In Europa had de Katholieke Kerk, zoals eerder besproken, het leven, de samenleving, de staat en het volk gedomineerd in de naam van religie. Zij breidde haar dominantie uit over koningen en heersers, vanuit het perspectief van het idee van goddelijke autoriteit. Zij zou hun heerschappij autoriseren en hen de nodige legitimiteit verlenen. Hierdoor zouden heersers en koningen zich onderwerpen aan de Katholieke Kerk. Soms zouden zij bondgenoten worden met de Katholieke Kerk ten behoeve van hun eigen belangen. De Katholieke Kerk breidde haar dominantie over het volk uit door te beweren dat zij het recht op vergeving bezat, via absolutie en sacramenten. Wie haar leerstellingen schond, zou worden onderworpen aan een brute inquisiteur en punitieve excommunicatie. De Kerk controleerde de economie door het bezit van landerijen en rijkdommen voortvloeiend uit tienden en andere bronnen. Echter, vanaf het begin van de zestiende eeuw n.Chr. begon haar invloed geleidelijk af te nemen. Dit was te wijten aan vele factoren, waarvan de belangrijkste de Protestantse Reformatie was, geleid door Martin Luther. De Reformatie plaveide de weg voor wat de Westerlingen de dominantie van de staat en de scheiding van religie noemen. In zijn boek, The Advent of Democracy Volume 1 The Modern Revolution (Frans: L'avenement de la democratie I La revolution moderne), zei Marcel Gauchet: “Luthers operatie raakt de kern van het principe van bemiddeling, onder de auspiciën van de Kerk, de cruciale instelling die het materialiseerde in de christelijke wereld... Het bevragen van de eenheid tussen de Hemel en de Aarde die zij behelst, is de eerste stap van het moderne tijdperk. (Frans: L’operation de Luther frappe le principe de mediation au coeur, sous les traits de I’Eglise, I’institution pivot qui le materialisait dans le monde Chretien... La remise en question de I’unite du Ciel et de la Terre qu’elle engage est le premier pas de I’ere moderne.)”.

In Europe, the Catholic Church as discussed earlier had been dominating life, society, state and people in the name of religion. It extended its dominance over kings and rulers, from the perspective of the idea of divine authority. It would authorize ruling for them, providing them the necessary legitimacy. Thus, rulers and kings would submit to the Catholic Church. At times they would ally with the Catholic Church for the sake of their interests. The Catholic Church extended its dominance over the people by claiming that it had possessed the right of forgiveness, through absolution and sacrament. Whosoever violated its teachings would be subjected to brutal inquisition and punitive excommunication. The Church controlled the economy by possessing lands and wealth resulting from tithes and others. However, from the beginning of the sixteenth century CE, its influence began to gradually wane. This was due to many factors, the most important of which is the Protestant Reformation led by Martin Luther. Reformation paved the way for what the Westerners assert is the dominance of the state and the separation of religion. In his book, The Advent of Democracy Volume 1 The Modem Revolution (French: L'avenement de la democratie I La revolution moderne), Marcel Gauchet said, “Luther's operation strikes at the principle of mediation at the heart, at the auspices of the Church, the pivotal institution which materialized it in the Christian world... The questioning of what the unity between the Heaven and the Earth engages over, is the first step of the modern era. (French: L’operation de Luther frappe le principe de mediation au coeur, sous les traits de I’Eglise, I’institution pivot qui le materialisait dans le monde Chretien... La remise en question de I’unite du Ciel et de la Terre qu’elle engage est le premier pas de I’ere moderne.)”.

Als gevolg van het ontstaan van het protestantisme verliet Engeland de katholieke leer en stichtte het de Anglicaanse Kerk om de koninklijke suprematie daarboven te benadrukken, waarbij het zich afscheidde van Rome en de pauselijke autoriteit. Vervolgens brak de Dertigjarige Oorlog uit, waaraan de Habsburgse monarchie, het Spaanse Rijk, Frankrijk, Zweden, Denemarken-Noorwegen en Germaanse entiteiten deelnamen. De oorlog duurde voort tot 1648, het jaar waarin de verdragen die de Vrede van Westfalen vormden, werden ondertekend, waarmee de religieuze oorlog ten einde kwam. Het markeerde het begin van het ontstaan van de moderne natiestaat, aangezien het de verwijzing naar de secularisering van kerkelijke bezittingen inhield, wat betekende dat deze werden overgedragen aan niet-religieuze autoriteiten, namelijk wereldlijke staatsautoriteiten. Dit alles viel samen met economische ontwikkelingen die Europa getuigde na de fase van geografische ontdekkingen. Ook viel het samen met de verandering in de visie op de Kerk, haar leer en kennis, door de intellectuele en wetenschappelijke revoluties die eerder zijn vermeld.

As a result of the emergence of Protestantism, England abandoned the Catholic doctrine and established the Anglican Church to emphasize royal supremacy over it, separating from Rome and the Papal authority. Then the Thirty Years War broke out, in which the Hapsburg monarchy, the Spanish Empire, France, Sweden, Denmark-Norway and Germanic entities participated. The war continued until 1648, the year in which the treaties constituting the Peace of Westphalia began to be signed, ending the religious war. It marked the beginnings of the emergence of the modern nation state, as it included the reference to the secularization of church assets, meaning that they were transferred to non-religious authorities, i.e. temporal state authorities. All of this coincided with economic developments witnessed by Europe, after the stage of geographical discoveries. Also, it coincided with the change in view about the Church, its teachings and knowledge, through the intellectual and scientific revolutions that has been mentioned previously.

Als gevolg van al deze factoren verwelkomde Europa de achttiende eeuw n.Chr. in een sfeer die gunstig was voor het scheiden van religie van het leven, zoals bevestigd door de principes van de Franse Revolutie van 1789. Het idee werd niet geconsolideerd en geïmplementeerd tot het einde van de negentiende eeuw n.Chr. en het begin van de twintigste eeuw n.Chr., toen het later bekend werd als secularisme. De oorsprong van het secularisme ligt in de zin van aardse zaken en wereldlijkheid vanuit de zin van de wereld (^) en niet vanuit kennis of wetenschap (<^). Het wordt Laïcité genoemd in de Franstalige en katholieke naties. Het is vermeldenswaardig dat niet alle westerse naties die het secularisme adopteerden, het secularisme in hun grondwetten hebben vastgelegd. In plaats daarvan stellen sommige, zoals Engeland, een specifieke kerk of een specifieke religie vast als de staatsreligie. Frankrijk daarentegen, als een contrasterend voorbeeld, voerde Artikel 1 van de Franse Grondwet in die religieuze betrokkenheid bij overheidszaken ontmoedigt, gebaseerd op de 1905

As a result of all these factors, Europe welcomed the eighteenth century CE within an atmosphere conducive to separating religion from life, as affirmed by the principles of the French Revolution of 1789. The idea was not consolidated and implemented until the end of the nineteenth century CE and the beginning of the twentieth century CE, when it was later known as secularism. The origin of secularism is in the sense of Earthliness and worldliness from the sense of the world (^) and not from knowledge or science (<^). It is called LaTcite in the Francophone and Catholic nations. It is worthy of mention that not all Western nations that adopted secularism, stipulated secularism in their constitutions. Instead, some, like England, stipulate a particular church or a particular religion as the religion of the state. However, France, as a contrasting example, enacted Article 1 of the French Constitution discouraging religious involvement in government affairs, based on the 1905

De Franse wet op de scheiding van de kerken en de staat (Frans: Loi du 9 decembre 1905 concernant la separation des Eglises et de l’Etat). Het wordt beschouwd als een anomalie in de context van historische, intellectuele en politieke overwegingen. Daarom maken sommige westerlingen onderscheid tussen secularisme en Laïcité, aangezien Laïcité het secularisme is dat door Frankrijk constitutioneel is vastgelegd.

French law on the Separation of the Churches and the State (French: Loi du 9 decembre 1905 concernant la separation des Eglises et de I’Etat). It is considered an anomaly in the context of historical, intellectual and political considerations. That is why, some Westerners differentiate between secularism and Laicite as Laicite is the secularism stipulated by France constitutionally.

Secularisme wordt vaak gedefinieerd als de scheiding van de Kerk en de staat. Deze eerste definitie omvat echter noch de filosofie volledig, noch verduidelijkt het de leer ervan volledig. In plaats daarvan drukt het slechts het gevolg uit, namelijk dat het Westen de overtuiging heeft bereikt om religie van het leven te scheiden. Dit is het concept van secularisme dat het Westen sinds de achttiende eeuw volgt, zowel op doctrinale als op filosofische gebieden. De meest duidelijke kenmerken worden echter in de praktijk bepaald door de twee lichamen die het secularisme symboliseren. Dit zijn enerzijds de Kerk, als een lichaam dat de religie uitdrukt met haar oude overtuigingen en leerstellingen, en anderzijds de staat als een lichaam dat het leven uitdrukt met zijn moderne, rationalistische modaliteiten.

Secularism is often defined as the separation of the Church from the state. However, this first definition neither completely encapsulates the philosophy nor fully elucidates its doctrine. Instead it only expresses the consequence, which is that the West reached the conviction of separating of religion from life. This is the concept of secularism followed by the West since the eighteenth century, in both doctrinal and philosophical realms. However, the most distinct characteristics are practically determined by the two bodies that symbolize secularism. They are, on the one hand, the Church, as a body expressing the religion with its ancient beliefs and teachings, and, on the other hand, the state as a body expressing life with its modern, rationalist modalities.

De realiteit van secularisme of Laïcité, in de definities van de Westerlingen zelf, verschijnt ook als een tweede definitie: de scheiding van religie uit het leven. Maurice Barbier zegt bijvoorbeeld in zijn boek La Laïcité: “In de brede zin betekent Laïcité de scheiding tussen religie en wereldse realiteiten (les réalités profanes).” Het gaat ervan uit dat deze wereldse realiteiten noch onderworpen zijn aan de inclusie, noch aan de invloed van religie. Met religie wordt bedoeld: overtuigingen of elke groep of elke religieuze autoriteit. Zo zien we dat de filosofie in het Westen onafhankelijk is van de theologie. Diverse wetenschappen werden gevormd buiten het kader van het christendom. Sterker nog, de wetenschappen waren soms het tegenovergestelde van het christendom. Op dezelfde manier moeten alle menselijke realiteiten, zoals politieke, sociale en culturele en andere realiteiten, onafhankelijk zijn van religie. Dit werd bereikt door de langdurige scheiding, wat wij secularisatie of laïcisatie noemen.

The reality of secularism or Laicite, in the definitions of the Westerners themselves, also appears as a second definition, the separation of religion from life. For example, Maurice Barbier says in his book La Laicite, “In its broad sense, Laicite means the separation between the religion and worldly realities (les realites profanes).” It assumes that these worldly realities are subject neither to the inclusion nor influence of religion. What is meant by religion is beliefs or any group or any religious authority. Thus, we see that the philosophy in the West is independent of theology. Various sciences were formed outside the framework of Christianity. Indeed, the sciences were polar opposites to Christianity at times. Similarly, all the human realities such as political, social and cultural and other realities, are to be independent of religion. This was achieved by the long-term separation, which is what we call secularization or laicization.

Om deze reden kunnen we elke samenleving, gedachte of moraal als LaTcite karakteriseren, indien deze volledig ontdaan is van enige religieuze invloed, en indien deze enkel de principes binnen de rationalistische of humanistische regimes volgt. In de nauwe zin van het woord kunnen we onderwijs in LaTcite, bijvoorbeeld, karakteriseren als het niet bevatten van enige sektarische (denominatie) of religieuze kenmerken. De filosoof Charles Taylor maakt in zijn boek, A Secular Age, onderscheid tussen drie definities van secularisme die in het Westen worden gehanteerd: “Eén begrip van seculariteit is dan in termen van publieke ruimtes. Deze zouden naar verluidt zijn ontdaan van God, of van enige verwijzing naar de ultieme werkelijkheid. Of vanuit een andere zijde bekeken, naarmate we functioneren binnen verschillende sferen van activiteit — economisch, politiek, cultureel, educatief, professioneel, recreatief — verwijzen de normen en principes die we volgen, de beraadslagingen die we voeren, over het algemeen niet naar God of naar enige religieuze overtuigingen; de overwegingen waarop wij handelen zijn intern aan de 'rationaliteit' van elke sfeer — maximaal gewin binnen de economie, het grootste voordeel voor het grootste aantal in het politieke gebied, enzovoort. Dit staat in schril contrast met eerdere perioden, toen het christelijke geloof gezaghebbende voorschriften vastlegde, vaak via de monden van de geestelijkheid, die in geen van deze domeinen gemakkelijk genegeerd konden worden, zoals het verbod op woeker of de verplichting om orthodoxie af te dwingen.”

It is for this reason that we can characterize any society or thought or morality as LaTcite, if it is completely devoid of any religious influence, and if it only follows the principles within the rationalist or humanist regimes. In the narrow sense of the word, we can characterize education in LaTcite, for example, as not containing any sectarian (denominational) or religious characteristics. The philosopher Charles Taylor, in his book, A Secular Age, distinguishes between three definitions of secularism held in the West, “One understanding of secularity then is in terms of public spaces. These have been allegedly emptied of God, or of any reference to ultimate reality. Or taken from another side, as we function within various spheres of activity—economic, political, cultural, educational, professional, recreational—the norms and principles we follow, the deliberations we engage in, generally don’t refer us to God or to any religious beliefs; the considerations we act on are internal to the “rationality” of each sphere—maximum gain within the economy, the greatest benefit to the greatest number in the political area, and so on. This is in striking contrast to earlier periods, when Christian faith laid down authoritative prescriptions, often through the mouths of the clergy, which could not be easily ignored in any of these domains, such as the ban on usury, or the obligation to enforce orthodoxy.”.

Wat de derde westerse definitie van secularisme betreft, deze richtte zich op de denigratie van religie. In de woorden van Charles Taylor: “Als kinderen moeten we onszelf zien als omringd door liefde en zorg, anders verwelken we. Maar tijdens het opgroeien moeten we leren de realiteit onder ogen te zien dat deze omgeving van zorg zich niet buiten de menselijke sfeer kan uitstrekken, en binnen die sfeer meestal niet eens heel ver reikt. Maar deze overgang is moeilijk. Dus projecteren we een wereld die voorzienig is, geschapen door een welwillende God... Dus religie vloeit voort uit een kinderlijk gebrek aan moed. We moeten ons als mannen opstellen en de realiteit onder ogen zien.”

As for the third Western definition of secularism, it focused on the denigration of religion. In the words of Charles Taylor, “As children, we have to see ourselves as surrounded by love and concern, or we shrivel up. But in growing up, we have to learn to face the fact that this environment of concern can’t extend beyond the human sphere, and mostly doesn’t extend very far within it. But this transition is hard. So we project a world which is providential, created by a benign God... So religion emanates from a childish lack of courage. We need to stand up like men, and face reality.”.

Sommige westerse denkers gaan verder door secularisme – Laïcité – te classificeren zonder het te beschouwen als één enkel, samenhangend politiek-filosofisch paradigma. Andere denkers onderverdelen het echter in Franse en Angelsaksische seculiere tradities. Sommigen van hen onderverdelen het secularisme in “zachte” en “harde” varianten. Sommigen van hen classificeerden het als Laïcité ouverte (open secularisme), met een grotere tolerantie voor religie zoals in de VS, en Laïcité militante (militant secularisme), wat meer lijkt op Frankrijk. Sommigen van hen classificeerden het secularisme in atheïstische en niet-atheïstische varianten. Onder hen zijn degenen die het secularisme onderverdelen in gedeeltelijk of allesomvattend, enzovoort. Al deze classificaties, in het bijzonder de gedeeltelijke en allesomvattende verdelingen van het secularisme die veel voorkomen onder sommige moslims, veranderen niets aan de aard van het secularisme of de Laïcité. De aard van het secularisme is het scheiden van religie van het leven, wat op zijn beurt resulteert in de scheiding van religie en de staat. Gedeeltelijk secularisme is niet slechts een pragmatische, operationele visie. In plaats daarvan is gedeeltelijk secularisme een intellectueel standpunt gebaseerd op de rationalistische filosofie, die de geldigheid van religie om te regeren en de zaken van de mensen te verzorgen niet erkent. Het operationele aspect van seculiere oplossingen kan niet worden gescheiden van de intellectuele en filosofische aspecten, zoals sommigen wellicht menen. Dit komt doordat degene die het gedeeltelijk secularisme bepleit, de waarheid en de geldigheid van de benadering intellectueel en filosofisch moet rechtvaardigen. Daarom is secularisme-Laïcité de scheiding van religie van het leven. Secularisme is het geloof, de intellectuele basis en het intellectuele leiderschap van het Westen.

Some Western thinkers go on to classify secularism- Laicite, without regarding it as a single, cohesive political- philosophical paradigm. Yet other thinkers sub-divide it into French and Anglo-Saxon secularist traditions. Some of them sub-classified secularism into “soft” and “hard” variants. Some of them classified as Laicite ouverte (open secularism), with greater tolerance of religion as in the US, and Laicite militante (militant secularism), which is more like France. Some of them classified secularism into atheist and non-atheist variants. Amongst them are those who sub-classified secularism into partial or comprehensive and so on. All these classifications, particularly the partial and comprehensive divisions of secularism, that are common amongst some of the Muslims, do not change the reality of secularism or Laicite in its nature. Secularism’s nature is that of separating the religion from life, which in turns results in the separation of religion from the state. Partial secularism is not just a pragmatic, operational view. Instead, partial secularism is an intellectual viewpoint based on the rationalist philosophy, which does not recognize the validity of religion to rule and take care of the affairs of people. The operational aspect of secular solutions cannot be separated from the intellectual and philosophical aspects, as some may hold. This is because the one who advocates partial secularism needs to justify the truth and validity of the approach, intellectually and philosophically. Therefore, secularism-Laicite is the separation of religion from life. Secularism is the creed, intellectual basis and intellectual leadership of the West.

Wat betreft het feit dat secularisme het geloofsovertuigingen van het Westen is, dit komt doordat het de fundamentele gedachte is die door het Westen onomstotelijk wordt bevestigd. Het Westen beschouwt secularisme als de oplossing voor het grootste probleem van de mensheid, waarbij het een allesomvattend standpunt vertegenwoordigt over het universum, de mens en het leven, in al hun relaties met wat er vóór en na dit aardse leven komt. Wat betreft het feit dat secularisme de intellectuele basis van het Westen is, dit komt doordat het de fundering (usool) is waarop alle sub-gedachten (takken) zijn gebouwd. Het is de fundering waaruit het systeem voor het leven voortkomt. Wat betreft het feit dat secularisme de intellectuele leiding van het Westen is, dit komt doordat het Westen allen die het secularisme aannemen leidt naar een specifiek standpunt over het leven, naar een specifieke manier van leven en naar een gedeeld criterium voor het beoordelen van gedachten, feiten en gebeurtenissen, alles vanuit een specifiek perspectief.

As for secularism being the creed of the West, this is because it is the fundamental thought affirmed by the West conclusively. Secularism is considered by the West as the solution for the greatest problem of humankind, representing a comprehensive viewpoint about universe, man and life, in all of their relationships with what is before and after this worldly life. As for secularism being the intellectual basis of the West, this is because it is the foundation (usoo/) upon which all the sub-thoughts (branches) are built. It is the foundation from which the system for living emerges. As for secularism being the intellectual leadership of the West, this is because the West leads all those who adopt secularism into a specific viewpoint about life, into a specific way of living and into a shared criterion for judging thoughts, facts and events, all from a specific angle.

Secularisme is gecorrumpeerd met betrekking tot het zijn van een geloofsovertuiging, intellectuele basis en intellectueel leiderschap. De corruptie ervan komt voort uit verschillende aspecten, waarvan sommige zijn:

Secularism is corrupted with respect to its being a creed, intellectual basis and intellectual leadership. Its corruption arises from several aspects, some of which are: