, vat de visie van geleerden over de Kerk, haar kennis en methoden in de achttiende eeuw n.Chr. samen door te zeggen: “Als we een willekeurig boek in onze handen nemen – bijvoorbeeld over godsdienstleer of scholastieke metafysica – laten we ons dan afvragen: bevat het enig abstract redeneren over hoeveelheid of getal? Nee. Bevat het enig ervaringsgericht redeneren over feiten en het bestaan? Nee. Gooi het dan in het vuur, want het kan niets anders bevatten dan drogredeneringen en illusie.”

The famous phrase of the Scottish philosopher David Hume (d. 1776) in his book, An Enquiry Concerning Human Understanding, summarizes the view of scholars about the Church, its knowledge and methods in the eighteenth century CE, by saying, “If we take in our hand any volume - of divinity or school metaphysics, for instance - let us ask, does it contain any abstract reasoning about quantity or number? No. Does it contain any experiential reasoning about matters of fact and existence? No. Then throw it in the fire, for it can contain nothing but sophistry and illusion.”.

De ondergang van de Kerk ging gepaard met haar leerstellingen en concepten over het universum, de mens, het leven en de samenleving. Dit werd vergezeld door een groeiend vertrouwen in het Westen in de vermogens van de menselijke geest om de geheimen van het universum, de natuur en de mens te onthullen. Zo begon de rede in het Westen geleidelijk de “goddelijke” kerk en haar theologie te vervangen. Het rationalisme ontstond om kosmische verschijnselen te verklaren, terwijl maatschappelijke parameters werden geanalyseerd volgens rationele visies, vrij van alle priesterlijke of religieuze beperkingen. Will Durant uitte in zijn boek, The Story of Civilization Volume 7, dat “de wetenschap zich nu begon te bevrijden van de placenta van haar moeder, de filosofie. Ze wierp Aristoteles van haar rug, keerde haar gezicht van de metafysica naar de Natuur, ontwikkelde haar eigen onderscheidende methoden en streefde ernaar het leven van de mens op aarde te verbeteren. Deze beweging behoorde tot het hart van het Tijdperk van de Rede, maar zij stelde haar vertrouwen niet in “zuivere rede” – rede onafhankelijk van ervaring en experiment. Te vaak had een dergelijk redeneren mythische webben geweven.”

The fall of the Church accompanied its teachings and concepts about universe, man, life and society. This was accompanied by a growing confidence in the West about the abilities of the human mind to reveal the secrets of the universe, nature and man. Thus, reason in the West began replacing the “divine” church and its theology, gradually. Rationalism emerged to explain the cosmic phenomena, whilst societal parameters were analyzed according to rational views, free from all priestly or religious restrictions. Will Durant expressed in his book, The Story of Civilization Volume 7 that “Science now began to liberate itself from the placenta of its mother, philosophy. It shrugged Aristotle from its back, turned its face from metaphysics to Nature, developed its own distinctive methods, and looked to improve the life of man on the earth. This movement belonged to the heart of the Age of Reason, but it did not put its faith in “pure reason”- reason independent of experience and experiment. Too often such reasoning had woven mythical webs.”.

Zo werden de nieuwe ideeën over de mensheid, het redeneren, kennis, de samenleving, politiek, economie, de staat, het bestuur en de wetten prominent. De visies van Francis Bacon (st. 1626), Rene Descartes (st. 1650), Blaise Pascal (st. 1662), Baruch Spinoza (st. 1677), Thomas Hobbes (st. 1679), John Locke (st. 1704), Montesquieu (st. 1755), Voltaire (1778), Jean-Jacques Rousseau (1778), Adam Smith (st. 1790), Immanuel Kant (st. 1804), Jeremy Bentham (st. 1832), John Stuart Mill (st. 1873) en anderen droegen bij aan het leggen van de fundamenten van het moderne westerse denken.

Thus the new thoughts about humankind, reasoning, knowledge, society, politics, economy, state, ruling and canons became prominent. The views of Francis Bacon (d. 1626), Rene Descartes (d. 1650), Blaise Pascal (d. 1662), Baruch Spinoza (d. 1677), Thomas Hobbes (d. 1679), John Locke (d. 1704), Montesquieu (d. 1755), Voltaire (1778), and Jean-Jacques Rousseau (1778), Adam Smith (d. 1790), Immanuel Kant (d. 1804), Jeremy Bentham (d. 1832), John Stuart Mill (d. 1873) and others contributed to laying the foundations of modern Western thought.

Dit is de samenvatting van de vorming van het moderne westerse denken, zoals verteld door westerse historici. Ongeacht de nauwkeurigheid in de geschiedenis van het westerse denken, het onderscheiden van feiten van overdreven mythen die de propaganda dienen van het zogenaamde westerse wonder — dat de beschaving van de Verlichting en moderniteit voortbracht — ongeacht dat alles, is het voor ons het beste om de aard van dit westerse denken te onderzoeken, om de realiteit ervan te kennen en vervolgens de corruptie ervan bloot te leggen.

This is the summary of the formation of modern Western thought, as narrated by the Western historians. Regardless of the accuracy in the history of Western thought, distinguishing facts from exaggerated myth serving the propaganda of the so-called Western miracle, that produced the civilization of Enlightenment and modernity, regardless of all of that, it is best for us to examine at the nature of this Western thought, to know its reality and then expose its corruption.